tag:blogger.com,1999:blog-31430532006622939422011-08-08T21:56:26.659-07:00စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.comBlogger321100tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-23067837946954007392009-11-03T07:06:00.001-08:002009-11-03T07:14:10.051-08:00<div style="text-align: justify;">ေပ်ာက္တယ္ ေပ်ာက္တယ္ … ေပ်ာက္တာေတာ့ ဘာေပ်ာက္သလဲ မေမးနဲ႔… ေပၚကိုမလာတာ… အရင္လို ကိုယ့္ဘာသာပို႔စ္ေလး မတင္ျဖစ္ရင္ေတာင္ တျခားဘေလာ့ဂ္ေတြလုိက္ဖတ္ လိုက္မန္႔လုပ္ႏိုင္ေသးတယ္… မလုပ္ႏိုင္ဆုိ ေျပာရရင္ အိမ္ျပန္ဖို႔ဗ်ိဳ႕… <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">သိတဲ့အတုိင္း ၀ယ္ရျခမ္းရတာနဲ႔ အားကိုမအားဘူး… အလုပ္သင္ကလည္း စေနေန႔ည ၃ နာရီထိဆင္းရေသးတယ္ေလ… အိမ္ေရာက္ေတာ့ မနက္ ၄ နာရီ… တနဂၤေႏြေန႔ေတာ့ အိမ္မွာအတူေနတဲ့အစ္မက ေစ်း၀ယ္တာအေဖာ္လုိက္ေပးတယ္ အိပ္ယာထတာက ၁၁ နာရီ… သူကလည္းပ်င္း ကိုယ္ကလည္းပ်င္းနဲ႔ ညေန ၃ နာရီေက်ာ္မွ အိမ္ကထြက္ျဖစ္တယ္… ပစၥည္းေပါေပါေလာေလာရတဲ့ Bugis မွာသြားၾကည့္တာ… လား လား နည္းတဲ့လူေတြမွ မဟုတ္တာ… ႀကိတ္ႀကိတ္ကိုတိုးေနတာပဲ… မီးပြိဳင့္ကေနလမ္းကူးဖုိ႔ေစာင့္ေနတဲ့ေနရာမွာတင္ ငါးပိသိပ္၊ ငါးခ်ဥ္သိပ္။ စေန၊တနဂၤေႏြ အျပင္မထြက္ဖူးေတာ့ ကိုယ့္အတြက္အထူးအဆန္းျဖစ္ေနေရာ… လူေတြကလည္း မ်ားလြန္းေတာ့ တစ္ေနရာတစ္ေနရာ သြားရတာ စိတ္သြားတုိင္းကိုယ္မပါဘူး… တစ္လွမ္းတစ္လွမ္းတိုးဖို႔ကို မနည္းေရႊ႕ေရႊ႕ေနရတာ… ဒါနဲ႔စိတ္ကလည္း ေနာက္လာေရာ… ေတာ္ၿပီ အစ္မရာ ေနာက္ေန႔မွလာေတာ့မယ္ဆုိၿပီးထြက္လာျပန္ေရာ…<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">အဲ့ဒီအစ္မရဲ႕သူငယ္ခ်င္းေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ေမြးေန႔ကို East Coast မွာလုပ္ဖုိ႔ ဖိတ္ထားတာရွိတယ္… ကိုယ္နဲ႔လည္းမသိပဲနဲ႔မလုိက္ခ်င္ဘူးဆိုေတာ့ မျဖစ္မေနလုိက္ရမယ္လို႔ တစ္ခ်က္လႊတ္အမိန္႔ေၾကာင့္ ယက္ကန္ ယက္ကန္နဲ႔ပါသြားျပန္ေရာ…. Bugis ကေန Eunos ကို MRT စီး… အဲ့ဒီမွာ ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယက္နဲ႔ခ်ိန္းထားလို႔ …ၿပီးေတာ့ သံုးေယာက္သား အေအးဗူး ၆ ဗူး၀ယ္ၿပီး East Coast ကို Taxi နဲ႔ ခ်ီတက္ၾကေလသတည္း… ဟိုေရာက္ေတာ့ အေအးဗူးေတြရယ္ အိမ္ျပန္လက္ေဆာင္အထုတ္ေတြရယ္ မႏုိင္မနင္းသယ္ၿပီး ေရခဲအရွာထြက္ၾကတယ္… seven eleven မွာ ၀င္ၾကည့္ေတာ့ ေရခဲက ေလးေထာင့္ဗူးေလးနဲ႔ ျမန္မာေငြနဲ႔ဆို ငါးဆယ္ဖိုးေလာက္ပဲ ရွိမယ္ထင္တယ္… စလံုး၂ က်ပ္နဲ႔ ၇၅ ျပား တဲ့ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလဲ ရွိတာပဲ ၀ယ္ခဲ့ရတာေပါ့… ၂ဗူး ၅ က်ပ္ခြဲ …NTUC မွာဆို အထုတ္အႀကီးႀကီးတစ္ထုတ္လံုးမွ ဘယ္ေလာက္မွမရွိဘူး…. အဲ့လိုမႏုိင္မနင္းသယ္ၿပီးေတာ့ ရွာတယ္ ရွာတယ္ barbecue pits 18 .. မေတြ႕ဘူး… ေရာက္ေနတာ 32 တ့ဲ … ဖုန္းလား.. ဆက္တယ္ေလ… McDonald ကေန ညာဘက္ကိုပဲ ေလွ်ာက္တာပဲ… ေက်ာက္ေဆာင္ႀကီးနားမွာ…?? အင္း ေတြ႕တယ္ ေက်ာက္ေဆာင္ႀကီး ဒါဆိုရင္ေတာ့ ဟုတ္ၿပီ နီးလာၿပီထင္တယ္… ေလွ်ာက္ ေလွ်ာက္ ေလွ်ာက္ မဟုတ္ေသးဘူး နံပါတ္ေတြက ႀကီးႀကီးလာတယ္… ဖုန္းထပ္ဆက္ … ေသေရာ… ကမ္းေျခဘက္ကိုမ်က္ႏွာမူရင္ ညာဘက္ကိုေလွ်ာက္ရမွာတဲ့… ကဲ… မထူးေတာ့ဘူး စက္ဘီးသာ ငွားၿပီးသယ္ေပေတာ့… လူက ၃ ေယာက္ ႏွစ္ေယာက္ဘီးတစ္စီး တစ္ေယာက္ဘီးတစ္စီး… ၁၄ က်ပ္ေပးရတယ္… ၈ နာရီ ျပန္အပ္ရမယ္ဆိုလား…. စက္ဘီးကိုစီးတတ္တဲ့လူက တစ္ေယာက္တည္း ကိုယ္ကေတာ့ ကေလးေတြစီးသလို ေနာက္မွာ အထိန္းဘီးေလးပါရင္ စီးတတ္တယ္… :P:P:P<br /></div><div style="text-align: justify;">အတူေနတဲ့ အစ္မကလည္း မစီးတာၾကာလုိ႔တဲ့ သိပ္မစီးရဲဘူး ဒါန႔ဲပဲ က်န္တဲ့တစ္ေယာက္စီးေပါ့… အစ္မက ေနာက္ကလိုက္တယ္ ႏွစ္ေယာက္ဘီးနဲ႔ ပစၥည္းတခ်ိဳ႕က်န္ခဲ့တယ္ ကိုယ္ကေတာ့ စက္ဘီးနဲ႔ ပစၥည္းေစာင့္ေပါ့… ဗိုက္ကလည္းေတာ္ေတာ္ဆာေနၿပီ… ေရလည္းဆာတယ္ အေအးဗူးေတြက ကိုယ့္ဆီမွာ… ဒါေပမယ့္ ခြက္နဲ႔ ေရခဲမရွိဘူး ရပါတယ္ အဆင္ေျပသလိုေပါ့… ဒီတုိင္းေမာ့ခ်လုိက္တာပဲ… ေနာက္လူေသာက္ခ်င္ေသာက္ မေသာက္ခ်င္ေန… ဟီ ဟိ … <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ခဏေနေတာ့ ေမြးေန႔ရွင္ဆိုတဲ့ အသားျဖဴျဖဴေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရယ္ ခုနက စက္ဘီးစီးတတ္တဲ့တစ္ေယာက္ရယ္ အဲ့ဒီဘီးႀကီးနဲ႔ ျပန္ေရာက္တာတယ္ ေမြးေန႔ရွင္က ကိုယ့္ကိုတင္နင္းရတာေပါ့ ဟီး … က်န္တဲ့တစ္ေယာက္က တစ္ဘီး … ဒါနဲ႔ပဲ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေအာင္ျမင္စြာေရာက္လာခဲ့ေလသည္ေပါ့… ၾကာဇံေၾကာ္ပါတယ္ ၀က္သားတုတ္ထိုးပါတယ္… အကင္ေတြလည္းပါတယ္ အသီးအႏွံေတြ အေအး ဘီယာ မိန္းကေလးေတြအတြက္ ၀ိုင္လည္းပါတယ္… လူကေတာ့ ဟိုတစ္စု ဒီတစ္စု ေရာက္လာတာပဲ တစ္စုနဲ႔တစ္စုလည္းမသိဘူး…စားေသာက္ မိတ္ဆက္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဂစ္တာတီးၿပီးသီခ်င္းဆိုမယ္တဲ့… တီးမယ့္လူကလည္း ႏုတ္စ္ေတြအလြတ္မရ.. ဆိုတဲ့လူေတြလည္း စာသားေတြအလြတ္မရ… ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေကာင္းပါတယ္… ေပ်ာ္ဖို႔.. တကယ္ေျပာတာ… ျဗဳတ္စျဗင္းေတာင္းေတြခ်ည္းပဲ… လူလတ္ပိုင္းေလာက္ရွိတဲ့ အန္တီႀကီးက စိုင္းထီးဆုိင္တုိ႔ ကိုင္ဇာသီခ်င္းတုိ႔ မတီးတတ္လုိ႔ ဂစ္တာတီးတဲ့ေကာင္ေလးကို ညိဳညင္ေသးတယ္… ဂစ္တာသမားရတာက ေလးျဖဴ အငဲ မ်ိဳးႀကီး သီခ်င္းေတြ … ဆိုမယ့္လူေတြက ၀ိုင္၀ုိင္း၊ အာဇာနည္၊ ကိုင္ဇာ တဲ့ ဒါေတာင္ ခ်စ္ဦးေမာင့္ထံျပန္လာပါ ဆိုခ်င္တဲ့လူက ရွိေသးတယ္… ေမြးေန႔ရွင္ေကာင္မေလးကိုယ္တုိင္ ဂစ္တာတီးၿပီးဆိုျပတဲ့ အႀကီးတစ္လံုး အေသးတစ္လံုးဆိုတဲ့ သီခ်င္းကိုေတာ့ အဲ့ဒီ့ေန႔ကမွ ၾကားဖူးတယ္…. ခဏတျဖဳတ္ေနၿပီး ၁၀ နာရီထိုးေတာ့ ျပန္ခဲ့ၾကတယ္… ဓါတ္ပံုေတြရိုက္ခဲ့ပါတယ္… သူတို႔ခြင့္ျပဳခ်က္လည္းမေတာင္းခဲ့ဘူး ေနာက္ ကိုယ္ဘေလာ့ဂ္ေရးတာလည္း သူတို႔မသိဘူးေလ… မတင္ေတာ့ဘူး… <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ေနာက္ရက္လည္း ဒီလိုပဲ… ၀ယ္ရျခမ္းရ… အလုပ္သင္က supervisor ရယ္ floor captain ရယ္ ေနာက္ part-timer တစ္ေယာက္ရယ္ သူတို႔နဲ႔ကေတာ္ေတာ္ေလး ရင္းႏွီးေနေတာ့ မျပန္ခင္ ပင္နီဆူလာမွာ ထမင္းဖိတ္ေကၽြးတာ… ဘယ္ဆုိုင္မွာစားခ်င္လဲေရြးဆိုေတာ့ ၀င္သြားပါတယ္ တည့္တည့္ႀကီး … ေျမေအာက္ထပ္က ကိုယ္ေတာင္တစ္ခါမွ ေရွ႕ကျဖတ္မေလွ်ာက္ရဲတဲ့ နာမည္ ၂ လံုးနဲ႔ ေစ်းႀကီးႀကီးဆုိင္ထဲကို … menu ထဲက Price list ကိုၾကည့္ၿပီး ကိုယ္နည္းနည္းလန္႔သြားတယ္ … ကံေကာင္းလုိ႔ ညေနကမွ ကုမၸဏီမွာ လခကို ခ်က္လက္မွတ္နဲ႔ သြားထုတ္ၿပီး ဘဏ္မွာလဲထားတာ… ပုစြန္မက်ည္းခ်ဥ္စပ္၊ ၾကက္သားဟင္း၊ မိႈကန္စြန္း၊ ဗူးသီးေၾကာ္သုပ္ စေတာ္ဘယ္ရီသီးေဖ်ာ္ရည္ ၂ ခြက္၊ သံပုရာရည္ ၂ ခြက္။ ထမင္းနဲ႔ ဟင္းသံုးမ်ိဳးကုန္ေတာ့မွ ဟင္းရည္နဲ႔ ၾကက္သားဟင္းကို ၃ ေခါက္ေျမာက္မွာၿပီးေရာက္လာပါတယ္… ဒါေတာင္ မီးဖိုထဲ၀င္ဆြဲလာလို႔ ရတာဆိုပဲ ေအာင္မေလး ကံထူးေပလို႔ေပါ့ ႏို႔မဟုတ္ရင္ မနက္ျဖန္ မနက္မွ ရမလားပဲ…. စင္ကာပူ ဘံုပိုင္ကလာတဲ့ေရေတာ့ အလကားရတယ္ … ေရာက္ေရာက္ခ်င္းေရခြက္ေလးေတြအရင္ခ်ေပးတယ္… ကုန္သြားရင္လည္း လုိက္ျဖည့္ေပးတယ္… ဒါေတာ့ မဆုိးပါဘူး ဟုတ္တယ္ေလ စလံုးမွာ တစ္ခါမွ ေရအလကားမေသာက္ရဖူးဘူး ဒါပထမဆံုးပဲ… စားေသာက္ၿပီးေတာ့ စူပါဗုိက္ဇာက ပိုက္ဆံရွင္းဖို႔ေကာင္တာကိုထသြားေတာ့ ကိုယ္ကလည္း အေျပးလိုက္ၿပီး အတင္းေပးရတာေပါ့ cashier အစ္ကုိႀကီးကို… အစ္ကိုမယူနဲ႔ ညီမရွင္းမယ္လို႔ ဗမာလုိေျပာ supervisor ကလည္း သူ႔ဆီကယူပါလို႔ အဂၤလိပ္လုိေျပာ… အဲ့ဒီ့အစ္ကိုႀကီးက ျပန္ေျပာပါတယ္ ဗမာလိုပဲ ကိုယ့္ကိုေတာ့မၾကည့္ဘူး ကိုယ့္စူပါဗိုက္ဇာကိုၾကည့္ၿပီး အားရပါးရ ၿပံဳးေျပာတယ္… ညီမကလည္း သူေပးမယ္တဲ့ သူ႔ဆီကပဲ ယူလုိက္မယ္ .. တဲ့.. ကိုယ့္မွာ ရယ္ခ်င္စိတ္ကုိမနည္းႀကီးေအာင့္ထားရတယ္… ဒါနဲ႔ အဲ့ဒါၿပီးေတာ့ ကိုယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ဆိုင္ကိုျပန္သြား… clarke quay မွာေလ နီးနီးေလးပဲ လမ္းေလွ်ာက္သြားတာေပါ့ … Nectarie တဲ့ ဆုိင္နာမည္က … dessert ေတြခ်ည္းေရာင္းတာ … ေစ်းေတာ့ႀကီးတယ္… ဟုိေရာက္ေတာ့ က်န္တဲ့ေနာက္စူပါဗိုက္ဇာတစ္ေယာက္ရွိေသးတယ္… သူက ကိုယ္တုိ႔အတြက္ chocolate fondue တစ္အုိးလုပ္ေပးတယ္ … တစ္ခါအဲ့ဒီကေန ဓါတ္ပံုေတြဘာေတြရိုက္ျပဳၿပီးျပန္ေတာ့ ေဘးက yello Jello ၀င္.. သူက retro bar တဲ့ ရိုးရိုး bar နဲ႔ဘာကြာလဲေတာ့ကိုယ္လည္းမသိဘူး.. ကုမၸဏီတူတူပဲေလ ဆုိင္ခြဲေတြဖြင့္ထားတာဆုိေတာ့ supervisor က သူ႔ staff card နဲ႔ Discount ရတယ္ဆိုၿပီး beer တစ္ဂ်ားမွာတယ္ သူတုိ႔သံုးေယာက္စာေပါ့ ကို္ယ့္အတြက္ Mango Mocktail တစ္ခြက္ … bar ဆိုေတာ့ Non-alcoholic က ဒါပဲ ရွိတယ္… အဲ့ဒီမွာထိုင္စကားေျပာၿပီး အိမ္ကို သူတုိ႔ပဲ ကားငွားၿပီးလိုက္ပို႔ေပးတယ္ ကုိယ္ကေကၽြးမယ္ေျပာၿပီးသာ ဖိတ္လိုက္တယ္ အကုန္သူတို႔ခ်ည္းရွင္းသြားၾကတာခ်ည္းပါပဲ…. မ်က္ႏွာေတာင္ပူတယ္… ကိုယ္ကေတာ့ floor cap နဲ႔ supervisor အတြက္ Vivo ကေန သူတို႔နာမည္ေလးေတြကို ph key chain ေလးေတြလုပ္သြားေပးတယ္… အံမယ္ ဒါေလးက ဘာမွသာမဟုတ္တာ…၃၀ ေက်ာ္ ရွင္းလုိက္ရတယ္.. ၾကည့္ေတာ့ ေသးေသးေလး မေလာက္ေလး မေလာက္စားနဲ႔… ေစ်းကေတာ့ အလာသား… ဘန္ေကာက္မွာေတာ့ ေစ်းသက္သာတယ္ေျပာတယ္… <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒီေန႔လည္းထပ္ေရာက္တယ္ေလ အဲ့ဒီ bugis ပဲ.. ၀ယ္စရာေလနည္းနည္းပါးပါးက်န္ေသးလို႔… အိတ္လိုခ်င္လို႔လိုက္ရွာတာ ႀကိဳက္တာကိုမေတြ႔ပါဘူး… လူကလည္းႀကိဳက္တတ္တယ္ … အိတ္ကေလးလွလိုက္တာလို႔ ၾကည့္လုိက္ရင္ 369.90 တို႔ 349.90 တို႔ခ်ညး္ပဲ … တန္ရာ တန္ရာ မွန္းမွေပါ့ ဟုတ္ပါ့… ေနာက္ ၃ ႏွစ္ေနလို႔ ၀ယ္ႏုိင္ရင္ ကံေကာင္း .. ခက္တာက စိတ္ပဲ… မ်က္စိထဲလွပါတယ္လို႔ ေစ်းၾကည့္လိုက္ရင္ အဲ့လို … သိပ္အေကာင္းမႀကိဳက္တတ္ရွာဘူး… ရွာတယ္ ၃၀ ေအာက္… မေတြ႕ဘူး… BHG ကုန္တယ္… Bugis street ကုန္တယ္ မေတြ႕ဘူး မေတြ႕ေတာ့လည္း မ၀ယ္ဘူးေပါ့… လက္ေဆာင္ေပးဖုိ႔ အတြက္ပဲ 3 for 10 မွာ ေတြ႕တာေတြ ေကာက္ဆြဲလာတယ္ … ဘတ္ဂ်တ္ကအေျခအေနသိပ္မေကာင္းေတာ့ စာရင္းထဲမပါတာဆုိလံုး၀မ၀ယ္ပါဘူးလို႔တားေနတဲ့ၾကားက Maybelline က discount ခ်တယ္… ကုန္တာေပါ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ… ဟိုေလာက္ဖိုးျပည့္ရင္ ဒါေလး လက္ေဆာင္ရမယ္ ဘာရမယ္ ညာရမယ္… ကုန္ျပန္ၿပီေပါ့ …ရေတာ့ရတယ္ လက္ေဆာင္ မွန္ကေလးရယ္၊ ဖုန္းကီးခ်ိန္းရယ္၊ ပါးနီတစ္ဗူးရယ္၊ ပိုက္ဆံအိတ္တစ္လံုးရယ္ မဆိုးပါဘူး လက္ေဆာင္ေတြရတယ္ဆိုေတာ့ ေပ်ာ္တာေပါ့… ကိုယ့္အထုတ္အပိုးေတြ တစ္ေပြ႔တစ္ပိုက္ႀကီးနဲ႔ လမ္းေလွ်က္ရတာ အဆင္မေျပပါဘူးဆိုေနမွ ေရွ႕ကေနလာပိတ္ရပ္တယ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ မ်က္ကပ္မွန္တပ္ထားတာလား အခု ဒီမွာဒစ္စေကာင့္ေတြခ်ေနပါတယ္ ဘယ္ႏွခု၀ယ္ရင္ ဘယ္ေလာက္ ဘာေတြ လက္ေဆာင္ေပးတယ္ ဘာေတြ ညာေတြ သူမ်ား အေလးႀကီးသယ္ထားရတာမွ အားမနာလွ်ာမကိ်ဳး သူေျပာခ်င္တာခ်ည္းလႊတ္ေျပာေနတာ… ဟင့္အင္း မ်က္ကပ္မွန္ မတပ္ပါဘူး ေနာက္ေတာ့မွ လာၾကည့္ေတာ့မယ္ေျပာၿပီး မရမက အတင္းထုတ္ဆီးတိုးသလို တိုးထြက္လာရတယ္… ေက်ာင္းကိုလည္း ပါ့စ္ျပန္အပ္ရေသးတယ္ေလ cancellation လုပ္ဖို႔… ၆နာရီေလာက္ေတာ့ အိမ္ျပန္ေရာက္တယ္… ဒီေန႔ေတာ့ မျဖစ္မေန ပို႔စ္တင္ၿပီး အေၾကာင္းၾကားမွျဖစ္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ ့အထုတ္အပိုးကမန္းကတန္းျပင္ၿပီးတာနဲ႔ တန္းေရးရတာပဲ လုပ္စရာေတြကလည္း ရွိေသးတယ္ေလ…<br /><br />ဒါကေတာ့ အခုတေလာ စိမ္း ေပ်ာက္ေနရျခင္းအေၾကာင္းအရင္းမ်ားရွင္းတမ္းပဲျဖစ္ပါတယ္... ဓါတ္ပံုေတြလည္း မတင္ႏုိင္၊ စာလံုးေပါင္းေရာ အေရးအသားေရာ မစစ္ခဲ့ႏုိင္ပါဘူး အမွားပါလွ်င္ ကိုယ့္သာသာ ျပင္ဆင္ဖတ္ရႈၾကပါကုန္… :P<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><br />မနက္ျဖန္မနက္ေလယာဥ္ … ၂ ပါတ္ၾကာပါမယ္… ရန္ကုန္ကေနေတာ့ ပို႔စ္မတင္ျဖစ္ပါဘူး ရသမွ်အခ်ိန္ေတြ အိမ္မွာပဲေနႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားမွာပါ… <br /></div><div style="text-align: justify;"><br />ျပန္လာမွ ေတြ႕ၾကမယ္… ရန္မျဖစ္ရဘူးေနာ္ လိမ္လိမ္မာမာေနခဲ့ၾက... ၾကားလား... ဟီး... :P<br />တာ့တာ …<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-2306783794695400739?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-40893005924647635292009-10-26T21:38:00.001-07:002009-10-26T21:39:54.232-07:00<meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"></meta><meta content="Word.Document" name="ProgId"></meta><meta content="Microsoft Word 12" name="Generator"></meta><meta content="Microsoft Word 12" name="Originator"></meta><link href="file:///C:%5CUsers%5COlive%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"></link><link href="file:///C:%5CUsers%5COlive%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx" rel="themeData"></link><link href="file:///C:%5CUsers%5COlive%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml" rel="colorSchemeMapping"></link><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627400839 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;} .MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 72.0pt 72.0pt 72.0pt; mso-header-margin:35.4pt; mso-footer-margin:35.4pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style> <br /><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"><o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">မာယာေတြဆိုတာ သိပါတယ္…<o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အခါခါႀကံဳခဲ့ၿပီးမွေတာ့<o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဘာပဲလာလာ…… <o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">နာလည္း မနာတတ္ေတာ့ပါဘူး… <o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေရာင့္ရဲတတ္သူကိုေလ…<o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">၀တ္ေက်တမ္းေက်ေလာက္ပဲခ်စ္ပါ… <o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အၿပံဳးတစ္ပြင့္နဲ႔လည္း<o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အမုန္းေတြလြင့္သြားရတာပဲ….<o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အဆံုးကို ခြင့္မျပဳခ်င္တာေလးတစ္ခုနဲ႕…<o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အရႈံးေတြလည္း ငြားငြားစြင့္စြင့္ကိုပြင့္ၾကရဲ႕….. <o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">နင့္ေလသင့္ရာကို ယိမ္း…လို႔…. <o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">သိမ္းဖို႔လည္း မလိုသလို<o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">စိမ္းေတာ့လည္း မစိမ္းနဲ႔ေပါ့…. <o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ကိန္းဂဏန္းေတြနဲ႔ အကၽြမ္းမ၀င္သူကို… <o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">တိမ္းတမ္း ေရွာင္တမ္း ကစားမေနပါနဲ႔ေတာ့<o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">နင္ၿငိမ္းမွ ေသမယ့္ မီးအတြက္<o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဒီခရီးေလးေတာ့ ….<o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ၿပီးေအာင္ေလွ်ာက္ေပးလွည့္ပါလား ခ်စ္သူ…&nbsp;</span><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">P.S : ကဗ်ာမေရးဘူးလားလို႔ လာလာေမးေနတဲ့ အေနာ့္ကို အားနာလို႔ တင္ရျခင္းျဖစ္ပါတယ္... </span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-4089300592464763529?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-55843542979474126352009-10-23T23:05:00.000-07:002009-10-23T23:05:02.569-07:00<span style="color: lime;">A</span>larm ျမည္သံေၾကာင့္ ကိုယ္ႏိုးႏိုးခ်င္းသတိထားမိတာက…အစာအိမ္ျပႆနာ … ဒါနဲ႔ပဲ ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ မ်က္ႏွာသစ္ သြားတုိက္ျခင္းကိစၥေတြလုပ္လိုက္တယ္… ၿပီးေတာ့ <span style="color: lime;">B</span>reakfast အတြက္ <span style="color: lime;">C</span>offee mix တစ္ထုပ္ကို <span style="color: lime;">D</span>awn ႏို႔ဆီေလး နည္းနည္းထည့္ၿပီးေဖ်ာ္လိုက္တယ္… <span style="color: lime;">E</span>arly morning မွာ ဒီလိုေကာ္ဖီပူပူေလးတစ္ခြက္က ကိုယ့္ကို တစ္ေန႔တာလံုးအတြက္ <span style="color: lime;">F</span>resh ျဖစ္ေစတယ္ေလ… ေကာ္ဖီတစ္ခြက္နဲ႔ ဧည့္ခန္းမွာထုိင္ၿပီး <span style="color: lime;">G</span>urdian သတင္းစာကို ဆြဲယူဖတ္ေနလိုက္တယ္… <span style="color: lime;">H</span>eading ေတြၾကည့္ရတာေတာ့ သိပ္ <span style="color: lime;">I</span>nteresting ျဖစ္စရာမေတြ႕ဘူး… <span style="color: lime;">J</span>argon ေတြကိုလည္း ကိုယ္ကသိပ္နားမလည္ဘူးေလ… သတင္းစာဖတ္ၿပီးတာနဲ႔ တစ္ခါ <span style="color: lime;">K</span>itchen ထဲသြားၿပီး <span style="color: lime;">L</span>unch အတြက္ျပင္ဆင္ရျပန္ေသးတယ္… ဟင္းခ်က္နည္းေတြသိပ္မ်ားမ်ားစားစားမသိတဲ့ကိုယ့္အတြက္ ေရြးခ်ယ္စရာသိပ္မရွိလွဘူး… ကိုယ့္စိတ္<span style="color: lime;"> M</span>enuကိုယ္လွမ္းဖတ္ၿပီး ဘာခ်က္ရမလဲစဥ္းစား… အစကေတာ့ ကိုယ္ခ်က္တာကိုယ္လံုး၀စားလုိ႔မရေပမယ့္ အခုေတာ့ ကိုယ့္လက္ရာက <span style="color: lime;">N</span>ormal ေလာက္ေတာ့ ျဖစ္လာၿပီေျပာလို႔ရမယ္ထင္တယ္… ေရခဲေသတၱာထဲကို ရွာေဖြေရးလုပ္လုိက္တယ္… <span style="color: lime;">O</span>ops ဘာမွလည္း မက်န္ပါလား… ေတာ္ေသးတာေပါ့ တစ္နပ္စာေလာက္ ကပ္သပ္က်န္ေနတဲ့ <span style="color: lime;">P</span>ork ကိုပဲ <span style="color: lime;">Q</span>uickly ခ်က္ၿဖစ္တယ္…. <span style="color: lime;">R</span>ice လည္းတည္ရေသးတာေပါ့… ညေနေတာ့ <span style="color: lime;">S</span>upermarket သြားရမယ္ထင္တယ္ မီးဖိုေခ်ာင္အတြက္လိုတာေတြသြား၀ယ္ဦးမွပါ… <span style="color: lime;">T</span>rain စီးရမွာပ်င္းေတာ့ Usuallyဆိုရင္ လက္ေဆာင္ေတြဘာေတြရတဲ့ <span style="color: lime;">V</span>oucher ေတြဘာေတြမေပးလဲ နီးနီးနားနား အိမ္နားက <span style="color: lime;">W</span>et market ပဲ သြားျဖစ္တယ္... အလုပ္နဲ႔အိမ္ ၊အိမ္နဲ႔အလုပ္… မအားလိုက္နဲ႔ အားတာနဲ႔ အိမ္ထဲမွာပဲ ကုပ္ေနတဲ့ကိုယ့္ကို အတူေနတဲ့အစ္မေတြက <span style="color: lime;">X</span>enophobia ျဖစ္ေနတယ္လို႔ေတာင္ေျပာၾကေသးတယ္… <span style="color: lime;">&nbsp;</span><br /><br /><span style="color: lime;">Y</span>ahooooooo …. ေဟ ေဟ့ ၿပီးခါနီးၿပီကြ … ဦးေႏွာက္စားေအာင္လုပ္တဲ့ သံလြင္ဟီးရိုး … ညကလည္း ေကာင္းေကာင္းမအိပ္ရပါဘူးဆိုမွ… ေတာ္ၿပီ… အလုပ္မသြားခင္ တစ္ေရးေလာက္ျပန္ႏွပ္လိုက္ဦးမယ္… <span style="color: lime;">Z</span>zzZzZz ……. :D<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-5584354297947412635?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-58134361970378938672009-10-20T03:44:00.000-07:002009-10-20T21:59:53.451-07:00<div style="text-align: justify;"><br /><br />ဆိုၾကပါစို႔…. <br /><br />က်မသာေယာက်္ားေလးျဖစ္ခြင့္ ရခဲ့မယ္ဆို… <br /><br />မနက္အေစာႀကီးထ၊ အခန္းျပတင္းေပါက္ကလိုက္ကာေတြကို ေဘးတဖက္တခ်က္ဆီကိုု ဆြဲဖယ္၊ ျပတင္းမွန္ကိုျဖတ္ၿပီး က်ေနာ့္မ်က္ႏွာကို ႏႈတ္ဆက္နမ္းမယ့္ ေနမင္းရဲ႕ အၾကင္နာေရာင္ျခည္ေတြ မက္မက္ေမာေမာခံယူျခင္းျဖင့္ က်ေနာ့္ေန႔သစ္ရဲ႕ နံပါတ္စဥ္ ၁ ကို စမယ္ … <br /><br />ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာ အငဲ ဒါမွမဟုတ္ ေလးျဖဴရဲ႕ အျပင္းစားေရာ့ခ္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို အက်ယ္ႀကီးေအာ္ဆိုၿပီး မ်က္ႏွာသစ္၊ သြားတုိက္ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး က်ေနာ့မ်က္ႏွာက အေမြးအမွ်င္တစ္ခ်ိိဳ႕ကို cleansing foam၊ မုတ္ဆိတ္ရိတ္ဓါးနဲ႔ ရွင္းလင္းရမယ္… သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေနရတာကို က်ေနာ္ႀကိဳက္တယ္ေလ… မုတ္ဆိတ္ေမႊးေတြ ႏႈတ္ခမ္းေမႊးေတြနဲ႔ဆို က်ေနာ့္မ်က္ႏွာက ရွိရင္းစြဲအသက္ထက္ ပိုရင့္ေရာ္ေနသလိုျဖစ္ေနမွာ… <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br />ရင္ဘတ္မွာ smiley ပံုပါတဲ့ အစိမ္းေရာင္တီရွပ္တစ္ထည္နဲ႔ ဂ်င္းေဘာင္းဘီရွည္တစ္ထည္ကိုေကာက္စြပ္ၿပီး ဆံပင္ကိုလည္း ဂ်ယ္နည္းနည္းသံုးၿပီး သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျဖစ္သြားေအာင္ ပံုသြင္းၿပီးရင္ေတာ့ လမ္းထိပ္က လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ မလိုင္နံျပားနဲ႔ လက္ဖက္ရည္က်စိမ့္က က်ေနာ့ရဲ႕ ၀မ္းတစ္ထြာကို ေန႔လည္ ၁၂ နာရီေလာက္ထိေတာ့ အသံပိတ္ထားႏိုင္ပါလိမ့္မယ္… <br /><br />ဆိုင္ကဖြင့္ထားတဲ့ စိုင္းစိုင္းခမ္းလိႈင္ရဲ႕ ေတာေဂၚလီသီခ်င္းကို လုိက္ညည္းရင္း ရံုးသြား၊ ေက်ာင္းသြား၊ ေစ်းသြား ျဖတ္သြားသမွ်ေကာင္မေလးေတြရဲ႕ မနက္ခင္း လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္အလွကို ခံစားမယ္…. ေဘာ္ဒါတစ္ေယာက္တစ္ေလေတြ႕ရင္ (ကိုယ္ကစိုက္ရွင္းရမယ့္လူမ်ိဳးမဟုတ္ဘူးဆိုရင္) လက္ေခါက္မႈတ္ၿပီး ဆုိင္ထဲလွမ္းေခၚမယ္၊ ၿပီးရင္ပရီးမီးယားလိဂ္အေၾကာင္း၊ ျမန္မာေနရွင္နယ္လိဂ္အေၾကာင္း၊ လာလီဂါ၊ အီတလီစီးရီးေအနဲ႕ ဒီကေန႔ကမၻာမွာ ကုလသမဂၢေဆြးေႏြးေနတဲ႔ အေၾကာင္းအရာေတြကို က်ေနာ္တို႔က ကိုယ့္ေလာက္မွမသိတဲ့ ေဘာလံုးနည္းျပေတြ ကမၻာ့ေခါင္းေဆာင္ေတြလ႔ို လမ္းေပၚက ျဖတ္သန္းသြားလာေနတဲ့ အိပ္ေဇာပိုက္သံ တေ၀ါေ၀ါနဲ႔ အၿပိဳင္ ဘိုလိုတစ္လုံးတစ္ေလညွပ္သံုးၿပီး ေဘးနားကလူေတြအထင္ႀကီးေအာင္ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ေ၀ဖန္မယ္… <br /><br />ေနာက္ၿပီးရင္ေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ႕သူမ သင္တန္းသြားမယ့္အခ်ိန္ လမ္းထိပ္မွာသြားေစာင့္ႀကိဳၿပီး သင္တန္းထိေရာက္ေအာင္ လိုက္ပို႔ရင္းနဲ႔ စကားေတြေျပာမယ္ဗ်ာ… မနက္စာကို သူမဘာစားခဲ့သလဲ က်ေနာ္ဘာစားခဲ့တယ္… ညက အိပ္မက္ထဲမွာ သူပါတယ္ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့.. အဲ့ဒီအခါသူမက က်ေနာ့္ကို ၿပံဳးမေယာင္ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုနဲ႔ အလွဆံုးမ်က္ေစာင္းတစ္ခု က်ေနာ့္ကမၻာတစ္ခုလံုးခမ္းနားသြားေအာင္ စြန္႔က်ဲလိမ့္မယ္… ခုနကဆုိင္မွာတုနး္က ေကာင္မေလးေတြကိုလိုက္ၾကည့္တာေတာ့ သူမကိုေပးသိလုိ႔မျဖစ္ဘူး… သူမဟာ သ၀န္တိုတာကို ဘယ္တုန္းကမွထုတ္ျပတတ္သူမဟုတ္ဘူးေလ… ရင္ထဲမွာသိမ္းထားတတ္တဲ့သူက ပိုပူေလာင္တာကို က်ေနာ္ေကာင္းေကာင္းနားလည္တာပဲ… သူမလက္ထဲမွာ ပိုက္ထားတဲ့ ဖိုင္တြဲေလးကိုက်ေနာ္က ကိုင္ထားေပးရင္း ဘတ္စ္ကားဂိတ္မွာ သူမမ်က္ႏွာကိုေနထိုးတဲ့အခါ ဖိုင္ကေလးနဲ႔ ကာေပးထားမယ္… သူမရဲ႕ ``လက္ေညာင္းေနမွာေပါ့ ´´ ဆိုတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းၾကားရဖုိ႔ က်ေနာ္ဒီေလာက္ေတာ့ အရင္းအႏွီးစိုက္ထုတ္ရလိမ့္မေပါ့… ငါးပိသိပ္ ငါးခ်ဥ္သိပ္က်ပ္ညပ္ေနတဲ့ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ… သူမကို လူတိုးမခံရေအာင္ က်ေနာ္က ကာထားေပးမယ္… တစ္ခါတစ္ခါ ကားဘရိတ္အုပ္လို႔ က်ေနာ့္ေမးဖ်ားကို သူမေခါင္းကေလးလာတုိက္မိတဲ့အခါ…`` နာသြားလား ဥံဳဖြ… ´´ လို႔ သူမက ေလသံတိုးတုိးေလးနဲ႔ေျပာလိမ့္မယ္… အဲ့ဒီအခါ က်ေနာ့္ရဲ႕တခြိခြိနဲ႔ ႀကိတ္ရယ္သံေၾကာင္႔ ေဘးကလူေတြလွည့္ၾကည့္လို႔ သူရွက္ရင္ မ်က္ေစာင္းေလးထိုးၿပီး က်ေနာ့ ဗိုက္ေခါက္ကို သတိေပးသလို မနာေအာင္ လွမ္းဆိတ္တတ္ေသးတယ္… <br /><br />မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္မိရင္ဆိုတဲ့ စိုင္းစိုင္းသီခ်င္းထဲကစာသားေတြကို က်ေနာ္အခုမွပဲ တကယ္သေဘာေပါက္ေတာ့တယ္… အခ်ိန္တိုင္းမွာသူမနဲ႔အတူရွိေနခ်င္ေတာ့တာပဲ… သူမသင္တန္းတက္ေနခ်ိန္ဆို က်ေနာ္ သင္တန္းေအာက္က အေအးဆုိင္ေလးမွာ သင္တန္းဆင္းတဲ့အခ်ိန္ထိထိုင္ေစာင့္ေနမယ္… သင္တန္းဆင္းလို႔ လူေတြအလွ်ိဳလွ်ိဳထြက္လာၾကတဲ့အထဲက သူမကိုျမင္လုိက္ရရင္ေပ်ာ္တဲ့အေပ်ာ္ဟာ ဘာနဲ႔မွမတူဘူးဗ်ာ… က်ေနာ္ သူမရဲ႕ ႏႈတ္ထြက္အမိန္႔မွန္သမွ်ကို နာခံမယ္ … ဘိသိက္မခံထားတဲ့ က်ေနာ့္ႏွလံုးသား ဧကရီဘုရင္မ သူမအား က်ေနာ္ဟာ ကမၻာေပၚမွာရွိသမွ်ေယာက္်ားေတြထဲက တစ္ခုတည္းေသာေရြးခ်ယ္ရာ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ သူမကိုသိေစခ်င္တယ္… သူမ ခ်စ္တဲ့လူက စိတ္ခ်ယံုၾကည္ရတဲ့လူတစ္ေယာက္ျဖစ္တယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ သက္ေသျပခ်င္တယ္… ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့အရာ ျမတ္ႏိုးတဲ့အရာ ခ်စ္ခင္စံုမက္တဲ့အရာကို ဆံုရႈံုးရတာ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ ဖ်က္ဆီးခံလိုက္ရတဲ့အခါ ဘယ္ေလာက္နာက်င္ခံခက္သလဲဆိုတာ က်ေနာ္သိေနလို႔ပဲ… က်ေနာ္ သူမကိုမနာက်င္ေစခ်င္ဘူးေလ… <br /><br />သူမရဲ႕သင္တန္းအခ်ိန္ဇယားနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ႕နာမည္၊ သူမေနာက္ဆံုးေစ်း၀ယ္ထြက္တဲ့ေန႔ နဲ႕ ၀ယ္ေနက် အက်ီဆုိင္ ဆိုတာေတြက က်ေနာ့္မွတ္ဥာဏ္ေတြထဲမွာ အကန္႔လိုက္အကန္႔လိုက္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႔ ေနရာေပးၿပီးမွတ္သားထားမယ္…ႏွင္းဆီပန္းတစ္ပြင့္ဟာ သူမကို ေပ်ာ္ရႊင္ေစတယ္ဆုိရင္ က်ေနာ္ဟာ တစ္သက္လံုးႏွင္းဆီခင္းထဲမွာပဲ အရိုးထုတ္ေတာ့မယ္ သူမအေပ်ာ္ေတြကို က်ေနာ့္လက္နဲ႔ တစ္ယုတစ္ယ တစ္ပြင့္ခ်င္းကိုပ်ိဳးခ်င္လို႔… ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္းသူမေမြးေန႔တုိင္းမွာ ဘုရားအတူတူတက္မယ္… ငါးကေလးေတြ ငွက္ကေလးေတြကို သူမသက္ေစ့လႊတ္ၿပီး တစ္ႏွစ္တစ္မ်ိဳးမရိုးတဲ့ အမွတ္တရလက္ေဆာင္ေလးေတြေပးမယ္… က်ေနာ့္ေမြးေန႔တိုင္းမွာလည္း ေမြးေန႔လက္ေဆာင္အျဖစ္ သူမလက္ေရးနဲ႔`ခ်စ္တယ္´ေရးထားတဲ့ ပို႔စ္ကတ္တစ္ခု မရရေအာင္ေတာင္းမယ္… ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့စကားကို ပါးစပ္ကေျပာခဲလြန္းတဲ့သူမဆီကေန က်ေနာ္အမက္ေမာဆံုး ေမြးေန႔လက္ေဆာင္တစ္ခု ဆိုရင္လည္းမမွားဘူး… တစ္ႏွစ္ကို တစ္ခုနဲ႔ အခု ေလး၊ ငါး၊ ေျခာက္ဆယ္ အထိ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တုိင္း က်ေနာ္စုထားမယ္… ေနာင္ သားသမီးေျမးျမစ္ေတြရတဲ့အထိေပါ့… <br /><br />က်ေနာ့္ဖုန္းကိုလည္းပိတ္ထားၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြကို ဆက္သြယ္ေရးက ဘီလ္မေဆာင္လို႔ ပိတ္ထားတယ္လို႔ေျပာမယ္… သူမနဲ႔အတူရွိေနတဲ့အခ်ိန္ေတြကို ဘယ္လိုမွတ္တစ္ေကာင္ ျခင္တစ္ပိုင္းကမွ ေႏွာက္ယွက္တာမ်ိဳးကို ခြင့္မျပဳႏိုင္ဘူး … သူမေဘးနားရွိေနတဲ့ နာရီ၊ မိနစ္၊ စကၠန္႔တုိင္းကို က်ေနာ္ တန္ဖိုးထားမယ္… သူမဘ၀ရဲ႕ စကၠန္႔ေတြ စကၠန္႔ေတြတုိင္းကို ေပ်ာ္စရာေတြခ်ည္း ဖန္ဆင္းေပးႏိုင္သူျဖစ္ခ်င္တယ္… က်ေနာ့္ဘ၀ရဲ႕ အေရးႀကီးဆံုးေနရာေတြမွာ သူမကို တစ္၊ ႏွစ္၊ သံုး ျဖစ္ေစမယ္ … သူမ မ်က္လံုး၊ အၿပဳံး နဲ႔ ရာသီေတြအကုန္လံုးမွာ ဘ၀ကို လံုးလံုးပံုအပ္ထားလိုက္ေတာ့မယ္… ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ သူမဟာ ႏွစ္အဆက္ဆက္တိုင္ေအာင္ က်ေနာ္အိမ္ျပန္အလာကို သစၥာရွိရွိေစာင့္ေနမယ့္ နတ္သမီးတစ္ပါးျဖစ္တယ္ဆိုတာ က်ေနာ္ အေသအခ်ာသိေနလို႔ပဲ… <br /><br /><br /><br /><br />းးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးးး<br /><br />ရွင္ မသိပါဘူး… ဒါေတြ ရွင္မသိဘူး… <br /><br />ဟုတ္တယ္… ရွင္က ေယာက်္ားေလးပဲေလ… <br /><br />မေတာ္တဆတစ္ခုပါ.. လို႔ ရွင့္ပါးစပ္က လြယ္လြယ္ေျပာထြက္တဲ့ ေတာင္းပန္တဲ့စကားတစ္ခြန္းနဲ႔ ရွင္ ျပဳခဲ့သမွ်အျပစ္ေတြကို က်မခြင့္လႊတ္မယ္လို႔ ထင္ရင္ေတာ့ ေဆာရီးပဲ… ရွင္ထင္တာမွားတယ္… ရွင္ျပန္လာတာ မဆိုစေလာက္ေလး ေနာက္က်သြားတယ္… ဒီ့ထက္နည္းနည္းေစာေရာက္ခဲ့ရင္ ရွင္ထင္သလိုျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏုိင္ရဲ႕… အခုေတာ့ က်မဟာ ေျပာသမွ်ေခါင္းညိတ္တတ္တဲ့ သူငယ္နပ္စားေလးမဟုတ္ေတာ့ဘူး… ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြက တစ္ဘ၀လံုးစာ ရင့္က်က္ေစဖို႔လံုေလာက္ခဲ့ၿပီးၿပီေလ… <br /><br />အျဖဴ အနီ အျပာ တစ္ခါနဲ႔တစ္ခါ ကာလာအေရာင္ကြဲခ်င္ကြဲမယ္… ဒါေပမယ့္ မာယာဆိုတာေတာ့ က်မေသခ်ာသိေနေလရဲ႕… မိန္းကေလးေတြရဲ႕ ႏႈတ္ကထြက္တဲ့ ခ်စ္တယ္ ဆိုတဲ့စကားကိုရွင္နားမလည္ပါဘူး… ရွင္ကိုယ္တုိင္လည္း မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကို အစစ္အမွန္ခ်စ္ၾကည့္ဖို႔ တစ္ခ်က္ကေလးေတာင္္ စိတ္မကူးခဲ့ဖူးဘူး … ႏွလံုးသားနဲ႔ရင္းတဲ့ ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းက ပစ္ခြင္းတဲ့ျမႇားခ်က္က ဘယ္ေလာက္ျပင္းတယ္ဆိုတာ ရွင္မွမသိပဲ… <br /><br />အင္းေပါ့ေလ ရွင္ကေယာက်္ုားေလးကိုးး …. <br /><br /></div><div style="text-align: justify;">ဒါဟာ က်ိန္စာတစ္ခုဆုိရင္ မိန္းမသားေတြဟာ ကမၻာအဆက္ဆက္က်ိန္စာသင့္ေနသူမ်ားလားကြယ္…။။။။ <br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;..................<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">မွတ္ခ်က္။ မခ်စ္ရရဲ႕ တဂ္ပို႔စ္ပါ... Beyonce ရဲ႕ If I were a boy ကို ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီးလုပ္ထားတာပါ...သည္းခံၾကပါကုန္... ခုတေလာအဲ့ဒီတစ္ပုဒ္ပဲ ဆုိျဖစ္တယ္ အလြတ္မရေသးလို႔ က်က္ေနတာ.. ဟီး ေနာက္အပါတ္ေလာက္ဆိုရင္ေတာ့ ေနာက္တစ္ပုဒ္ေျပာင္းမွာေပါ့... :D<br /><br /></div><br /><embed src= "http://www.odeo.com/flash/audio_player_standard_gray.swf" quality="high" width="300" height="52" allowScriptAccess="always" wmode="transparent" type="application/x-shockwave-flash" flashvars= "valid_sample_rate=true&external_url=http://kiwi6.com/upload/hotlink?id=53i6g691.mp3" pluginspage="http://www.macromedia.com/go/getflashplayer"></embed><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-5813436197037893867?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-70566853199864695432009-10-15T22:39:00.001-07:002009-10-16T00:36:03.297-07:00<meta content="text/html; charset=utf-8" http-equiv="Content-Type"></meta><meta content="Word.Document" name="ProgId"></meta><meta content="Microsoft Word 12" name="Generator"></meta><meta content="Microsoft Word 12" name="Originator"></meta><link href="file:///C:%5CUsers%5COlive%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_filelist.xml" rel="File-List"></link><link href="file:///C:%5CUsers%5COlive%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_themedata.thmx" rel="themeData"></link><link href="file:///C:%5CUsers%5COlive%5CAppData%5CLocal%5CTemp%5Cmsohtmlclip1%5C01%5Cclip_colorschememapping.xml" rel="colorSchemeMapping"></link><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:Wingdings; panose-1:5 0 0 0 0 0 0 0 0 0; mso-font-charset:2; mso-generic-font-family:auto; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 268435456 0 0 -2147483648 0;} @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:1; mso-generic-font-family:roman; mso-font-format:other; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:0 0 0 0 0 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} @font-face {font-family:Zawgyi-One; panose-1:2 11 6 4 3 5 4 4 2 4; mso-font-charset:0; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:1627400839 -2147483648 8 0 66047 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;} a:link, span.MsoHyperlink {mso-style-priority:99; color:blue; mso-themecolor:hyperlink; text-decoration:underline; text-underline:single;} a:visited, span.MsoHyperlinkFollowed {mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; color:purple; mso-themecolor:followedhyperlink; text-decoration:underline; text-underline:single;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;} .MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 72.0pt 72.0pt 72.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style> <br /><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"><a href="http://japankgkalay.blogspot.com/">ဒီမွာ</a>&nbsp;</span><a href="http://japankgkalay.blogspot.com/"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"></span></a><span style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"> <span lang="EN-US">နာမည္တူေနတဲ့ ဘေလာ့ဂ္တစ္ခုရွိတာ သိေနတာ ၾကာပါၿပီ… <o:p></o:p></span></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">က်မ ဘေလာ့ဂ္ထက္ ရက္ပိုင္းေလာက္ေစာေနတဲ့အတြက္ ဘေလာ့ဂ္ပိုင္ရွင္ဆီ ေမးလ္ပို႔ၿပီး အဆက္အသြယ္လုပ္ၾကည့္ေသးတယ္… <o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">စာလည္းမျပန္၊ ဘေလာ့ဂ္မွာလည္း ပို႔စ္အသစ္တင္တာမေတြ႔ေတာ့ ဆက္မေရးျဖစ္ေတာ့ဘူးထင္လို႔ က်မဘေလာ့ဂ္ကိုလည္း နာမည္မေျပာင္းျဖစ္ခဲ့ဘူး… <o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ဒါေပမယ့္ ဟိုတစ္ေန႔က ပို႔စ္အသစ္တစ္ခုလာတင္တာေတြ႔လိုက္တယ္… အဲ့ဒီေတာ့ နာမည္ေတာ့ ေျပာင္းမွျဖစ္ေတာ့မယ္ေလဆိုၿပီး နာမည္ကိုစဥ္းစားၾကည့္တယ္… ေတာ္ေတာ္နဲ႔စဥ္းစားလုိ႔မရဘူး… ဒါနဲ႔ပဲ စိမ္း လုိ႔ ရိုးရိုးေလး ေျပာင္းျဖစ္တယ္… လိပ္စာေျပာင္းရင္ လင့္ခ္ထားတဲ့လူေတြ အလုပ္ရႈပ္မွာစိုးလို႔ ဒီတုိင္းေလးပဲထားလိုက္ေတာ့မယ္…<o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">ေက်နပ္တယ္ဟုတ္… </span><span lang="EN-US" style="font-family: Wingdings;">:)</span><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"><o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အားလံုးၿပီးလို႔ ဒီပုိ႔စ္ကိုတင္မယ္ဆိုေတာ့မွ ပို႔စ္အသစ္လည္းတင္လုိ႔မရဘူး ျဖစ္ေနလို႔ <a href="http://www.mirrorofmyanmar.co.cc/">Michael</a> ကိုေျပးၿပီး အပူကပ္ရေသးတယ္…( အူယားဖားယားေျပး၍ အပူႏွင့္ကပ္ျခင္းမဟုတ္ပါ… အကူအညီေတာင္းျခင္းသက္သက္သာ…. ) Michael က ဘယ္လိုလုပ္ရမယ္ဆိုတာ ပို႔စ္တင္ေပးတယ္ … အခုသူေျပာျပတဲ့နည္းအတိုင္း စမ္းၾကည့္ထားပါတယ္… ေန႔တုိင္းသူ႔ဘေလာ့ဂ္သြားသြား သူတင္သမွ်ပို႔စ္ေတြကိုဖတ္ဖတ္ၿပီး လိုက္ကလိေနၾက… <o:p></o:p></span><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US" style="font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">စပါယ္ရွယ္ ေက်းဇူး Michael… </span><span lang="EN-US" style="font-family: Wingdings;">:)</span><br /><br /><br /><br /><span lang="EN-US" style="font-family: Wingdings;">ကဲ ဖြားကိက ေျပာပါတယ္ တစ္ခုခုမေကၽြးဘူးလားဆိုလို႔ ... စားၾကပါ...&nbsp; ေသာက္ၾကပါ... :)<br /></span><br /><span lang="EN-US" style="font-family: Wingdings;"><br /></span><br /><span lang="EN-US" style="font-family: Wingdings;"><br /></span><br /><span lang="EN-US" style="font-family: Wingdings;"><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_DOKA5Zim-lQ/StghklGrMBI/AAAAAAAAAEI/3qAOEIWyk9Y/s1600-h/juices.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_DOKA5Zim-lQ/StghklGrMBI/AAAAAAAAAEI/3qAOEIWyk9Y/s320/juices.jpg" /></a><br /></div><span lang="EN-US" style="font-family: Wingdings;"><br /></span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DOKA5Zim-lQ/Stgg5ceqXvI/AAAAAAAAADY/SD3BwfbFjsg/s1600-h/MICRORESTAURANTEENYANGN.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_DOKA5Zim-lQ/Stgg5ceqXvI/AAAAAAAAADY/SD3BwfbFjsg/s320/MICRORESTAURANTEENYANGN.jpg" /></a><br /></div><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DOKA5Zim-lQ/StghUrYFtkI/AAAAAAAAADg/iMXqW2n_o68/s1600-h/a+kyaw+sone.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_DOKA5Zim-lQ/StghUrYFtkI/AAAAAAAAADg/iMXqW2n_o68/s320/a+kyaw+sone.jpg" /></a><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_DOKA5Zim-lQ/StghZH4XzyI/AAAAAAAAADo/stGXFTbcpB8/s1600-h/c+hta+minn.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_DOKA5Zim-lQ/StghZH4XzyI/AAAAAAAAADo/stGXFTbcpB8/s320/c+hta+minn.jpg" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_DOKA5Zim-lQ/StgheevnGDI/AAAAAAAAAD4/RkYd5Lj2HIA/s1600-h/DSC_0122_Small.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_DOKA5Zim-lQ/StgheevnGDI/AAAAAAAAAD4/RkYd5Lj2HIA/s320/DSC_0122_Small.jpg" /></a><br /></div><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-7056685319986469543?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-65557811393910224022009-10-11T22:15:00.000-07:002009-10-11T22:19:42.384-07:00S for Sein ကိုေရးရမလား G for Green ကို ေရးရမလား ၂ ခါေတာ့ မလုပ္ၾကပါနဲ႔ကြယ္ရို႕... ဒါေလးနဲ႔ပဲ ေက်နပ္ၾကပါ.... ဒါေတာင္ google ရွိေနလို႔... အစကတည္းက E က သိပ္ေကာင္းပါတယ္ဆိုေနမွ... :P<br /><br />Rules: It's harder than it looks! Copy to your own note, erase my answers, enter yours. Use the first letter of your name to answer each of the following questions. If the person before you had the same first initial, you must use different answers. You cannot use any word twice and you can't use your name for the boy/girl name question.<br /><br />1. What is your name : Green<br />2. G as four Letter Word : Gage<br />3. boy's Name with G : George<br />4. girl's Name with G : Gaila<br />5. Occupation starts with G : Geographer<br />6. Flower starts with G: Gardenia (Ze Za War)<br />7. Something you'll wear starts with G: Gloves<br />8. Food starts with G : Gum<br />9. Something found in the bathroom starts with G : Gleem toothphaste<br />10. Country starts with G : Germany<br />11. Color starts with G: Gray <br />12. Exclamation starts with a G: Grrrrrr!!!!!! ( I use it when I write a sms to express my anger :P)<br />13. Movie title starts with G : Game of Seduction<br />14. Something you drink starts with G: Ginger Ale<br />15. A musical group starts with G : Green Day<br />16. An animal starts with G : Gorillas<br />17. A street name starts with G : Gay Lang in Singapore. he he :P<br />18. A type of car starts with G: Golf Car :P<br />19. The title of a song starts with G : Greeen Light, Beyonce<br />20. A verb starts with G : Gain<br /><br />သမီး အိပ္စာလုပ္တယ္ေနာ္.... :P<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-6555781139391022402?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-67135578109975814282009-10-07T20:15:00.000-07:002009-10-07T20:15:34.481-07:00ရင္မွျဖစ္ထြန္း ခ်စ္ရလြန္းသူ… ကို<br /><br />သာတိုးခ်စ္ေစ စိတ္ကရည္၍<br />ဆိုးႏြဲ႕ကာခ်စ္မူပိုသူကို<br />ျပစ္ဟူဆို၍ လူငိုေအာင္<br />ခ်စ္ရည္ဖြဲ႔ထံုး မယ့္ခ်စ္ဆံုးက<br />ခုေတာ့ မုန္းရက္ေလသလား… <br /><br />ရန႔ံလိႈင္ေဆြး ႏွင္းဆီခိုင္ေလးကို<br />ေၾကးရတက္ေတြနဲ႔အၿပိဳင္ မခ်ိဳင္၀ံ့သူမို႔<br />မဆိုင္သူလိုေန… အပိုင္မယူလိုသူေရ… လို႕<br />သေဘာအူထံုး နားလည္ဆံုးက<br />ခုေတာ့ ေရွာင္ပုန္းရက္ေလသလား… <br /><br />မ်ိဳးျမင့္ျမတ္မွန္… ေတာ္၀င္သူထံကကမ္းတဲ့လက္မို႔<br />အဆင္မြဲနဲ႔ ခင္မဆြဲရက္ခဲ့တာကို<br />လြဲခ်က္ကယ္နာေအာင္ ဖဲမ်က္လွည့္ျပခဲ့တာပါလို႔… <br />ခြင့္လႊတ္တတ္သူက မယ့္ရင္ပူေအာင္<br />ခုေတာ့ ညဴစူရက္ၿပီလား… <br /><br />ပကာသန အရံအတားေတြၾကား၀ယ္<br />… သူ…<br />စံစားကာေပ်ာ္ပါေစေတာ့ရယ္လို႔ <br />အနစ္နာခံ ေမတၱာရံငဲ့….<br />ခုေတာ့ … ပစ္ကာခ်န္ခဲ့ရေလၿပီ…. <br /><br />ရင္မွျဖစ္ထြန္း ခ်စ္ရလြန္းသူ…. ကို <br /><br />သိျမင္ခံစား နားလည္အားေစ<br />စိတ္မွာေျဖဆည္ မေသြဖီယြန္း<br />ခ်စ္ရည္ရႊန္းစို မ်က္၀န္းညိဳမွ<br />ဖြင့္ဆိုျပလွ်င္ ႏွမခင္မယ္<br />ရင္၀ယ္ပီတိ ဂြမ္းဆီထိသို႔<br />ပီဘိရႊင္ဘြယ္ ျဖစ္မည္တည္း…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-6713557810997581428?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-68370100384240586782009-10-02T07:13:00.000-07:002009-10-02T07:14:43.607-07:00အ၀ိဇၨာသည္ မိန္းေမာေစတတ္ဧ။္ <br />မသိမႈေမာဟကို ျဖစ္ေစဧ။္<br />အမွန္ကိုမျမင္စိမ့္ေသာငွာ ဖံုးကြယ္ထားတတ္ဧ။္ <br />တဏွာသည္ စြဲလမ္းေစတတ္ဧ။္<br />လိုခ်င္မႈေလာဘကိုျဖစ္ေစဧ။္္<br />ပူေလာင္စိမ့္ေသာငွာ တပ္မက္ေစတတ္ဧ။္<br /><br />ထိုအရာႏွစ္ခုေပါင္းစံုမိၾကေသာအခါ… <br />……..<br />……..<br /><br />ခ်စ္ျခင္းသည္ အလံုးစံုကိုေျပာင္းလဲေစတတ္ဧ။္<br />မိမိကိုယ္ကိုေပ်ာက္ဆံုးေစတတ္ဧ။္<br />ေတြေ၀ေစတတ္ဧ။္ မိုက္မဲေစတတ္ဧ။္<br />သခၤါရေလာကႏွင့္ ေ၀းကြာေစတတ္ဧ။္<br /><br />အတၱျဖင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ေစတတ္ဧ။္…<br />၀န္တိုျခင္းျဖင့္ ပူေလာင္ေစတတ္ဧ။္…<br />စိုးရိမ္မႈမ်ားျဖင့္ ပ်ားပန္းခတ္ေစဧ။္… <br />အဆံုးစြန္၌ ရူးသြပ္ျခင္းကိုျဖစ္ေစဧ။္… <br /><br />ဤယူႀကံဳးမရ အပူလံုးႀကြလ်က္<br />လူလံုးမလွျဖစ္ေစေသာ ေ၀ဒနာမ်ိဳးေရာဂါဆိုးကို<br />ဘိုးေဘးဘီအစဥ္ဆက္ ခ်င္တြက္လို႔ေဖာ္စပ္ထား<br />အစြမ္းထက္ေသာ ေဆးနည္းကား….<br /><br />အ၀ိဇၨာႏွင့္တဏွာရန္<br />ဥာဏ္မီးစြမ္းႏွင့္ အကၽြမ္းေလွာ္<br />ညႇီန႔ံေပ်ာက္ေသာ္ ဖိုမွခ်… <br />အလိုမက်တာေတြ ေရာသမကာေမႊ <br />သေဘာက်ေအာင္ ခပ္ေထြေထြရလွ်င္ျဖင့္<br />မနာလိုစိတ္ ၀န္တိုပိတ္ေအာင္… <br />တိတ္ဇာတ္ေၾကာင္းမ်ား ညက္ညက္ေထာင္းကာ<br />စိတ္ေဟာင္းေနလွန္း ေရေသြ႔ခမ္းမွ <br />သတၳဳရည္ညႇစ္ ခပ္ပ်စ္ပ်စ္ကို<br />ဖ်စ္ဖ်စ္ငိုျမည္ ဖိုတြင္တည္ေစ<br />ေမတၱာ၊ေစတနာ၊ဥေပကၡာႏွင့္ <br />ဂရုဏာပြား၊ၾကင္နာမ်ားရံ ဤငါးပါးမံ၍<br />ပုလင္းထည့္ေတ ေလလံုေစလ်က္<br />ဆီးကင္းခန္႔လံုး တစ္ရက္သံုးခါ<br />ဆက္ထံုးကာေသာက္ရင္ျဖင့္… <br />တသက္လံုးမွာ ဒီတစ္ေယာက္သာစြဲခ်စ္မယ္ဟု<br />ဇြဲအသစ္ႏွင့္ခ်ီ… ခၽြဲျပစ္လို႔အီမေနာ္… <br />ဤကား ခ်စ္သက္ရွည္ေဆးအေက်ာ္တည္း…. <br /><br /><blockquote>ဟယ္ ေရးရင္း ေရးရင္းနဲ႔ ေဆးေၾကာ္ျငာလိုလုိ ဘာလိုလို... ထူးပါဘူးေအ... ကဲ... လိုခ်င္ရင္ ႀကိဳတင္ စာရင္းေပးပါ .... ဒါမွမဟုတ္ ဗႏၶဳလပန္းၿခံမွာ ဂိတ္ဆံုးရင္လည္း ကားေပၚလာေရာင္းေပးပါတယ္... တစ္ထုတ္ကိုမွ တစ္ရာ... ဆင္ရုပ္နဲ႔ေတာ့ လာမ၀ယ္နဲ႔ေနာ္ သၾကားလံုးအမ္းပလိုက္မယ္... :P </blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-6837010038424058678?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-32089562206719186912009-09-28T07:54:00.000-07:002009-09-28T08:43:31.764-07:00အေတာ္မသတီစရာကံၾကမၼာကို ျပန္ေတြးမိတိုင္း <br />ငါ့စိတ္ကိုယ္ ငါ... ေအာ္ဂလီဆန္လာတယ္...<br />ျပဳသူအသစ္ ျဖစ္သူအေဟာင္း... <br />အေကာင္းအဆိုးအက်ိဳးမွန္သမွ်ရဲ႕ တရားခံ...<br />တရံေရာအခါက ငါမဟုတ္တဲ့ငါ့ဆီ ... <br />ေနာက္ျပန္လည္တဲ့ နာရီတစ္လံုးပဲအလွဴခံခ်င္ရဲ႕.... <br />အဲ့ဒီလိုဆို ေသာၾကာေန႔တုိင္း ငါ ခဏေသမယ္... <br /><br />အသိန္းအသန္းခ်ီ... ကိန္းဂဏန္းေတြအလီလီနဲ႔<br />အစိမ္းေရာင္သန္းညႇီေနတဲ့ နင့္ဦးေႏွာက္ႀကီးကို<br />သံပုရာသီးနာနာညႇစ္လို႔ ေခါစာပစ္လိုက္မယ္... <br />ငါ့ဒိုင္ယာရီနဲ႔ ေ၀းႏိုင္သမွ်ေ၀းေ၀းကို..... <br /><br />ဒါ... <br />ၾကက္ဖခြပ္တမ္းကစားေနတာမဟုတ္ဘူး... <br />နင့္အတၱနဲ႔ငါ့မာန စီးခ်င္းထုိးတဲ့ပြဲမွာ<br />ႏွလံုးသားေတာ့ ရင္းရဲရမယ္...<br />ထားပါေတာ့.... <br />နင္ေျပာသလိုပဲ... မိန္းမ၀ါဒီဆန္တယ္... <br />ငါ့အမွန္တရားနဲ႔ငါ... ဆက္လက္မွားယြင္း.... <br />ငါ့ေက်ာက္ထြင္းအကၡရာတုိင္းဟာ... <br />မာနကိုပဲ ကိုးကြယ္တယ္... <br /><br />ပစၥဳပၸန္နဲ႔ အနာဂါတ္... ငါမက္တဲ့အိပ္မက္အပိုဒ္တိုင္းမွာ <br />ခပ္ရိုင္းရိုင္းေကာင္ရဲ႕ နာမ္စားတစ္လံုးတစ္ေလေတာင္ <br />ျဖတ္သြားျဖတ္လာ လုပ္ခြင့္မရွိဘူး... <br />ေနာက္ၿပီး...<br />သံသရာအဆက္ဆက္...<br />ငါန႔ဲငါ လက္ဆင့္ကမ္းလို႔... <br />အဲ့ဒီအမုန္းေတးကို (တစိမ့္စိမ့္)အရသာခံၿပီး...<br />ငါ.... ရြတ္ဆိုေနဦးမယ္...<br /><br /><br />P.S (ဟိုတစ္ေန႔က ေနတိုးနဲ႔ အိျႏၵေက်ာ္ဇင္ရဲ႕ မုန္းတယ္ ဆိုတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလး ၾကည့္ရင္း စိတ္ကူးေပါက္လာလို႔ ေရးတဲ့ကဗ်ာပါ... ဇာတ္လမ္းကို အဆံုးထိမၾကည့္ရလို႕ ဘာဆက္ျဖစ္တယ္ မသိပါဘူး... ဒါက စိမ္း စိတ္ကူးယဥ္ထားတာ သက္သက္ပါ... )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-3208956220671918691?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-75097937562497824712009-09-25T05:22:00.000-07:002009-09-25T05:22:27.779-07:00အသက္ကေလးရယ္မွ ႏွစ္ဆယ္မျပည့္ေသးခင္…<br />ဟိုထင္ ဒီထင္အေတြးနဲ႔…<br />ေကာလိပ္အထာေတြေပး…<br />သိပ္ခ်စ္တာပဲ ဆိုတာေလးကို ရင္ခုန္ခဲ့ဖူးရဲ႕…<br /><br />ကန္ေတာ္ႀကီးအနားမသီ အင္းလ်ားရယ္ဘယ္ဆီမွန္း<br />လမ္းရယ္မွ ေျခခ်ခြင့္မႀကံဳ <br />ဘယ္လို ဘယ္ပံုပင္မသိ<br />အဓိပတိ နဲ႔ ခေရပင္ <br />ဂ်ပ္ဆင္ရယ္ေ၀း သစ္ပုပ္ေဆြးတို႔မပါလည္း <br />ခေကြးကို ယပင့္နဲ႔ ခ်စ္ ခဲ့တယ္ဆိုတာ…ယံု… <br /><br />သူငယ္ခ်င္းလား ရည္းစားလား … <br />ေခ်းမ်ားတတ္တဲ့နင္ … ငါ့ေရွ႕မွာ မညည္းတြားနဲ႔ေလ <br />စီးပြားေရးလုပ္ေနတာမွ မဟုတ္ပဲ … <br />ေလွ်ာ့ေပးစရာ ဘာအကန္႔မွ မရွိဘူး …<br /><br />မာနကိုအေရၿခံဳ ဥေပကၡာပံုေလာင္း<br />ေခါင္းမာခ်င္တုိင္းမာတယ္လို႔စြတ္စြဲ <br />ေနာက္ဆံုးေတာ့… <br />နင္လည္း … ေကာင္းမယ္ထင္တာလုပ္ခဲ့တာပဲေလ…<br />လံုး၀ေနာက္ျပန္လွည့္မၾကည့္ေၾကး လို႔<br />မ်ိဳးေက်ာ့ၿမိဳင္သီခ်င္းကို တစ္ ႏွစ္ သံုး ၿပိဳင္တူ ေအာ္ၿပီး <br />မုန္းခဲ့ၾကတာပဲ … ငါ့ဆံပင္ေတြေတာင္ ခါးထိေရာ့မယ္… <br />အခုမွ မ်က္ရည္က်ျပတာေတာ့ <br />တစ္ဆိတ္ ေနာက္က်လြန္းပါတယ္ …<br />ေနာင္…တ…မ…ရ…ေၾကး…ေပါ့ …<br /><br /><br />(ဖတ္ဖူးတဲ့လူမ်ား တိတ္တိတ္ေလးေနပါ... ရွဴးးး တိုးတိုး မုန္႔၀ယ္ေကၽြးမယ္... :P)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-7509793756249782471?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-10040830056484578262009-09-18T23:19:00.000-07:002009-09-18T23:19:20.148-07:00ခုတေလာ ကဗ်ာေတြ မေရးႏုိင္ေသးပါဘူး... ေတာ္ေတာ္ေလးကို မအားမလပ္ျဖစ္ေနလို႔... <br />စိတ္နဲ႔တုိ႔နဲ႔လည္း ညစ္ေနတယ္... ကြန္ပူတာႀကီးကုိ ပူေအာင္ကိုင္ခ်ိန္မရလို႕... <br />ရွိတာေလးေတြပဲ ေရႏွဴးပါမယ္... နံသြားရင္ေတာ့ ေဆာတီး... :P<br />ႏွာေခါင္းေလးဖတ္ၿပီး ပိတ္ၾကပါ... အဲေလ ႏွာေခါင္းေလးပိတ္ၿပီး ဖတ္ၾကပါ... <br /><br />အရင္ အိမ္သာနံရံဆိုတဲ့ဆုိဒ္မွာ လက္ေဆာ့ဖူးတဲ့ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ... <br /><br /><blockquote><b><br />...ဗီးနပ္စ္သို႔...</b><br /></blockquote><br />မုန္းမင္းမာန္ပ်ိဳး ဘယ္အၿငိဳးစနက္ေၾကာင့္<br />လွည့္စားရက္သလဲ…<br />ဗီးနပ္စ္ရယ္.....<br />ငါ့ႏွလံုးသား အသစ္စက္စက္ေလးမွ<br />ပစ္စလတ္ခတ္ ရက္စက္တာ<br />နင့္ကိုယ္နင္….<br />အခ်စ္နတ္သမီးတဲ့လား<br /><br /><br />နင့္စည္းခ်က္ေတြ စည္းခ်က္ေတြတိုင္းမွာ<br />လိႈ္င္းထဲေလထဲ အၿပိဳင္းၿပိဳင္းလဲၿပိဳ….<br />ဘ၀လည္း တစစ…<br />ေမွာင္…. မဲ ….လို႔ …. ညိဳ….<br /><br />အို….<br />အသင္ နတ္သမီး….<br />ၾကင္နာမႈအစံုကိုျဖန္႔ကား…<br />ျဒပ္မဲ့ေနတဲ့လက္မ်ားနဲ႕<br />ကၽြႏု္ပ္အလြမ္းမ်ားအားသပ္ခ်ေပးပါေလာ့…<br /><br />ေဟာဒီက….<br />မလိမ္မိုး မလိမၼာ အမိုက္မကို…<br />အားရေအာင္သာ ရိုက္ခ်လိုက္ပါ…<br />ရိႈက္မ၀ေအာင္ သင္းထံုေမႊးပ်႔ံ…<br />ရနံ႔ဆန္းတဲ့ ပန္းတစ္ပြင့္<br />ေရာ့… အင့္ …လို႔…<br />ေျခြေပးတတ္ခဲ့တဲ့ နင့္ျဒပ္မဲ့လက္ဖ၀ါးကို<br />ငါ….<br />ငါ….<br />ေဆးစြဲသလိုပါပဲလား….<br /><br />အနာနဲ႔ေဆး မတည့္ေသးသေရြ႕ေတာ့….<br />ဘာလာေကၽြးေကၽြးခါးမွာပဲ….<br />အားမနာတမ္း ေျပာၾကေၾကးဆို…<br />တစ္ခုပဲေမးမယ္…<br />ငါ့ပန္းေလး ... ဘယ္ေတာ့ျပန္ေပးမလဲ…????<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-1004083005648457826?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-68247748406930761232009-09-15T01:04:00.000-07:002009-09-15T01:04:33.212-07:00အခ်စ္ကိုစစ္မစစ္သိဖို႔ ဓါတ္ခြဲခန္းတစ္ခုမလိုပါဘူး <br />ဓါတုမေလးရယ္…<br />သံသယေတြကိုသာ ေရေဆးခ်လိုက္ပါ…<br />ရင္ဘတ္ေဟာင္းေလာင္းႀကီးဖြင့္လို႔…. <br />နံရိုးေပ်ာက္ရွာေနတဲ့ ရထားတစင္းေတြ႔လိမ့္မယ္…<br /><br />အီေကြးရွင္းေလး ဘယ္ညာညီဖို႔အေရး<br />ျဖဳတ္ထုတ္ရွင္းနဲ႔ အတင္းလိုက္လိုက္ညႇိတတ္သူေရ…<br />ငါသာဆိုရင္ေတာ့ အရာရာကို ရင္ဘတ္နဲ႔ၾကည့္မိမွာပဲ… <br /><br />ေရဟာ H ေတြ O ေတြရဲ႕ အေရာအေႏွာဆိုရင္<br />အခ်စ္မွာက်ေတာ့ေရာ ??? <br />အ၀ိဇၨာ နဲ႔ တဏွာ ေပါေပါေလာေလာ… တဲ့<br />ေလွာင္ၿပံဳးေလးနဲ႔ ခပ္ေသာေသာရယ္ေမာလို႔… <br /><br />ပညာခန္းေတြျပစရာမလိုပါဘူးကြယ္… <br />ေခါင္းတစ္ခ်က္သာယမ္းလွည့္…<br />ကိုယ့္ဇလီဖားတုံုးကိုယ္ထမ္းလို႔ လာရာလမ္းကို ျမန္းမယ့္ေကာင္ပါ… <br />ေနာင္ဆိုတာ ေယာင္လုိ႔ေတာင္ မရွိေစရဘူး စိတ္ခ်…<br /><br />ငါ့မွာသာ တန္ခိုးရွိရင္ေလ … <br />ေမာင္လွမ်ိဳးနဲ႔ နင့္ကိုေပးေတြ႕မွာပဲ… <br />သူေျပာတဲ့ အခ်စ္ကို ဓါတ္ခြဲၿပီးတဲ့ေနာက္… <br />ပါ၀င္ပစၥည္းစာရင္းနဲ႔တကြ<br />ညႇီန႔ံကင္းတဲ့ ငါ့ခ်ဥ္ျခင္းတပ္မႈကို <br />နင္…<br />ႀကိဳက္သလိုသာ ေခါင္းစဥ္တပ္လိုက္ပါေတာ့ကြာ…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-6824774840693076123?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-33139717755905040472009-09-12T08:53:00.000-07:002009-09-12T08:53:35.112-07:00ငါ…ရြာေပးခဲ့တာလည္း မုတ္သုန္တစ္ရာသီလုံုးေျပာင္ၿပီ... <br />ဖူးမေယာင္ ငံုမေယာင္နဲ႔<br />တစ္ေတာလံုးေ၀ေတာ့မလို ဟန္ေဆာင္<br />ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္း…<br />အိမ္ျပန္လက္ေဆာင္ဆိုလို႔ ယပ္ေတာင္တစ္ေခ်ာင္းေတာင္မရခဲ့ပါဘူးေလ…. <br /><br />သဲကိုးျဖာေတာင္ ဆယ္ခါျပန္ေအာင္ရံႈးေလာက္ရဲ႕<br />ပဥၥလက္သုံးတဲ့ ေမွာ္အၿပံဳးေၾကာင့္ <br />ငါ့ပိုင္ဆုိင္သမွ်…<br />ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ အေပါင္ဆံုးတယ္… <br /><br />ယုံၾကည္ရာေတြလည္း အတိုးေရာ အရင္းေရာ…<br />ဗုန္းေပါလေအာ ၿပိဳက်ၿပီးတဲ့ေနာက္…<br />``အနိစၥ´´ဆိုတာကို စာလံုးေပါင္းတတ္ခဲ့ၿပီ…<br />ေျပာင္းလဲျခင္းနဲ႔ ငါနဲ႔ဟာ… တသားတည္းက်လို႔<br />ငါ့သမိုင္းမွာေတာ့ ပုရိသေတြ ရိုင္းတယ္… <br /><br />သံသယေတြ ၀ါးလံုးမွာ အထပ္ထပ္သုတ္ၿပီး<br />မျမင္မစမ္းနဲ႔ ထင္ရာေတြရမ္းပလိုက္တယ္… <br />ေက်းဇူးျပဳၿပီး… လမ္းမျပပါနဲ႔… <br />ဒီအခ်ိန္ ငါ့မ်က္လံုးေတြ ခဏကန္းပါရေစ… <br /><br />အဲ့ဒီလုိရႈံုးရၿပီးကတညး္က …<br />အခုဆို… <br />ငါ…….<br />ၿပံဳးျပနည္းကိုမသိေတာ့တာ…<br />အဲ့ဒီ ငါးခံုးမအထီးတစ္ေကာင္ေၾကာင့္ေပါ့….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-3313971775590504047?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-67379907376534732172009-09-11T09:32:00.000-07:002009-09-11T18:28:28.561-07:00မေန႔တုန္းက စလံုးမွာ အိုင္တီရိႈးတစ္ခုျဖစ္တဲ့ Comex 2009 စလုပ္တယ္… ခါတိုင္းလုပ္ေနက်ေနရာမွာပဲ… Suntec City Convention Centre မွာ… ပြဲက ၄ ရက္ ၾကာမယ္… တနဂၤေႏြေန႔ထိ… ဒါေပမယ့္ က်မသြားႏုိင္တာ မေန႔ကတစ္ရက္တည္းပဲရွိတယ္ က်န္တဲ့အခ်ိန္ေတြက ဘယ္လိုမွကို မအားႏိုင္လုိ႕… စလံုးေရာက္ကတည္းက ပ်က္လိုက္တဲ့ headset … ၄ခုရွိၿပီ… က်မပံုမွန္ဆိုသိပ္မသံုးျဖစ္ဘူး headset ကို… အိမ္ကလူေတြလည္း အြန္လိုင္းမလာဘူး… ေျပာစရာရွိရင္ ဖုန္းနဲ႔ပဲေျပာတယ္… တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြလည္းထိုနည္းလည္းေကာင္းပဲ လိုင္းေပၚေတြ႔ရင္ type ၾကတယ္… ရုပ္ရွင္ဗီဒီရိုလည္းသိပ္မၾကည့္ျဖစ္တဲ့က်မ… သီခ်င္းေတာင္ တစ္ခါတစ္ေလမွ နားေထာင္ျဖစ္ပါတယ္… ေျပာခ်င္တာက … တန္ေအာင္မသုံုးရပဲ ခဏခဏပ်က္တဲ့အေၾကာင္းပါ… Brandမ်ားမေကာင္းလို႔လားလို႔ ေစ်းႀကီးတာ၀ယ္သံုးလည္းပ်က္တာပါပဲ… တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္က ေမာက္စ္ကလည္းသံုးေနရင္းနဲ႔အလုပ္မလုပ္ေတာ့ဘူး… ဒါေပမယ့္ ေမာက္စ္ကေတာ့တန္ပါတယ္… လက္ပ္ေတာ့ပ္၀ယ္ကတည္းက လက္ေဆာင္ရတာဆိုေတာ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္သံုးလိုက္ရေသးတယ္…ေမာက္စ္လည္း၀ယ္ရဦးမွာေပါ့… ေနာက္တစ္ခါ မန္မိုရီစတစ္လည္း 4G တစ္ခုပဲရွိတာ သိပ္မေလာက္ခ်င္ဘူး အခုျပည့္ေတာ့မယ္ဆုိေတာ့ အဲ့ဒါလည္းလိုခ်င္ေသးတယ္… ခုတေလာ ဟိုကေျပာ ဒီကေျပာနဲ႔ လက္ပ္ေတာ့ကို ဟိုလိုမထားနဲ႔ ဒီလိုထားတို႔ ဟိုေပၚမတင္နဲ႔ဒီလိုတင္တဲ့ အပူေၾကာင့္ ဘာျဖစ္တယ္ညာျဖစ္တယ္ဆိုလား စံုေနတာပဲ… ဒါနဲ႔ကို္ယ္လည္းစိတ္ေအးရေအာင္ သူ႔အတြက္ ေအာက္မွာခံတဲ့ပန္ကာတစ္လံုး၀ယ္မယ္စိတ္ကူးတယ္…. ေနာက္ … အလိုခ်င္ဆုံုးက ကင္မရာ… မရွိမျဖစ္ေတာ့မဟုတ္ဘူး ဒါေပမယ့္ သူသူကိုယ္ကိုယ္ လိုခ်င္တာေပါ့… ေနာ့… <br /><br />က်မနဲ႔အတူေန အခန္းေဖာ္အစ္မကို မသြားခင္ညက အေဖာ္လိုက္မလားလို႔ေမးတယ္… သူလည္း ကင္မရာနဲ႔ လက္ပ္ေတာ့ပ္ပန္ကာလိုခ်င္တယ္ေျပာဖူးတယ္ေလ… <br /><br />``အစ္မ မနက္ျဖန္ အိုင္တီရိႈးရွိတယ္… သြားရေအာင္…´´<br /><br />``ဟုတ္လား ဘယ္အခ်ိန္လဲ…´´<br /><br />``ကိုးနာရီထိ သမီးက ခုနစ္နာရီမွ အားမယ္…´´<br /><br />``ေအး ပိုက္ဆံလည္း မရွိပါဘူးဟယ္…. မနက္ျဖန္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ပြဲ(အလုပ္မွာထူးခၽြန္လို႔ ဂုဏ္ျပဳတဲ့ပြဲတစ္ခု) သြားစရာရွိတယ္…´´<br /><br />``ေၾသာ္ အင္း အင္း ၿပီးေရာေလ… လိုက္မလား ေမးၾကည့္တာ…´´<br /><br />ဒါနဲ႔ မေန႔က က်မတစ္ေယာက္တည္း လုိခ်င္တာေတြသြား၀ယ္ခဲ့တယ္… ဒီေလာက္ေတာင္ ပ်က္ခ်င္တဲ့ headset… ၂ ခုေတာင္၀ယ္ပစ္ခဲ့တယ္… A4tech ေတြေတာ္ေတာ္ေလးေစ်းခ်ထားလို႕ ၀ယ္ခဲ့တယ္… မန္မိုရီစတစ္က 8G တစ္ခု၊ ေမာက္စ္တစ္ခု၊ ပန္ကာနဲ႔ ေနာက္ လိုခ်င္ေနတဲ့ camera ၀ယ္ခဲ့တယ္… အေပ်ာ္တမ္းပါပဲ… <br />ပထမေတာ့ canon လိုခ်င္ေပမယ့္ ေစ်းကေတာ္ေတာ္ေျမာက္ေနလို႔ Fuji Film ပဲ ၀ယ္ခဲ့တယ္… ကၽြန္မ လက္ပ္ေတာ့ပ္အတြက္ ပန္ကာ၀ယ္ၿပီး cashier မွာ ပိုက္ဆံရွင္းဖို႔ တန္းစီေနတုန္း တရုတ္အဖိုးႀကီးတစ္ေယာက္ ကၽြန္မပန္ကာကိုလာၾကည့္ၿပီး တရုတ္လို တစ္ခုခုလာေမးတယ္… က်မက တရုတ္လုိနားမလည္ဘူးလို႔ေျပာေတာ့မွ are you paying by cash or nets ? တဲ့ ကၽြန္မလည္း cash လို႔ေျဖလိုက္ေတာ့ သူက ေရႊဆဲြႀကိဳးအႀကီးႀကီးဆြဲထားၿပီး သားသားနားနား၀တ္ထားတဲ့ တရုတ္အဘိုးႀကီးတစ္ေယာက္ကိုလက္ညွိဳးထိုးျပၿပီး… သူက ဒီကသူေဌးျဖစ္ေၾကာင္းနဲ႔ ပိုက္ဆံသူ႔ကိုေပးရင္ရတယ္တဲ့ ေျပာတယ္… ကၽြန္မလည္းေတာ္ေတာ္ရယ္ခ်င္သြားတယ္… ေနပါေစ… cashier မွာပဲေပးမယ္လုိ႔ေျပာလိုက္ေတာ့ တန္းစီရမွာအၾကာႀကီးပဲ စီခ်င္လုိ႔လားတဲ့… ဟုတ္ကဲ့ လို႔ပဲေျပာလိုက္ပါတယ္… ဒါနဲ႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ကိုထိုနည္းလည္းေကာင္းလုိက္ေမးေနတယ္… ဒီလူႏွယ္ ဒီလိုေခတ္မွာ ဒီလိုမ်ားလိမ္ဖို႔စဥ္းစားရတယ္လို႕ … သူမ်ားကိုလိမ္ခ်င္ရင္လည္း ပိပိရိရိေပါ့… အခုကၾကည့္ဦး … ေမးလုိက္ခ်င္တာ ပိုက္ဆံေပးရင္ receipt က ဘယ္အေပါက္ကထြက္လာမွာလဲလို႔… ဟုတ္တယ္… <br /><br />ပထမဦးဆံုးေန႔ပဲရွိေသးတယ္… ၀ယ္တဲ့လူေတြကလည္း ႀကိတ္ႀကိတ္တိုးပဲ… ဒီမွာက ဒီလိုပြဲဆို တကယ္လည္းေစ်းခ်တာကိုး ပစၥည္းေတြက… ေနာက္ ဒီလိုပြဲမွာ၀ယ္ရင္ လက္ေဆာင္ေတြလည္း အမ်ားႀကီးရတယ္ေလ… အဲ့ဒါေၾကာင့္ စလံုးေတြလည္း ေစ်းခ်ၿပီေဟ့ဆို ေျပးၿပီးသားပဲ… က်မလည္း ကိုယ္လိုခ်င္တာပဲ ျမန္ျမန္၀ယ္လုိက္တယ္… တျခားပစၥည္းေတြေတာင္ လိုက္မငမ္းႏုိင္ပါဘူး … ကိုးနာရီ ပိတ္မွာဆိုေတာ့ အခ်ိန္မမီမွာစိုးလို႔… လူေတြတအားမ်ားေတာ့ စိတ္သြားတုိင္းကိုယ္မေရာက္ဘူး တစ္ေနရာကေန တစ္ေနရာသြားဖို႔ မနည္းတိုးေ၀ွ႕ေနရတယ္… အဲ့ဒါေၾကာင့္ က်မလူရႈပ္တဲ့ေနရာေတြမသြားခ်င္တာ… လိုခ်င္တာေတြအကုန္၀ယ္ၿပီးေတာ့ အခ်ိန္က ကိုးနာရီမတ္တင္း … အေတာ္ပဲေပါ့… ဒါနဲ႔ ရထားတစ္တန္ ကားတစ္တန္နဲ႔ အိမ္ျပန္လာတယ္…<br /><br />အိမ္မွာအခန္းေဖာ္အစ္မျပန္မေရာက္ေသးဘူး ဒါန႔ဲ က်မလည္း ၀ယ္လာတဲ့ ေမာက္စ္နဲ႔ headset ကိုစမ္း… ေနာက္ ပန္ကာေလးဘာေလးတပ္… ၿပီးေတာ့မွ ကင္မရာကို ကတ္တေလာ့တစ္အုပ္နဲ႔ ဟိုကလိ ဒီကလိလုပ္ေနတာ … ဆယ္နာရီခြဲေလာက္ထင္တယ္… အခန္းေဖာ္အစ္မျပန္ေရာက္လာတယ္… <br /><br />``ဟယ္… စိမ္း ကင္မရာ၀ယ္လာတာလား´´ တဲ့ <br /><br />``ဟုတ္တယ္ အစ္မ…´´<br /><br />`` ဒါဆိုနင္ အိုင္တီရိႈးသြားၿပီးၿပီေပါ့…´´<br /><br />``အင္းေလ…´´<br /><br />``အဲ့ဒါ့မ်ား ငါ့ဖို႔က်ေတာ့ ပန္ကာမ၀ယ္ခဲ့ဘူး… ရတယ္ေနာ္ စိတ္ပုတ္တယ္ ´´<br /><br />သူေျပာတာ ေလသံနည္းနည္းမာတယ္လုိ႔ က်မထင္တယ္…. <br /><br />``အစ္မမွ ဘာမွမေျပာတာ…´´<br /><br />``နင္သြားမွာ ငါမွမသိပဲ…´´<br /><br />``ဟမ္ ညတုန္းက အစ္မကိုေမးတယ္ေလ… သြားရေအာင္လုိ႔…အစ္မပဲ ပိုက္ဆံမရွိဘူးဆို…အားလည္းမအားဘူးဆို´´<br /><br />``ပိုက္ဆံမရွိေပမယ့္ လိုအပ္တာေတာ့ ၀ယ္ရမွာေပါ့… ကင္မရာလိုဟာမ်ိဳးကိုမ၀ယ္ဘူးေျပာတာ… ေနာက္ၿပီးနင္က မနက္ျဖန္သြားမယ္လို႔မွ မေျပာတာ´´<br /><br />စိတ္ထဲမွာ တစ္ခ်က္ေထာင္းကနဲပဲ…<br /><br />``မသိဘူးေလ အစ္မ ဘာမွမေျပာေတာ့ သမီးလည္း ဘယ္သိမလဲ…´´<br /><br />``ရပါတယ္ ရပါတယ္ စိတ္ဓါတ္ေလးေတြသိရတာေပါ့…´´<br /><br />``အစ္မကိုေမးသားပဲ …´´<br /><br />``ဟုတ္တယ္ေလေမးတယ္ ဒါေပမယ့္ နင္သြားမယ္လို႔မွ မေျပာတာ…´´<br /><br />``မသိလုိ႔ေပါ့ အစ္မရယ္ … ပန္ကာက ႏွစ္ခု၀ယ္ရင္ေစ်းေတာင္ပိုသက္သာေသးတယ္… အစ္မ မလိုခ်င္ဘူးမွတ္လို႔ တမင္ေတာင္ မ၀ယ္ခဲ့တာ… ´´<br /><br />``ရပါတယ္ ထားလိုက္ပါေတာ့ ကိစၥမရွိပါဘူး..´´<br /><br />ကဲ… က်မ ဘာမွဆက္ေျပာခ်င္စိတ္လည္းမရွိေတာ့ဘူး ေလာကႀကီးမွာ အဲ့လိုအထင္လြဲတာေတြကို <br />လိုက္ေျဖရွင္းျပေနရတာေလာက္ မုန္းစရာေကာင္းတာမရွိဘူး… သူမ်ားပစၥည္းခိုးတာလည္း မဟုတ္… လိမ္တာလည္းမဟုတ္… ဟူး… က်မ ေျဖရွင္းရတာေတြကို မႀကိဳက္ဘူး… <br />တကယ္ဆို ပန္ကာေရြးေနကတည္းက သတိရပါတယ္… တစ္ခုတည္းဆို ၂၅ ေဒၚလာ ႏွစ္ခုဆို ၄၀ … ဖုန္းဆက္ၾကည့္ဦးမလို႔ပဲ… ေတာ္ၾကာ သူက သူ႔ငယ္ခ်င္းရဲ႕ ပြဲဆိုေတာ့ ခန္းမထဲေရာက္ေနမွာ အဲ့ဒီအခ်ိန္ က်မဖုန္းထျမည္ရင္ အဆင္မေျပဘူးေလ… ဆိုၿပီး မဆက္ခဲ့တာ … ေနာက္တစ္ခ်က္က က်မေရြးလာတာကို သူမႀကိဳက္မွာစိုးလို႔ မမွာတာပဲလို႔ထင္တာ… က်မက မေန႔က တစ္ရက္တည္း သြားႏိုင္တာ… သူကက်န္တဲ့ရက္ေတြလည္းအားေနတယ္… စေန ၊တနဂၤေႏြဆိုရင္သူ႔ခ်စ္သူလည္း အားတယ္ဆိုေတာ့ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္တူတူသြားခ်င္လို႔ မမွာေတာ့တာပဲလို႔ စိတ္ထဲမွာထင္လိုက္မိတာ… က်မဆို ေတာ္ရံုသူမ်ားကို မမွာဘူး ေတာ္ၾကာ ၀ယ္ခဲ့တာကို မႀကိဳက္ရင္ ကိုယ္လည္းစိတ္တုိင္းမက် … သူ႕လည္းအားနာရတယ္… ကိုယ္တုိင္ေရြးရမွ ေက်နပ္တာ… အဲ့ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္လိုပဲထင္လုိက္တာ… ေစတနာေကာင္းနဲ႔ သူ႔စိတ္ထဲထိ၀င္ၿပီး နားလည္ေပးလိုက္မိတာ… အမွန္းမတတ္ေတာ့ ကိုယ့္ေစတနာပဲ ကိုယ္ျပန္စူးပါတယ္… <br /><br />သာမာန္ပုထုဇဥ္သာျဖစ္တဲ့ က်မ ခဏေတာ့ ေဒါသျဖစ္သြားတယ္… ေနာက္မွ ေၾသာ္ သူ႔ဘက္ကၾကည့္ေတာ့လည္း ဒီလိုမ်ိဳးထင္ခ်င္ရင္ ထင္ႏုိင္စရာပဲေလလို႔ ေျဖပါတယ္… ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက ဆံုးမသလို ျပႆနာတစ္ခုျဖစ္ၿပီဆိုရင္ သူဘာမွားသလဲဆိုတာ ေနာက္မွၾကည့္ပါ ကိုယ္ဘာမွားလဲဆိုတာပဲ အရင္ၾကည့္ပါတဲ့… <br />ဟုတ္ပါတယ္ တကယ္ဆုိက်မ `` သမီးမနက္ျဖန္သြားမွာ အစ္မ ဘာမွာဦးမလဲ…´´ ဆိုတဲ့ စကားတစ္ခြန္း ေမးဖို႔က်န္ခဲ့တာ… က်မ အမွားပါ… <br />အဲ့ဒီေမးခြန္းေမးျဖစ္ခဲ့ရင္ ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳး ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး… က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ အတူေနလာတာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီ… တစ္ခါမွ ဒီလိုမျဖစ္ဖူးဘူး… ေစတနာကို အထင္လြဲခံရေတာ့ စိတ္လည္းမေကာင္းျဖစ္ရတယ္… အရာရာကိုခံစားလြယ္တဲ့က်မ အိပ္ရာထဲမွာ အလူးလူး အလိမ့္လိမ့္နဲ႔ ညဥ့္နက္တဲ့အထိ အိပ္မေပ်ာ္ခဲ့ဘူး… <br />ေနာက္မွ ဆရာေတာ္ ဆံုးမတဲ့``ကိုယ့္ေစတနာကို သူမ်ားကတန္ဖိုးမထားရင္လည္း စိတ္မပ်က္နဲ႔… ကိုယ့္ေစတနာေလး ကိုယ္တန္ဖိုးထားတတ္ဖို႔ အေရးႀကီးတာ… ´´ ဆိုတာေလး ႏွလံုးသြင္းၿပီး ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ပဲေျဖလိုက္ရပါတယ္ေတာ့တယ္….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-6737990737653473217?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-7826062991944688362009-09-09T05:56:00.000-07:002009-09-09T05:56:37.755-07:00လူတစ္ေယာက္ကို အျမင္ကတ္တယ္ဆိုတာ အဲ့ဒီလူကို ၾကည့္မရတာလို႔ ေယဘူယ်သတ္မွတ္လုိ႔ရမယ္ထင္တယ္… တနည္းအားျဖင့္ေတာ့ မ်က္စိစပါးေမႊးစူးတယ္ေပါ့… <br />က်မသိသေလာက္ေျပာရရင္ … အျမင္ကတ္တယ္ဆိုတာမွာ အမ်ဳိးအစားေတြ အမ်ားႀကီးရွိေသးတယ္ … <br /><br />ဥပမာ… သမီးရည္းစားႏွစ္ေယာက္ သူ႔သဘာ၀ခ်ိန္းၾက ခ်က္ၾက… ေကာင္ေလးက အၿမဲတမ္းခ်ိန္းတဲ့ေနရာကို ေနာက္က်မွေရာက္ေလ့ရွိတယ္… ေကာင္မေလးကကြန္ပလိန္းတက္တယ္… ေကာင္ေလးက ဆင္ေျခအမ်ိဳးမ်ိဳးေပးမယ္… အိမ္ကထြက္လာတာအေစာႀကီးကတည္းက … လမ္းမွာ ကားမရလို႔ ရဲဖမ္းလို႔ ဒုကၡေရာက္သူကိုကူညီေနလို႔ စသျဖင့္ စသျဖင့္ေပါ့ေလ အဲ့ေတာ့ ေကာင္မေလးကေျပာတယ္ … <br /><br />``ဟြန္း သူ႔ေျပာလိုက္ရင္ ဆင္ေျခခ်ည္းပဲ သိပ္အျမင္ကတ္ဖို႔ေကာင္းတာပဲ´´ တဲ့ … <br /><br />ေနာက္တစ္မ်ိဳးက သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ့ … ေျပာမနာ ဆိုမနာ … အေရးဟယ္အေၾကာင္းဟယ္ဆို ကိုယ့္ဘက္ကအဆင္သင့္.. အဲ ႀကံဳရင္လည္းႀကံဳသလို သူ႔ေ၀စုကိုယ္စား … ကိုယ့္ေ၀စုဖြက္ထား … လစ္ရင္ အခၽြန္နဲ႔မမယ္ အဲ့လိုေလးေတြ ခ်စ္စႏိုးနဲ႔က်ီစယ္တာမ်ိဳးလည္းရွိတာ သိမွာေပါ့ … အဲ့ေတာ့ ေဒါသကလည္းထြက္ စိတ္ဆိုးရလည္းခက္ … ဒီေတာ့ ဘာေျပာလဲ <br /><br />``သူေတာင္းစား … ေတာ္ေတာ္ ေသာက္ညင္ကတ္စရာေကာင္းတဲ့ေကာင္…´´ တဲ့ … <br /><br />ေနာက္တစ္မ်ိဳးက်ျပန္ေတာ့… တစ္ခါမွ မေတြ႔ဖူး မျမင္ဖူးတဲ့လူေတြကို first sight မွာတင္ … <br /><br />``ဟယ္ ေယာက်္ားေလးျဖစ္ၿပီးေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္တာလည္းၾကည့္ဦး ေျခေထာက္ကိုလိမ္ တင္ပါးကိုလႈပ္ၿပီး ဘဲေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ေနတာ… အျမင္ကတ္စရာႀကီး…´´<br /><br />``ဟြန္း မ်က္ခြက္ကိုက တေလာကလံုး သူ႔လုပ္စာထုိင္စားေနရတဲ့ရုပ္နဲ႔ ေသာက္ညင္ကတ္စရာေကာင္းလိုက္တာ…´´ <br /><br />``ေအာင္မေလး ၀တ္ထားတဲ့လက္ေကာက္ေတြမွအားမနာ ပိုက္ဆံေလး ႏွစ္ပဲ ေျခာက္ျပားကို ပါးစပ္အျမဳပ္ထြက္ေအာင္ ေစ်းဆစ္ေနတယ္ … ငါက အဲ့လို ပိုက္ဆံရွိၿပီး ကပ္ေစးနဲတဲ့လူေတြဆို အရမ္းအျမင္ကတ္တာ…´´<br /><br />အဲ့လို အဲ့လိုေပါ့… လူဆိုတာက အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာ အေၾကာင္းတရားတို႔ကို ရွာရွာေဖြေဖြ လိုက္ၾကည့္ၿပီး သကာလ ဗိုက္မ၀ေပမယ့္ ဒါကိုပဲ အရသာခံၿပီး အျမင္လုိက္ကတ္ေနၾကတာဆိုေတာ့… အဲ့အထဲမွာ က်မလည္းပါပါတယ္… :P<br /><br />ေနာက္ဆံုးတစ္ခုကေတာ့… အေၾကာင္းအရာ တိတိက်က် ခိုင္ခုိင္လံုလံုနဲ႔ကို အျမင္ကတ္တာ … ဒါက ရွင္းပါတယ္… <br /><br />`` ငါတို႔ရပ္ကြက္ထဲက ဦး***ေလ အသက္ကျဖင့္ႀကီးေနၿပီ… ယူထားတဲ့ မိန္းမက ငယ္ငယ္ေလး… ´´ <br /><br />သူေကၽြးႏုိင္လို႔ သူယူတာ… ေကာင္မေလးကလည္း သူေက်နပ္လိ႔ု႔ သူယူတာ… ကိုယ္နဲ႔ေတာ့ ဘာမွမဆုိင္ပါဘူး… ဒါေပမယ့္ အဲ့အေၾကာင္းအရာေၾကာင့္ကို အျမင္ကတ္တာ… <br /><br />``သိတယ္မလား ဦးမုိးျမင့္သမီး ေ၀ဟင္မုိးျမင့္ေလ နာမည္ကလည္းစီး … ပိုက္ဆံကလည္း ခ်မ္းသာ … ေဆးေက်ာင္းသူလည္း ေဆးေက်ာင္းသူဆိုေတာ့ မာနက မုိးေပၚေထာင္တက္ေနတာ… ´´ <br /><br />ဒါမ်ိဳးက်ေတာ့ မသိစိတ္ထဲက အားက်စိတ္န႔ဲ မနာလိုစိတ္ ပါးပါးေလးပါတတ္တယ္… <br /><br />``ေဒၚတင္တင္လား … သြားေတာ့ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း … လုပ္ေတာ့ေငြတိုးေခ်းစား… ယူတာက ဥပုသ္… ေပးတာက အေႀကြး… ေတာင္းတာက ပိုက္ဆံ … ျပန္ရတာက ညည္းသံ… အဲ့ေတာ့ ဆဲသံေတြ ပြက္ပြက္ညံ … ´´<br /><br />ထို႔ေၾကာင့္ပင္ အျမင္ကတ္ခံရေသာ ရပ္ကြက္ခ်ဥ္ဖတ္ ျဖစ္ရေပဦးလတၱံ႔… <br /><br />ဟုတ္ကဲ့… အဲ့ဒီလိုေပါ့… လူ႔ဘ၀ဆိုတာ ရလာကတည္းက ခ်ီးမြမ္းျခင္း ကဲ့ရဲ႕ျခင္းဆိုတဲ့ ေလာကဓံဆိုတာ လူတုိင္းမလြဲမေသြႀကံဳရမွာ ဓမၼတာပါပဲ… လူေတြက ကိုယ္နဲ႔ပလဲနာမသင့္သူ အျမင္ခ်င္းတူသူ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ ေဖာ္လိုလိုက္တဲ့သူေတြကိုဆိုရင္ အခ်င္းခ်င္းေျမႇာက္ပင့္ေပါင္းၿပီး ခ်ီးမြမ္းခန္းဖြင့္တတ္ၾကေပမယ့္… ကိုယ္နဲ႔ဆန္႔က်င့္ဘက္အျမင္ရွိသူေတြကိုေတာ့ အေၾကာင္းမရွိအေၾကာင္းရွာၿပီး ကဲ့ရဲ႕တတ္ၾကတာ လူ႔သဘာ၀ပါ… အခုလက္ရွိ ကမၻာမွာ လူဦးေရဟာ သန္းေျခာက္ေထာင္ေက်ာ္သြားပါၿပီ… ကၽြန္မတုိ႔ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ သန္း ၆၀ နီးပါးရွိတယ္… လူတစ္ေယာက္ဟာ သူ႔ဘ၀သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္လူဘယ္ႏွေယာက္နဲ႔ ေတြ႔ဆံုဆက္ဆံႏုိင္မလဲဆိုရင္ ခန္႔မွန္းေျခ ကၽြန္မထင္တယ္ လြန္ေရာကၽြံေရာ ေထာင္ဂဏန္းမွာပဲရွိမွာပဲ… ဒါဟာ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္ကိုယ္နဲ႔ အနည္းအက်ဥ္းေလာက္ျဖစ္ျဖစ္ ပတ္သတ္မႈရွိမယ့္လူအေရအတြက္ကိုဆိုလုိပါတယ္… တခ်ိဳ႕လူေတြက သြားရင္းလာရင္းဆံုတယ္… တခ်ိဳ႕ေတြက ရပ္ကြက္ထဲကလူေတြ တခ်ိဳ႕က ေက်ာင္းက… တခ်ိဳ႕က ရံုးက… တခ်ိဳ႕က အလုပ္သို႔မဟုတ္ေက်ာင္းနဲ႔ ဆက္စပၿ္ပီးႀကံဳရဆံုရတဲ့လူေတြ ဆိုလိုတာက အလုပ္ရွင္ရဲ႕အမ်ိဳးေသာ္လည္းေကာင္း ပစၥည္းသြင္းသူေသာ္လည္းေကာင္း အဲ့လိုလူမ်ိဳးကို ဆိုလိုပါတယ္… တခ်ိဳ႕က သူငယ္ခ်င္း တခ်ိဳ႕က်ေတာ့ မိသားစု၀င္ေတြေပါ့… အဲ့ဒီ့အထဲမွာမွ ကိုယ့္ကိုလံုး၀အျမင္မကတ္တဲ့လူ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင္းနဲ႔မွ အျမင္မကတ္တဲ့လူ ဘယ္ႏွေယာက္ရွိႏုိင္မလဲ … <br /><br />ဥပမာ ေရွးရိုးဆန္တဲ့အဘိုးက ဆံပင္ေဆးဆိုးထားတဲ့ ေျမးေလးကို ၾကည့္မရတာမ်ိဳး … <br />အေမက အလုပ္တစ္ခုခုခိုင္းလုိက္ရင္ ဆင္ေျခဆင္လက္နဲ႔ အၿမဲတမ္းခြန္းတံု႔ျပန္တတ္တဲ့ သမီးမ်ိဳး… <br /><br />ကိုယ့္မိသားစု၀င္ေတြကိုယ္တုိင္ကိုက ကိုယ့္ကိုအေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္အျမင္ကတ္မယ္ဆိုရင္ က်န္တဲ့လူမ်ားကိုေတာ့ ဆုိဖြယ္ရာမရွိေတာ့ပါဘူး… လူအမ်ိဳးမ်ိဳးစိတ္အေထြေထြဆိုတဲ့ စကားလည္းရွိတယ္ဆိုေတာ့ လူတစ္ေယာက္ဟာ လူအားလံုးရဲ႕အႀကိဳက္အတိုင္းျဖစ္မေနႏိုင္ပါဘူး… တကယ့္လူခ်စ္လူခင္မ်ားသူ အမ်ားအက်ိဳးေဆာင္ရြက္တဲ့ ကမၻာေက်ာ္ပုဂၢိဳလ္ေတြမွာေတာင္ ၾကည့္မရလို႔ အသက္ကိုေတာင္ ရန္ရွာခံရေသးတာပဲ… <br /><br />အဲ့ဒီေတာ့ က်မလို႔ အညတရ သာမာန္မိန္းမတစ္ေယာက္ဟာ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာလူေတြရဲ႕ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသာစံသတ္မွတ္ခ်က္ေတြထဲက တစ္ခ်က္ခ်က္နဲ႔ မကိုက္ညီခဲ့ရင္ က်ိမ္းေသအျမင္ကတ္ခံရမွာပါပဲ… တစ္ေယာက္န႔ဲတစ္ေယာက္ကြဲျပားတဲ့အေၾကာင္းအရင္းမ်ားကို က်မလည္းမသိႏိုင္ပါဘူး… ဘယ္သူကမွလည္း က်မကို ``ဟယ္ နင့္ကိုငါ ??? အဲ့ဒါေၾကာင့္မုိ႔ အျမင္ကတ္တာ´´ လို႔ ဒီေန႔ထိလာမေျပာဖူးေသးဘူး … အကယ္၍မ်ား အ့ဲဒီလိုတစ္ေယာက္ေယာက္က ေျပာလာတဲ့အခါက်ရင္ ဘာျဖစ္လို႔အျမင္ကတ္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေလးကို ေမးထားလိုက္မည္ျဖစ္ပါေၾကာင္း…. <br /><br />ခ်စ္မိတ္ေဆြမ်ား <br />ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာက်န္းမာခ်မ္းသာၿပီး လူခ်စ္လူခင္ေပါမ်ားၾကပါေစ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-782606299194468836?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-75210678912811886652009-09-07T06:50:00.001-07:002009-09-07T06:51:28.697-07:00ေသၿပီးသား ငါ့ကို အားအားလ်ားလ်ား လာလာမစပါနဲ႔… <br />သနားတတ္ရင္ လွည့္မၾကည့္နဲ႔ … <br />အဲ့ဒီမ်က္၀န္းတစ္စံုအတြက္ပဲဆိုုရင္ <br />ငါ…. ျပတုိက္မွာသြားၾကည့္လုိက္မယ္…<br /><br />ေက်းဇူးျပဳ၍<br />နင့္နာမည္နဲ႔ ထုဆစ္ထားတဲ့ <br />ငါ့၀ိဥာဥ္ပါ တပါတည္းေခၚသြားပါ… <br />အဲ့ဒီေကာင္လည္း ငါ့ကိုသစၥာမရွိဘူး… <br /><br />ေဆာင္းတြင္းေရာက္ၿပီဆုိတာ<br />ျပကၡဒိန္က ဘုရားစူးက်ိမ္ျပေနရတဲ့ေနာက္… <br />ဒီဇင္ဘာရယ္...<br />နင္ဘယ္လိုအလွဆံုးႀကိဳးစားဦး…<br />ႏွင္းမပါမွေတာ့ မဲ့ၿပံဳးပဲေပါ့… <br /><br />နင့္ရယ္သံတစ္ခ်က္မွာ<br />ျဖဳတ္ကနဲ ေႀကြက်လာတဲ့ ကိုယ္သင္းရနံ႔ကို<br />အငမ္းမရေသာက္သံုးၿပီး ငါ့ႏွလံုးသားကို အဆံုးစီရင္မယ္…<br />ဇာတ္တူသားစားတဲ့ နင့္အတၱေတြအတြက္ … <br />အျမည္းတစ္ခြက္ေပါ့…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-7521067891281188665?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-2322481509557111412009-09-03T06:09:00.000-07:002009-09-03T06:12:16.346-07:00သတိတရတဂ္တဲ့ ကိုမင္းေနေ၀းေရ ေက်းဇူးပါ.... <br /><br />သြားေနက် ဘေလာ့ဂ္က အခု ၅၀ ေက်ာ္ပါတယ္... Bookmark list ထဲမွာကို drop down နဲ႔ မနည္းဆြဲခ်ၿပီး ၾကည့္ေနရၿပီ... ေန႔တုိင္းလည္းေရာက္ျဖစ္တယ္... ကြန္မန္႔ေတာ့ ေပးရမွာပ်င္းပါတယ္... အဲ့ေတာ့ တိတ္တိတ္ေလးသြားၿပီး တိတ္တိတ္ေလးပဲ ျပန္ျဖစ္တယ္... ေန႔တုိင္းသြားတယ္ဆိုကတည္းက ႀကိဳက္လု႔ိေပါ့ အဲ့ဒီထဲက ၅ ခုတည္းေရြးရမယ္ဆိုတာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ကသီလင္တႏုိင္ပါတယ္... ပိုေရးလို႔ရတယ္ ဟုတ္.. ??? <br /><br />ကြန္ပ်ဴတာဖြင့္ဖြင့္ခ်င္း စသြားတာက <a href="http://drlunswe.blogspot.com/search/label/%E1%80%9E%E1%80%90%E1%80%84%E1%80%B9%E1%80%B8">ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြ</a> ဘေလာ့ဂ္ပါ... သူက သတင္းဌာနေပါင္းစံုကေရးတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ သတင္းမွန္သမွ်ကို ၫႊန္းပါတယ္... လင့္ခ္ေတြပဲ ပါတာပါ.... သက္ဆုိင္ရာ လင့္ခ္ကိုေထာက္ၿပီး မူရင္းဆုိဒ္မွာ လုိက္ဖတ္ပါတယ္... တစ္ဆိုဒ္၀င္ တစ္ဆိုဒ္ထြက္ လုိက္ဖတ္ေနစရာမလိုေတာ့ဘူးေပါ့ ... ျမန္မာျပည္မွာျဖစ္သမွ်ေတြ သိရၿပီး အခ်ိန္ကုန္ သက္သာလို႔ သေဘာက်ပါတယ္ ... <br /><br />ဒါၿပီးရင္ေတာ့ <a href="http://kopaw07.blogspot.com/">ကိုေပါ</a> ဆီေရာက္ပါတယ္... ျမန္မာႏုိင္ငံအေရး၊ စင္ကာပူႏုိင္ငံနဲ႔ စင္ကာပူအစိုးရအေၾကာင္းကိုယ္မသိေသးတဲ့ အခ်က္ေတြနဲ႔ သူ႔မိသားစုဘ၀အေၾကာင္းေတြကို ဗဟုသုတလည္းရ ဟသရသလည္း ရေအာင္ေရးတတ္တဲ့အတြက္ ႀကိဳက္ပါတယ္... <br /><br />ေနာက္ၿပီးရင္ <a href="http://blog.nyilynnseck.com/">ကိုညီလင္းဆက္</a> ဆီသြားပါတယ္ (အေမးေတာ္ေျဖက်မး္ႀကီးတင္ထားတာ လြန္ခဲ့တဲ့တစ္ပါတ္ေက်ာ္ကတည္းက ... ပို႔စ္အသစ္တင္တာ ေစာင့္ေနပါတယ္ ... ) ဓါတ္ပံု ပန္းခ်ီ စတဲ့ အႏုပညာေတြအျပင္ နည္းပညာနဲ႔ပတ္သတ္တာေတြ စာအုပ္အၫႊန္း စစ္တမ္းေကာက္ယူခ်က္လိုမ်ိဳး စိတ္၀င္စားစရာေတြ စံုပါတယ္ ... သူလုပ္ထားတဲ့ <a href="http://myanmarbooks.ning.com/">ျမန္မာစာအုပ္ေတြညႊန္းေပးတဲ့ဆိုဒ္ေလး</a> ကိုလည္းေရာက္ျဖစ္ပါတယ္... <br /><br /><a href="http://chanye-chanye.blogspot.com/">ခ်မ္းရဲ</a> နဲ႔ <a href="http://koluuhtwe.blogspot.com/">ကိုလူေထြး</a> <a href="http://thergyi72.blogspot.com/">ကိုသားႀကီး </a> ဆီေရာက္ရင္ေတာ့ အေမာေျပတယ္.... ေပါက္ေပါက္ရွာရွာဟာသေတြ ေတြးတတ္ေရးတတ္တဲ့သူမ်ား... <br /><br />အရိမဒၵနပူရ သူရဲေကာင္း အခန္းဆက္ကိုေစာင့္ဖတ္ေနတာမို႔ <a href="http://www.villain-lay.com/ ">ဗီလိန္ရဲ႕အိပ္ယာ</a> ကိုလည္းေရာက္ျဖစ္တယ္... (ဘေလာ့ဂ္နာမည္သက္သက္သာ... :P)<br /><br />ေခတ္လူငယ္ေတြရဲ႕ ဘ၀ခံယူခ်က္ အေတြးအေခၚနဲ႔ အႏုပညာစြမ္းရည္မ်ားကို မ်က္ေခ်မပ်က္ေအာင္ေတာ့ စင္ကာပူက <a href="http://phoejel.mmgenius.com/?cat=6">ဖိုးဂ်ယ္</a> နဲ႔ မေလးရွားက <a href="http://craton-craton.blogspot.com/">Craton</a> တို႔ဆီသြားၿပီး စနည္းနာတယ္... <br /><br /><a href="http://warwarkhaingmin.blogspot.com/">မ၀ါ</a> နဲ႔ ဦးဥာဏ္ ေနာက္ ဆစ္ဒနီက <a href="http://wesheme.blogspot.com/">ကိုအန္ဒီ</a> တို႔လို ေအာင္ျမင္ေပ်ာ္ရႊင္နဲ႔ မိသားစုဘ၀ကို စီမံခန္႔ခြဲႏုိင္သူေတြရဲ႕ ဘ၀ေနနည္းနဲ႔ အခက္အခဲမ်ားကို ပညာဥာဏ္ရွိစြာေက်ာ္လႊားၿပီး အခ်ိန္ကို ဘယ္လုိအက်ိဳးရွိေအာင္ အသံုးျပဳေနတယ္ဆိုတာမ်ိဳး သြားေလ့လာမွတ္သားပါတယ္... <br /><br />အက်ိဳးျပဳလုပ္ငန္းေတြလုပ္ေနတဲ့ <a href="http://sonenaingkhwintlay.blogspot.com/">မေမေလး</a> နဲ႔ <a href="http://nineninesanay.blogspot.com/">မႏိုင္းႏုိင္းစေန </a>ဆီလည္း သုတ ရသ စာေပေလးေတြဖတ္ရေအာင္ သြားလည္တတ္ပါတယ္ ...<br /><br /><a href="http://meemeechit.blogspot.com/">မမီးခ်စ္</a>ဆီေရာပဲ... သြားတယ္ ေပါ့ေပါ့ပါးပါးနဲ႔ ရယ္လည္းရယ္ရတယ္ အလွအပေရးရာ ဗဟုသုတေတြလည္း ရတယ္... <br /><br /><a href="http://lynndepa.blogspot.com/">ကိုလင္းဒီပ</a> <a href="http://www.minnayway.co.cc/">ကိုမင္းေနေ၀း</a> နဲ႔<br /><a href="http://kaungkinko.myanmarbloggers.org/">ေကာင္းကင္ကို</a> <a href="http://naynhyi.blogspot.com/">ေနညႇိ</a> <a href="http://nyilinnthit.blogspot.com/">ကိုညီလင္းသစ္</a> တို႔ဆီက ကဗ်ာေတြ သြားသြားဖတ္တယ္... <br /><br />ပန္းခ်ီေတာ့ သိပ္မၾကည့္တတ္ဘူး ဒါေပမယ့္ <a href="http://nyiminsan.com/blog/">ကိုညီမင္းစံ</a> <br /><a href="http://yelwinoo.com/"> ကိုရဲလြင္ဦး</a> <a href="http://www.thakhingyi.com/web/Welcome.html">ကိုသခင္ႀကီး</a> တို႔ဆီမွာ ဓါတ္ပံုေတြ သြားသြားငမ္းတယ္... <br /><br />အခ်က္အျပဳတ္လုပ္ငန္းမွာ အႀကီးအက်ယ္ အားနည္းတဲ့အတြက္ ၃၅ ႏွစ္ျပည့္ေမြးေန႔မွာ ပုန္းရည္ႀကီး ထမင္းသုတ္လုပ္ေကၽြးတဲ့ <a href="http://lulucooking.blogspot.com/">မလုလု</a> (ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္ေက်ာင္းပိတ္ေတာ့ လုပ္စားျဖစ္ပါတယ္ ႀကိဳက္တယ္... :) )ခ်စ္သူကို ငယ္ေၾကာက္ပါဆိုတဲ့ မ်က္လံုးလွလွေလးနဲ႔<a href="http://loveluvv.blogspot.com/">မကူးကူး</a> <a href="http://mogaungthu.blogspot.com/2009/08/blog-post_19.html">ထမင္းအိုး</a> (အာလူးကတ္သလိတ္ေၾကာ္ၿပီးကတည္းကေပ်ာက္ေနပါတယ္ ... ) <a href="http://subuueain.blogspot.com/">စုဘူးအိမ္</a> (ေလာေလာဆယ္ မကူးကူးတဂ္ထားတဲ့ပို႔စ္မွာ ခ်စ္ခ်စ္ကို အပီတြယ္ထားတယ္...:P) တို႔ဆီလည္း မသြားလု႔ိမျဖစ္ျပန္ဘူး... <br /><br /><a href="http://www.thetpaingthu.com/">သက္ပိုင္သူ</a>ဆီလည္း သြားတယ္ ၀တၳဳတိုေတြႀကိဳက္တယ္ Memories of Gaishia ကို သူျပန္ေရးတာဖတ္လို႔ သိပ္ေကာင္းပဲ ... အဲ့ဇာတ္လမ္းကိုၾကည့္ဖူးတယ္ ဒါေပမယ့္ ေဂးရွားမယ္ေတြအေၾကာင္းကို အခုေလာက္မသိေသးဘူး ကိုသက္ပိုင္သူေရးျပေတာ့မွ ကိုထင္သလိုမဟုတ္မွန္းသိရတာ... <br /><br /><a href="http://kopeter.blogspot.com/">ကိုပီတာ့</a> ဆီမွာ ထူးထူးဆန္းဆန္းေတြ သြားၾကည့္ၿပီး ဟာကနဲ ဟင္ကနဲ ... <br /><br />ဘေလာ့ဂါ အၿငိမ့္(၂) နဲ႔ အူနာေအာင္ရယ္ခိုင္းတဲ့ မွ်စ္ခ်ိဳးရင္းေမြးတဲ့ <a href="http://page-28.blogspot.com/">ကိုျမစ္က်ိဳးအင္း</a> ကေတာ့ ေလာေလာလတ္လတ္ ပြဲေစ်းတန္းဆိုတဲ့ဘေလာ့ဂ္နဲ႔ သူသိသမွ်ဘေလာ့ဂါေတြကို အခ်စ္စမ္းထားပါတယ္... ဘေလာ့ဂါအၿငိမ့္ (၁) ကိုေရးတဲ့ <a href="http://www.eainhome.co.cc/">အိမ္တုိင္က်ိဳး</a> က စိမ္းေရးတဲ့ ကဗ်ာကို နားမလည္ဘူးလု႔ိ အားေပးသြားတဲ့အတြက္ သူ႔ဘေလာ့ဂ္ကိုလည္း မွန္မွန္သြားၿပီး လစ္ရင္ ျပန္တြယ္မလို႔ေခ်ာင္းေနပါတယ္ ... ေလာေလာဆယ္ထိ သူေရးတာေတြကို နားလည္ေနပါေသးတယ္ .. ေအးေလ ကိုယ္ကဥာဏ္ေကာင္းတာကိုး... (က်ီစယ္ရံုသက္သက္သာ... :P)<br /><br />တစ္ေန႔ကမွ ျပည္ကျပန္ေရာက္တဲ့ <a href="http://random.mmgenius.com/">ပန္းခ်ီဆြဲတဲ့နန္းညီ</a> ဆီလည္း ေရာက္တယ္... ဓါတ္ပံုေတြၾကည့္ရင္းေတာင္ အေပ်ာ္ေတြကိုယ့္ဆီကူးတယ္... <br /><br />ေတာ္မွထင္တယ္ .... သိပ္မ်ားေနၿပီ... က်န္ေသးတယ္ ဖတ္လတ္စ ဘေလာ့ဂ္ေတြ ... littlebrook တို႔ ရန္ကုန္သားတုိ႔ ေတာင္ေပၚသားတို႔ ပန္ဒိုရာတို႔ မဂ်ာမုန္း ...အမ်ားႀကီးပဲ... ေရးရရင္ အဆံုးကိုရွိမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး... <br /><br />ထို႔ေၾကာင့္ ဤေနရာတြင္ပင္ နိဂံုးခ်ဳပ္လတၱံ႔......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-232248150955711141?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-22605658903913354942009-09-01T12:41:00.000-07:002009-09-02T04:49:56.177-07:00ပိုးေဟသီ……. သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္နဲ႕က ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက အိမ္နီးနားခ်င္း သူငယ္ခ်င္း… သူတို႔အိမ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္က တစ္လမ္းတည္းဗ်.. လမ္းဟိုဘက္ထိပ္ ဒီဘက္ထိပ္… အဲ အခ်ိန္ျပည့္ဗ်ာ သူန႔ဲကၽြန္ေတာ္က တတြဲတြဲ… သူ႔အစ္မမိုးေမသီနဲ႔သူနဲ႔က ငါးႏွစ္ေလာက္ကြာတယ္ဆိုေတာ့ သိပ္အတြဲမညီဘူး… ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ပဲ ကစားေဖာ္ ေက်ာင္းသြားေဖာ္ေပါ့… ကၽြန္ေတာ္ကလည္း တစ္ဦးတည္းေသာသား… အေဖာ္မက္တယ္ေလ… အိမ္နီးနားခ်င္း ရြယ္တူဆိုလို႔ သူပဲရွိတာ… ငယ္ငယ္ကဆို ကၽြန္ေတာ္ဆိုတဲ့ေကာင္ေတြ႔ခ်င္ရင္ အိမ္မွာလာမရွာနဲ႔… သူ႔အိမ္သာတန္းလာခဲ့ အခ်ိန္မေရြးပဲ… သူ႔အိမ္က ၿခံနဲ႔၀င္းနဲ႔… အရိပ္ေကာင္းတဲ့ သစ္ပင္ေတြလည္းရွိတယ္… ေနာက္ တလင္းကြင္းညီညီေလးလည္းရွိတယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကစားကြင္းျဖစ္ရတာ မဆန္းဘူးေပါ့ဗ်ာ… ေနာက္ၿပီး လူႀကီးေတြမ်က္စိေအာက္မွာလည္းျဖစ္တယ္ေလ… သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ပတ္သတ္မႈကလည္း ထံုးစံအတုိင္းပဲဗ်ာ… ခင္ဗ်ားတုိ႔လည္း သိမွာပါ… ဘာမွမထူးဆန္းဘူး… ငယ္ငယ္တည္းက သူငယ္ခ်င္း … လူႀကီးေတြလည္းသေဘာတူတယ္… အခ်ိန္တန္ရင္ေပးစားမွာ… ဒါပဲ… ဒါကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ကလည္း ငယ္ငယ္ေလး အဲ ငယ္ငယ္ေလးဆိုတာ လူပ်ိဳေဖာ္ အပ်ိဳေဖာ္၀င္ကတည္းက လူႀကီးေတြ ထုတ္မေျပာေသာ္လည္း ကိုယ့္ဘာသာသိေနတာေပါ့ဗ်ာ… အဲ့ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ သူက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္လို႔ပဲ အလိုလိုသိေနေရာ… သူလည္းအဲ့လိုပဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္ေလ… ကၽြန္ေတာ္မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက သူဘာအေရာင္ႀကိဳက္တယ္ ဘာအစားအစာႀကိဳက္တယ္ သူ႔အက်င့္ေတြ အကုန္ကၽြန္ေတာ္သိတယ္ဗ်… သူလည္းကၽြန္ေတာ့္အႀကိဳက္သိတယ္… ဒါေပါ့ တစ္ခ်ိန္လံုး အတူတူရွိေနတဲ့လူႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္အေၾကာင္း တစ္ေယာက္သိတာ ဆန္းမွမဆန္းတာ… ဆယ္တန္းတုန္းကလည္း က်ဴရွင္တူတူ… ေအာင္ေတာ့လည္း အတူတူ… တစ္ေယာက္မွ ဂုဏ္ထူးမပါဘူး… ရိုးရိုးေအာင္… ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တကၠသုိလ္ေရာက္ေတာ့ ေမဂ်ာကြဲသြားတယ္… သူက သခ်ၤာ.. ကၽြန္ေတာ္က ဘူမိေဗဒ… အဲ့ေတာ့ အရင္ကလို တစ္ခ်ိန္လံုးတပူးတြဲတြဲမဟုတ္ေပမယ့္… ေက်ာင္းသြားခ်ိန္ ျပန္ခ်ိန္နဲ႔ အတန္းအားတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတူတူရွိေနတာ အခု တတိယႏွစ္ေရာက္တဲ့အထိပဲဆိုပါေတာ့.… <br /><br />သူ႔အတန္းဘက္ကို ကၽြန္ေတာ္ထြက္လာေတာ့ လမ္းမွာ ဆီးသီးေရာင္းတဲ့လွည္းေတြ႕တာနဲ႔ သူႀကိဳက္တတ္တာကို သတိရၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ငံျပာရည္နဲ႔ ငရုတ္သီးမႈန္နဲ႔နယ္ထားတဲ့ ဆီးသီး အစိတ္ဖိုး၀ယ္လာခဲ့တယ္… သူ႔အတန္းေရာက္ေတာ့ သူ႔တို႔အတန္းဆင္းတာနဲ႔ တုိက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ႀကံဳေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူ၀မ္းသာပါေစဆိုၿပီး အေျပးတပိုင္းနဲ႔ ဆီးသီးထုတ္ကိုထိုးေပးတာေပါ့…<br /><br />``ပိုး… ေရာ့… ဆီးသီးငံျပာရည္… ´´<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ထင္ထားသလို သူ၀မ္းသာမသြားဘူးဗ်... တအံ့တၾသနဲ႔ မ်က္စိမ်က္ႏွာေတြကလည္း ပ်က္လို႔ … ေနာက္ သူ႔ေဘးက ငနဲကို တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္တယ္… ကၽြန္ေတာ္လည္း သူၾကည့္တဲ့ဘက္လိုက္ၾကည့္ေတာ့ ငနဲက ေအာင္မာ ကၽြန္ေတာ့္ဆီးသီးထုတ္ကို ရြံစရာတစ္ခုလို ႏွာေခါင္းရံႈ႕တယ္… ငတိမကလည္း…<br /><br />``ဟမ္… ငါမႀကိဳက္ပါဘူး ငံျပာရည္ … ဘယ္တုန္းကစားလုိ႔လဲ…´´<br /><br />ေဟာဗ်ာ မိန္းမေတြမ်ား အေျပာင္းအလဲျမန္တယ္ဆိုတာ အရင္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္စာထဲသာ ဖတ္ဖူးတာ အခုမွ ကိုယ္ေတြ႔ဗ်ာ… အရင္တုန္းကေတာ့ သူပဲ ႀကိဳက္လွပါခ်ည္ရဲ႕ဆိုၿပီး ဆီးသီးကုန္ရင္ေတာင္ ကၽြတ္ကၽြတ္အိပ္ထဲက ငံျပရည္ေတြ လက္နဲ႔ထိုးထိုးၿပီး တျပြတ္ျပြတ္စုတ္ေနတာ… အခုမွ မယ္မင္းႀကီးမက အခ်ိဳးေတြဘာေတြေျပာင္းလို႔ … သူေျပာင္းတာကလည္း ခ်က္ခ်င္းႀကီး… ေတာ္ေတာ္ေလး ေအာင့္သီးေအာင့္သက္ႏိုင္သြားတယ္… ဟုတ္တယ္ေလ ကိုယ္က ေစတနာနဲ႔အလိုက္တသိ သူစားပါေစေတာ့ ဆိုၿပီး၀ယ္လာတာကို ဒင္းက မတူသလို မတန္သလို ကိုယ္ကပဲ သူ႔ကိုေၾကာင္ခ်င္လို႔၀င္ေရာသလို … စိတ္ရွိလက္ရွိသာဆို ငတိမေခါင္းကို ေဒါက္ ခနဲေနေအာင္ ေခါက္ခ်င္တာ … အဟုတ္… လူၾကားထဲမွာမို႔လို႔ေပါ့ဗ်ာ… ခင္ဗ်ားတုိ႔လည္း ကၽြန္ေတာ့္ေနရာမွာဆို ဒီလိုပဲျဖစ္မွာပဲ… ေလာင္းရဲတယ္ဗ်ာ… သူ႔ေဘးက ငနဲကလည္း ေက်နပ္သလို အၿပံဳးႀကီးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေအာင္ႏုိင္သူလို ၿပံဳးျပေနလိုက္တာမ်ား… သြားေတြကၽြတ္ထြက္သြားေအာင္ ထိုးပစ္လုိက္ခ်င္တာ…<br />ကၽြန္ေတာ္လည္းခပ္ခ်ဥ္ခ်ဥ္ရွိတာနဲ႔ <br /><br />``ေၾသာ္ ၿပီးတာပဲေလ… ညေန ငါ ေအာင္ကိုနဲ႔သြားစရာရွိေသးလို႔ နင့္ဘာသာျပန္လိုက္ေတာ့ အေမၾကည္ ေမးရင္ ေသခ်ာေျပာျပလိုက္ေနာ္… ညမွ လာခဲ့မယ္လို႔ သိလား… ´´ <br /><br />ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ထြက္ခဲ့တယ္…ပိုး ေခါင္းညိမ့္ျပတယ္ထင္တာပဲ ေသေသခ်ာခ်ာေတာ့ သိပ္မမွတ္မိေတာ့ဘူး… သူ႔မ်က္ႏွာက ေၾကာင္အိမ္ကထဲ ငါးဖယ္ေၾကာ္ခိုးစားတာ လူမိတဲ့ ကေလးလိုပဲ… တစ္ခုခုေျဖရွင္းဖို႔ႀကိဳးစားေနပံုေပၚတယ္… ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ဂရုမစိုက္အားေတာ့ဘူး ဟုတ္တယ္ေလ သူ႔လုပ္ေပါက္က ဟုတ္မွမဟုတ္တာ… <br /><br />ဒီေကာင္ ဘယ္ကေကာင္ပါလိမ့္… အရင္က ပိုးနားမွာ တစ္ခါမွမေတြ႔ဖူးပါဘူး…. ေက်ာင္း၀င္းတစ္ခုလံုး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္အတူတူတြဲသြားတြဲလာ လုပ္ေနတာ ဒီေကာင္မသိဘူးလား… ဒါမွမဟုတ္ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ ဒီေကာင္ပိုးနားမွ ၀ဲေနတာကို မသိတာလား… ဒါ့ထက္ ငနဲရုပ္က မဆိုးဘူးလု႔ိေျပာလုိ႔ရတယ္…. ကၽြန္ေတာ္ ေယာက်္ားအခ်င္းခ်င္း သိပ္မၾကည့္တတ္ေပမယ့္ ဒီေကာင္က အသားလတ္လတ္ဗ်ာ… ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္းရည္ရည္မြန္မြန္… ၀တ္တတ္စားတတ္… ဒါနဲ႔ပဲ ဟို ငတိမ ပိုးေဟသီက ျဖစ္ပ်က္ေနပံုမ်ား… ကၽြန္ေတာ္ေတြးရင္းေတာ္ေတာ္အသည္းယားလာတယ္… ေဒါသလည္းထြက္လာတယ္.. တစိမ့္စိမ့္ေတြးေလ ေဒါသကထြက္လာေလပဲ… ပိုးေဟသီဆိုတာ ငယ္ငယ္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ့္စကားတစ္ခြန္းကို ဘယ္တုန္းကမွ ျပန္လွန္ရဲခဲ့တာမဟုတ္ဘူး… ဟုတ္တယ္… သူ႔မိဘေတြကအစ ကၽြန္ေတာ့္ကို အာဏာကုန္လႊဲအပ္ထားတာ… သူ႔အိမ္စည္းရိုးေက်ာ္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူ႔အုပ္ထိန္းသူပဲ… ဒါကို တစ္ေလာကလံုးသိတယ္… ပိုးေဟသီကိုယ္တိုင္လည္းသိတယ္… ကၽြန္ေတာ္ဟာ ပိုးကို သူအပ်ိဳေဖာ္၀င္ၿပီဆိုကတည္းက ရြယ္တူမိန္းကေလးေတြနဲ႔ တြဲတာလာတာကအစ ေနရာတကာ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ေစာင့္ေရွာက္လာခဲ့တဲ့ေကာင္ပါ… ကလက္တက္တက္ ခပ္ကဲကဲေတြဆိုရင္ သူ႔ကိုေပးမေပါင္းဘူး… အထီးေတြဆို ပိုဆိုး… ေယာင္လုိ႔ မ်က္လံုးေတာင္ မကစားနဲ႔… ကၽြန္ေတာ့္လက္သီးမိုး ဒီေကာင္ေတြမ်က္ႏွာေပၚရြာၿပီးသားပဲ… အဲ့ဒီကိစၥနဲ႔ ရံုးခန္းေရာက္ေပါင္းလည္း မနည္းေတာ့ဘူး… ဒီေကာင္ေတြ ဒီေလာက္မိန္းကေလးေတြအမ်ားႀကီး ဘာလို႔ မိပိုးကိုပဲ လာလာ၀ဲေနမွန္း စဥ္းကို မစဥ္းစားတတ္ဘူး…<br /><br />ပိုး မိဘေတြကလည္း သားသမီးကို ငယ္ငယ္တည္းက မိဘစကားနားေထာင္တတ္ေအာင္… ရိုေသတတ္ေအာင္… ဗိုင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိေနတတ္ေအာင္ ေသခ်ာသင္ထားေပးတာဗ်.. အဲ့ဒါတစ္ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အေမၾကည့္ကို ေတာ္ေတာ္ေလးစားတယ္ဗ်… (အေမၾကည္ဆိုတာ ပိုးတို႔ေမေမေလ ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း သားအရင္းလုိခ်စ္တယ္… ခ်စ္တာမွ သူ႔သမီး အပိုင္သာေပးထားတာ ၾကည့္ေပေတာ့… ) ပိုးတို႔ေဖေဖကေတာ့ စီးပြားေရးကိုပဲ အာရံုစိုက္ထားတယ္… သမီးႏွစ္ေယာက္ကိစၥေတြကိုေတာ့ ပိုးတုိ႔ေမေမကပဲ စီမံရတာေပါ့… မိဘစကားဆိုတာ ေျမ၀ယ္မက်နားေထာင္ရတယ္ဆိုတဲ့အသိဟာ ပိုးေဟသီတုိ႔ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္လံုးရဲ႕ အေသြးထဲ အသားထဲမွာ သံမိႈနဲ႔ႏွက္ထားသလိုစြဲေနၿပီးသား… ပိုးေမေမက ငယ္ငယ္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာနားေထာင္ဖို႔… အျမဲမွာထားတာဆိုေတာ့ ပိုးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ေသဆိုေသ ရွင္ဆိုရွင္ပဲ… ပိုးက ငယ္ငယ္ကတည္းကေရခဲေခ်ာင္းဆို ေသေလာက္ေအာင္ႀကိဳက္တာဗ်ာ… ဒါေပမယ့္ကၽြန္ေတာ္က မစားနဲ႔ဆို သူမစားရဘူးပဲ… စားၾကည့္ပါလား ကၽြန္ေတာ္က ျပန္တိုင္တာေပါ့….သူကေခ်ာင္းဆိုးလြယ္တယ္ဗ် အေအးစာ နည္းနည္းစားတာနဲ႔ ေခ်ာင္းတန္းဆိုးေတာ့တာပဲ.. ေနာက္ၿပီး တစ္ခါတစ္ခါ သူေခ်ာင္းဆိုးရင္ အၾကာႀကီးရယ္ ႏွစ္ပါတ္သံုးပါတ္ေလာက္ၾကာတတ္တယ္... ကၽြန္ေတာ္တိုင္ရင္ သူ႔အေမနဲ႔… သူ႔အမက သူ႔ကိုဆူေရာ … သူ႔အေမန႔ဲတင္ ကိစၥကၿပီးရင္ေတာ္ရဲ႕ မေတာ္လို႔မ်ား… သူ႔အေဖသိသြားၾကည့္… ပြဲကျပတ္ကေရာပဲ… တစ္ပါတ္စာ မုန္႔ဖိုးသြားေလေရာ့ပဲ.. အဲ့ဒါေၾကာင့္ ပိုးက ကၽြန္ေတာ့္ကို ငယ္ငယ္ကတည္းက ေၾကာက္ရပါတယ္… တစ္ခါတစ္ေလ ကၽြန္ေတာ္သနားလို႔ ခြင့္ျပဳမွ သူေရခဲေခ်ာင္းစားရတာ… အဲ့ဒီအခါမ်ိဳးဆို သူေပ်ာ္ေနတာမ်ား… ခင္ဗ်ားတုိ႔ကို ျပခ်င္တယ္… ပါးစပ္ကို မေစ့ေတာ့ဘူး သြားႀကီးကိုၿဖီးလို႔… ေရခဲေခ်ာင္းႀကီးလိုက္လိုက္… ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ အၾကည့္ခ်င္းဆံုတုိင္း ဇက္ကေလးပုပုၿပီး သြားၿဖဲျပေနတာ… ခုေခတ္ ကိုးရီးယားမင္းသမီးေတြအတိုင္းပဲ… သူ႔မ်က္လံုးေတြထဲက ကၽြန္ေတာ့္ကိုေက်းဇူးတင္တဲ့အရိပ္အေယာင္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္ျမင္ေနရတယ္… ကၽြန္ေတာ္ရယ္ခ်င္စိတ္ကို မနည္းေအာင့္ထားရတယ္… <br /><br />တကယ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေအာင္ကိုနဲ႔လည္းခ်ိန္းမထားသလို ဘယ္မွလည္းသြားစရာမရွိဘူး… ပိုးကို သက္သက္ပညာျပခ်င္လုိ႔ တစ္ေယာက္တညး္ အိမ္ျပန္ခိုင္းလုိက္တာ… ကၽြန္ေတာ္မပါပဲ တစ္ေယာက္တည္း အိမ္ျပန္ရတဲ့ဒုကၡကိုပိုးသိေစခ်င္လို႔… သိတဲ့အတုိင္းပဲေလ… ပိုးက အစစအရာရာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုမွီခိုေနရတဲ့လူ… ကၽြန္ေတာ့္ကိုသူအားကိုးတယ္ တြယ္တာတယ္… ကၽြန္ေတာ္မပါပဲ သူမိန္းကေလး အိမ္သာကလြဲရင္ ဘယ္မွသြားရဲလာရဲတာမဟုတ္ဘူး… အခု ဘတ္စ္ကားက်ပ္တဲ့ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္မွာ ဒင္းကိုမွတ္ေလာက္သားေလာက္ေအာင္ တစ္ေယာက္တည္းျပန္ခိုင္းလိ္ုက္တာ… ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ထင္တာ တက္တက္စင္ေအာင္လြဲသြားတယ္… ကၽြန္ေတာ္ပိုးဘတ္စ္ကားစီးမယ့္ မွတ္တုိင္ကို ျမင္ရတဲ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ကေန ငတိမအေျခအေနကို ထုိင္ေစာင့္ၾကည့္ေနတာ… ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ဆိုေတာ့ မွတ္တုိင္မွာ လူေတြကလည္း အုံလုိ႔ေပါ့…<br /><br />ေက်ာင္းဆင္းေတာ့ ပိုးကို မွတ္တိုင္ဆီေလွ်ာက္လာတာေတြ႕တယ္… ေနာက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကိုမ်ားေတြ႕မလား ေတာင္ၾကည့္ေျမာက္ၾကည့္နဲ႔ သူရွာေသးတယ္… ကၽြန္ေတာ္သူမျမင္ႏိုင္တဲ့ ဆုိင္ေထာင့္ဘက္ အေမွာင္က်တဲ့ေနရာနားမွာ ထိုင္ေနတာမို႔ ကၽြန္ေတာ့္ကိုသူမျမင္ဘူး… ခပ္ေ၀းေ၀းဆိုေပမယ့္ ပိုး မ်က္ႏွာသိသိသာသာႀကီးငယ္ေနတာကိုကၽြန္ေတာ္သိတယ္… ကၽြန္ေတာ္ရယ္ခ်င္သြားတယ္… မွတ္ထား.. ငါ့ကို အာခံခ်င္ဦး ပိုးေဟသီ… ဒါအကင္းပဲ ရွိေသးတယ္… ဒီအေၾကာင္းမ်ား အေမၾကည့္ကိုျပန္တိုင္လုိက္ရင္ တစ္လစာေလာက္ မုန္႔ဖိုးငတ္သြားမယ္ ဘာမွတ္ေနလဲ… ကိုယ့္အေတြးနဲ႔ကိုယ္ သေဘာက်ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ၿပံဳးမိေသးတယ္… ရုတ္တရက္ဗ်ာ… မွတ္တိုင္နားမွာ ကားတစ္စီးအရွိန္ေလွ်ာ့ၿပီးျဖတ္ေမာင္းသြားတာ ေတြ႕တယ္… ေနာက္ေတာ့ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ကားကိုရပ္ၿပီး တစ္ေယာက္ေယာက္ဆင္းၿပီး မွတ္တိုင္ဘက္ေလွ်ာက္လာတာေတြ႕တယ္… ကိုယ့္ဆရာတို႔သိၿပီးသားပါ ေျပာစရာလိုမယ္မထင္ပါဘူး… ေန႔လည္က ပိုးေဘးနားမွာေတြ႕တဲ့ ငနဲပါပဲ… ကားက စူပါစလြန္းအျဖဴေလးပါပဲ… ေ၀းေနေတာ့ နံပါတ္မျမင္ရဘူး… ဒီေကာင္ပိုးနားကိုေလွ်ာက္လာတာေတြ႕တယ္… ပိုးနဲ႔သူနဲ႔ဘာေတြေျပာလဲဆိုတာလဲ မၾကားရလဲ ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္… ခင္ဗ်ားတုိ႕လည္းသိမွာပါ… ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ပိုးသူ႔ကားနဲ႔လိုက္မသြားဘူးဆိုတာယံုတယ္… ေလာင္းရဲတယ္ဗ်ာ… တကယ္လည္း ပိုးလုိက္မသြားပါဘူး… အဲဒီ့ငနဲ မွတ္တိုင္မွာ ကားမလာမခ်င္းရပ္ေစာင့္ေနတာဗ်ာ… လူေတြကလည္း ကြက္ၾကည့္ ကြက္ၾကည့္နဲ႔… ဟုတ္တယ္ေလ သူသူကိုယ္ကိုယ္ ေက်ာင္းသားသဘာ၀ ဒါမ်ဳိးေတာ့ စိတ္၀င္စားတာေပါ့ဗ်… ဘာလဲဟ ကားနဲ႔ေခၚတယ္ မလိုက္ဘူး… သြားလည္းမသြားဘူး ရပ္ေစာင့္ေနတယ္… စိတ္ေကာက္ေနတာလား… ဘာေတြလဲ ဘာေတြလဲ ေပါ့… ေနာက္ ခဏေနေတာ့ ပိုးစီးမယ့္ ဘတ္စ္ကားလာတယ္… ကၽြန္ေတာ္ ေျပးလိုက္သြားမလုိ႔ လက္ဖက္ရည္ဖိုးရွင္းေနတုန္း ငနဲက ပိုးနဲ႔တူတူ ဘတ္စ္ကားေပၚတက္သြားတာ ေတြ႕လိုက္တယ္…. ကၽြန္ေတာ္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထဲမွာလည္း ၿငိမ္ၿငိမ္ထိုင္လုိ႔မရေတာ့ဘူး… စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႔ ပလက္ေဖာင္းအတုိင္းေလွ်ာက္သြားေနမိေတာ့တယ္…ေခါင္းထဲမွာလည္း အေတြးေတြကလည္း စံုလို႔ …. <br /><br />ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းတစ္ခုကို အလုခံလိုက္ရသလိုပဲ ... ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ``ပိုး´´ဆိုတာကေလ ဘိုင္နိမ္းနဲ႕တပ္ေပးလိုက္တဲ့ ဘုရားသခင္ရဲ႕ လက္ေဆာင္ဗ်... ပိုးဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ပိုင္တာ... ပိုး... ပိုး အခုခ်ိန္ဆို လူေတြက်ပ္တဲ့ ဘတ္စ္ကားေပၚမွာ ဟိုငတိနဲ႕... လူေတြက်ပ္လုိ႔မ်ား ပိုးနဲ႔သူ အသားခ်င္းကပ္ေနမလား... ပိုးကိုသူက ကာေပးသလိုနဲ႔ လက္ေမာင္းႏွစ္ဖက္ၾကား ရပ္ေစမွာလား ကၽြန္ေတာ္ေတြးရင္း ရင္ေတြပူလာတယ္ ကၽြန္ေတာ့္ ေခါင္းေတြမီးေတာက္လာတယ္... ေဆာက္တည္ရာမရျဖစ္တယ္ဆိုတာ ဒါမ်ိဳးထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ... ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ ကုတင္ေပၚပစ္လွဲလိုက္တယ္... ေရလည္း ခ်ိဳးခ်င္စိတ္မရွိဘူး... ေမေမက ထမင္းစားဖို႔လာေခၚတဲ့အထိ အိပ္ရာထဲမွာလဲေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုျမင္ေတာ့ ေနမေကာင္းဘူးလို႔ေတာင္ ထင္ေနေသးတယ္... ဘာမွမျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းေျပာၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ေမေမေက်နပ္ေအာင္ ထမင္းဆင္းစားတယ္ ေနာက္ၿပီး အခန္းထဲျပန္၀င္ၿပီး အိပ္ယာေပၚျပန္လွဲေနလိုက္တယ္... ပိုး တုိ႔အိမ္သြားရင္ေကာင္းမလား စဥ္းစားေပမယ့္ မသြားရဲသလိုလုိ ပိုးကို မၾကည့္ရဲသလိုလို ဘယ္လိုႀကီးမွန္းကိုမသိဘူး... တကယ္ဆို ကၽြန္ေတာ္ဘာမွလည္း အမွားမလုပ္ခဲ့ပဲနဲ႔ကို ပိုးကိုမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ဖို႔ ၀န္ေလးေနမိတယ္... အင္း သူ႔ကို အိမ္ျပန္ပို႔ဖို႔၀တၱရားေတာ့ ပ်က္ကြက္မိတာေပါ့ေလ... အဲ့ဒါေၾကာင့္ပဲျဖစ္မွာပါ ... ကိုယ့္ကိုကိုယ္လိပ္ျပာမလံုသလိုျဖစ္ေနတာ... ဒါေပမယ့္ အေမၾကည့္ကို ညေနလာခဲ့မယ္လုိ႕ ပိုးနဲ႔ စကားပါးလိုက္ၿပီးသားလညး္ျဖစ္ေနျပန္ ... ဒီေန႔သူ႔သမီးကိုလည္း အိမ္ျပန္ပို႔ဖို႔၀တၱရားကလည္း ပ်က္ထားတယ္ဆိုေတာ့ ကိုယ္တုိင္သြားရွင္းျပမွ ျဖစ္မွာမို႔လို႕ အိပ္ယာထဲကေနလူးလဲထၿပီး ေမေမ့ကို ပိုးတုိ႔အိမ္ဘက္သြားဦးမယ္လို႔ လွမ္းေအာ္ၿပီးထြက္ခဲ့တယ္... <br /><br />ပိုးတို႔ သားအမိ ၃ ေယာက္လံုး တီဗီလာတဲ့ ကိုးရီးယားကား ထုိင္ၾကည့္ေနၾကတယ္... ကၽြန္ေတာ္လာတာေတြ႕ေတာ့ ပိုးေမေမက တစ္ခ်က္ပဲလွမ္းၾကည့္ၿပီး ၿပံဳးျပတယ္ ေနာက္သူ႔ကိုးရီးယားကားပဲ သူအာရံုျပန္ေရာက္သြားတယ္... ညေနက သူ႔သမီးကို ကၽြန္ေတာ္ျပန္မပို႔ခဲ့တာေတာင္ သူမသိတဲ့ပံု ... ဒါမွ မဟုတ္ ဟိုငနဲလာပို႔တာကုိပဲ ကၽြန္ေတာ္လို႔ထင္သြားသလား မသိ... ဟုတ္တယ္ဗ်. .တစ္ခါတစ္ေလ ကၽြန္ေတာ္က ၿခံေပါက္၀ထိလိုက္ပို႔တယ္ေလ ပိုးက ၿခံတံခါးမႀကီးေန လူတစ္ကိုယ္၀င္စာ အေပါက္ကေလးကေန သူ႔အိမ္ထဲ သူ၀င္သြားတာ.. အိမ္ထဲကေနဆိုရင္ သစ္ပင္ရိပ္နဲ႔ဆို လိုက္ပို႔တာ ဘယ္သူဘယ္၀ါ သည္းသည္းကြဲကြဲျမင္ရတာ မဟုတ္ဘူး... ဒါေပမယ့္ အရင္က ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း လိုက္ပို႔ေနတာ ျပႆနာမရွိေပမယ့္... အခု...အို မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး ပိုးကလည္း ဒီေကာင့္ကို အိမ္ထိေခၚရေလာက္ေအာင္ သတၱိမေကာင္းဘူး ဟိုေကာင္ကလည္း အဲ့ဒီေလာက္ထိ အတင့္မရဲႏိုင္ေလာက္ပါဘူး....<br /><br />``ေအာင္ကိုအတင္းေခၚလို႔ လုိက္သြားရတယ္ဆို... သား...´´<br /><br />ရုတ္တရက္ေမးလာတဲ့ အေမၾကည့္ အသံေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လန္႔သြားတယ္... ၾကည့္ ဒီေကာင္မေလး ဒီလိုဆိုေတာ့လည္းကၽြန္ေတာ့္ အျပစ္ေပါ့ေအာင္ ဖာဖာေထးေထးေျပာေပးတတ္သား.. မဆိုးဘူး... <br /><br />``ဗ်ာ... ဟုတ္ ေမၾကည္... သူ႔ဘႀကီးေဆးရံုတက္တာ လူနာသတင္းေမးေလ... ´´<br /><br />``ေအးေပါ့ လူမႈေရးကိုး... ပိုးပိုးေတာ့ ကားက်ပ္လို႔ ညည္းလိုက္တာ လြန္ေရာပဲ... ခါတိုင္းေတာ့ မက်ပ္တာက်ေနေရာ... သားကို တစ္ခ်ိန္လံုး အျပစ္တင္ေနတာ လိုက္မပို႔ရေကာင္းလား ဆိုၿပီး... ´´<br /><br />``ဟုတ္... ဟဲ ဟဲ... ´´<br /><br />ဘာလုပ္ရမွန္းလဲ မသိတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္းသြားၿဖဲျပေနလိုက္တယ္ ေနာက္ေတာ့ ေမၾကည္လည္း သူ႔ကိုးရီးယားကားထဲ သူအာရံုျပန္ေရာက္သြားတယ္ သူတို႔သားအမိေတြ ၾကားထဲ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း ပ်င္းေျခာက္ေျခာက္ႀကီး... သူတို႔ကသာ ကိုးရီးယားကားကိုသဲႀကီး မဲႀကီး စိတ္၀င္စားေနတာ ကၽြန္ေတာ္မွ မႀကိဳက္ပဲ... ၀င္ၿပီးစကားျဖတ္ေျပာလဲ ႀကိဳက္မွာ မဟုတ္ဘူး... ကၽြန္ေတာ္ဗိုက္မဆာေပမယ့္.. <br /><br />``မိပိုး ဘာရွိလဲ... ဗိုက္ဆာတယ္... ´´<br /><br />ပိုးက ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ခ်က္မွ လွမ္းမၾကည့္ပဲ...<br /><br />``မီးဖိုးထဲသြားၾကည့္... ´´<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္းတင္းသြားတယ္ အနည္းဆံုးေတာ့ ဘာခ်က္တယ္ ဘာရွိတယ္ သူေျပာသင့္တာေပါ့... ခုၾကည့္ လုပ္ပံုက ... ပိုးပိုး အခ်ိဳးေတြေျပာင္းေနတယ္ေပါ့...ကၽြန္ေတာ္လည္း ေနာက္ေဖးကို ထြက္လာလိုက္တယ္ ထမင္းစားပြဲေပၚက အုပ္ေဆာင္းကိုလွပ္ၾကည့္ေတာ့ ငါးပိရည္က်ိဳနဲ႔ တို႕စရာ ပန္းကန္ပဲေတြ႕တယ္.. တကယ္ဆို သူတို႔အိမ္မွာ ဒီအခ်ိန္ အကုန္လုံုးထမင္းစားၿပီးလို႔ ဟင္းေတြလည္း ေၾကာင္အိမ္ထဲ ထည့္သိမ္းထားတာ ကၽြန္ေတာ္သိတာေပါ့... တမင္တကာ ေၾကာင္အိမ္ကို ဖြင့္မၾကည့္ပဲ ထမင္းစားပြဲမွာ၀င္ထိုင္ၿပီး ပိုးကိုလွမ္းေအာ္လိုက္တယ္<br /><br />``ပိုး....... ပိုးးးးးး ဘယ္မွာတုန္းဟ ဘာမွလည္း မရွိပဲနဲ႕... ´´<br /><br />``အဲဲ့မွာေလဟာ နင္ကလည္း နည္းနည္းပါးပါး ရွာပါလား... ´´<br /><br />``ရွာတာပဲ ဘယ္မွာလဲ ဘာမွလည္း မေတြ႕ဘူး...´´<br /><br />ပိုးေမေမ အသံၾကားတယ္...<br /><br />``ပိုးပိုး သြားလုပ္ေပးလိုက္ဦး... သြား ... အိမ္မွာ ဟင္းမေကာင္းဘူးထင္တယ္ ... ´´<br /><br />ပိုး အလိုမက်တဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔ ေနာက္ေဖးေရာက္လာၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို မ်က္ေစာင္းထုိးတယ္... ေနာက္ ေၾကာင္အိမ္ကို သြားဖြင့္ၿပီး ေလသံတုိးတိုးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေျပာတယ္<br /><br />`` ဒီမွာေလ မျမင္ဘူးလား နင့္မ်က္လုံုးကန္းေနလား... အလကားေန သူမ်ားကိုပဲ ခိုင္းခ်င္ေနတယ္... နင့္အခိုင္းအေစမ်ားမွတ္ေနလား ငါ့ကို...´´<br /><br />``ပိုးပိုး ငါဗိုက္မဆာဘူး ရွိတဲ့ အသီးတစ္ခုခု ခြဲၿပီး ၿခံထဲယူခဲ့ ငါေစာင့္ေနမယ္...´´ <br />ေျပာေျပာဆုိဆုိ နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ၿခံထဲဆင္းခဲ့တယ္...<br /><br />အေမၾကည္နဲ႔ မမိုးနဲ႔က သတိေတာင္ထားမိပံုမေပၚဘူးဗ်ာ သူတုိ႔ ကိုးရီးယားေရယာဥ္ေၾကာမွာေျမာေနတာ...<br />ကၽြန္ေတာ္ ၿခံထဲက ဒန္းေပၚမွာ ထိုင္ေစာင့္ေနတယ္ ခဏေနေတာ့ ပိုးကို သစ္ေတာ္သီး ပန္းကန္တစ္ခ်ပ္ကိုင္လို႔ ကၽြန္ေတာ့ဆီေလွ်က္လာတာေတြ႕တယ္...<br /><br />``ေရာ့..´´ ပိုးက သစ္ေတာ္သီးပန္းကန္ကို ကၽြန္ေတာ့္ဆီထိုးေပးရင္ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ ၀င္ထိုင္တယ္... ဒီေကာင္မေလး ငယ္ငယ္က ဒန္းစီးရတာ သိပ္ႀကိဳက္တာပဲ... ပန္းၿခံသြားတုိင္း ကၽြန္ေတာ္အၿမဲတမ္း ဒန္းလႊဲေပးခဲ့ရတာ မွတ္မိေသးတယ္... <br /><br />``ညေနက ျပန္ရတာ အဆင္ေျပရဲ႕လား ပိုး..´´ကၽြန္ေတာ္ ပိုးမ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီးေမးလိုက္တယ္...<br /><br />ခ်က္ခ်င္းေခါင္းငံု႔သြားတယ္... ေနာက္ေတာ့ အသံတိုးတုိးနဲ႕<br /><br />``ေျပပါတယ္..´´ <br /><br />``တစ္ေယာက္တည္းလား...´´ ကၽြန္ေတာ္ ထပ္ေမးလိုက္တယ္...<br /><br />ပိုး မ်က္ႏွာ သိသိသာသာႀကီး ပ်က္ေနတယ္... ပုိး မလိမ္တတ္တာ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္.. အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေပါ့... မလိမ္ရဲတာ ဆိုရင္ပိုမွန္ပါလိမ့္မယ္... ပိုးမ်က္ႏွာအရိပ္အကဲကိုၾကည့္ရံုနဲ႔ သူ႔စိတ္ကိုကၽြန္ေတာ္ထြင္းေဖာက္ျမင္ႏုိင္တယ္ဆိုတာ... ေျပာရင္ ခင္ဗ်ားတို႔ ယံုပါ့မလားမသိဘူး... <br />သူမကိုေခ်ာင္ပိတ္ၿပီးေမးတဲ့ ေမးခြန္းဆိုတာ ပိုးလည္းသိတယ္... ကၽြန္ေတာ္ဟာ အေျဖမွန္ကိုသိၿပီးသားပါ... ဒါဟာ ပိုးရဲ႕ရိုးသားမႈကို စစ္ေဆးတဲ့ေမးခြန္းဆိုတာကို ပိုးေကာင္းေကာင္းႀကီးသိပါတယ္...<br /><br />``ဟို..ဟို.. သူက.... အတင္း...´´<br /><br />သူ စကားတစ္ခြန္းျဖစ္ဖို႔ အေတာ္ႀကီး ႀကိဳးစားပန္းစားေျပာယူေနရတယ္...<br />လေရာင္ေအာက္မွာ ပိုးနဖူးေပၚကေခၽြးစက္ကေလးေတြ အေရာင္လက္ေနတာ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ေနရတယ္... <br /><br />``သူက ဘယ္သူလဲ...´´<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္ေလသံ နည္းနည္းမာသြားတာ ကၽြန္ေတာ္သတိထားမိတယ္...<br /><br />``ကိုလင္းထြဋ္... စက္မႈ ဖိုင္နယ္ က... ´´<br /><br />``နင္နဲ႔ ဘယ္လိုသိလဲ...´´<br /><br />`` ၀ါ၀ါ မိတ္ဆက္ေပးတာ... သူ႔အစ္ကို ၀မ္းကြဲ´´<br /><br />``သိတာ ၾကာၿပီလား...´´<br /><br />``တစ္ပါတ္ေလာက္ ရွိၿပီ...´´<br /><br />ၾကည့္စမ္း တစ္ပါတ္ေလာက္ရွိၿပီတဲ့... ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ညံ့ပါလား... ပိုးနားမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခ်ိန္လံုးရွိေနပါလ်က္ ဒီေကာင္န႔ဲပိုးသိတာ တစ္ပါတ္ေလာက္ရိွတာေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မသိရပါလား... <br /><br />``ငါ့ကို ဘာလို႔မေျပာတာလဲ...´´<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္ေမးခြန္းေတြက ပိုးကို ရာဇ၀တ္မႈက်ဴးလြန္တဲ့ တရားခံကိုေမးတဲ့ေမးခြန္းေတြလို ဆက္တိုက္ ဆက္တိုက္ ...<br /><br />``ဟို... ၀ါ၀ါက မေျပာနဲ႔တဲ့...´´<br /><br />``ေတာက္.... ´´ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ေဒါသထြက္သြားတယ္... ဒါ သက္သက္ လူပါး၀တာ... ၀ါ၀ါေရာ သူ႔အစ္ကို ၀မ္းကြဲဆိုတဲ့ေကာင္ေရာ ပိုးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့ ပက္သတ္မႈကို သိသိႀကီးနဲ႔ လူမဆန္တာ... စည္းေက်ာ္တာ... ပိုင္ရွင္မသိေအာင္ ခိုးစားခ်င္တာ... ကၽြန္ေတာ့္ ေဒါသေတြ ပြက္ပြက္ဆူလာတယ္... <br /><br />``မိပိုး ငါ့ကိုေသခ်ာၾကည့္စမ္း ငါဘယ္သူလဲ... ´´ ကၽြန္ေတာ္ သတိလက္လြတ္ သူ႔ပခံုးႏွစ္ဖက္ကို ကိုင္လႈပ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကို သူ႔ကို အတင္းဆြဲလွည့္လိုက္တယ္... <br /><br />``မင္း..ညိဳ..စင္... ´´<br /><br />ပိုး မ်က္ႏွာက အခုပဲ ငိုခ်ေတာ့မလို<br /><br />``ေၾသာ္... ေအး.. နင္သိေသးသားပဲ.. မင္းညိဳစင္ဆိုတာ ဘယ္သူလဲဆိုတာလည္း နင္သိတယ္ေနာ္...ဒီမယ္ ပိုးပိုး မနက္ျဖန္မနက္ပိုင္း အတန္းတစ္ခ်ိန္ နင္ဖ်က္ရလိမ့္မယ္...ငါလာႀကိဳမယ္ ေစာင့္ေန...´´<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ေျပာၿပီး ထြက္ခဲ့တယ္ ...အိမ္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘာလုပ္ရမလဲဆိုတာကို ေသြးေအးေအးနဲ႔စဥ္းစားေနမိတယ္... ဒီအတုိင္းဆို အ့ဲဒီ လင္းထြဋ္ဆိုတဲ့ေကာင္က ပိုးကို ေကြ႔ပတ္သြယ္၀ိုက္ၿပီး၀င္ေရာေနတာမဟုတ္ဘူးဆုိတာေသခ်ာတယ္ ... သူက ပိုးကို သေဘာက်လုိ႔ တည့္(ဒဲ့)ကို၀င္လာတာ... ေျပာရရင္ တုိင္းသိျပည္သိ ေၾကညာၿပီးကၽြန္ေတာ့္ကို စိန္ေခၚတာ... <br />ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ယာေပၚ ေမွာက္လိုက္လွန္လိုက္နဲ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳးစဥ္းစားၾကည့္တယ္... ဒီေကာင္ ပိုးကို ဘယ္လိုလက္ေလွ်ာ့သြားေအာင္ လုပ္ရမယ္ဆိုတာ... ရုတ္တရက္ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခုခုကို သတိရသြားတယ္... အမွန္က ကၽြန္ေတာ္ ေပါ့ေပါ့ဆဆ ေမ့ေလ်ာ့ေနခဲ့မိတဲ့အခ်က္ပါ... ဟုတ္တာေပါ့ ဒါေၾကာင့္ပဲေနမွာ... ၀ါ၀ါဆိုတာ ပိုးနဲ႔ အရင္းႏွီးဆံုး မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းပဲ... ကၽြန္ေတာ္မသိသင့္တဲ့ မိန္းကေလးကိစၥေတြကို သိေနတဲ့လူေပါ့... သူတို႔က အတန္းခ်င္းလည္း တူတယ္ေလ... ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ပိုးအေၾကာင္းကိုလည္းသူအကုန္သိေနမွာပဲဗ်... ကၽြန္ေတာ္ေမ့ေနတာတစ္ခုက ပိုးဟာ ကၽြန္ေတာ္ပိုင္တဲ့ မိန္းကေလးဆိုတာကို လူတုိင္းသိတာမွန္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ပိုးကိုတရား၀င္ျဖစ္ေအာင္ ရည္းစားစကားလည္းမေျပာခဲ့ဘူးသလို မိဘေတြသေဘာတူတယ္ဆိုတာကလည္း သတင္းစားထဲထည့္ဖို႔မေျပာန႔ဲ ရပ္သိရြာသိအသိေပးထားတာလည္းမဟုတ္ဘူး ... အမွန္ေတာ့ ဘယ္သူမွလည္း အဲ့ဒီလိုလုပ္ဖို႔စိတ္ကူးမရွိၾကဘူး လုပ္ရေကာင္းမွန္းလဲမသိဘူး... ေအာ္တိုသိၿပီးသားပဲေလ ဒီကေလးႏွစ္ေယာက္ ႀကီးလားရင္(ေက်ာင္းၿပီးရင္)ေပးစားမယ္ဆိုတာ... ဒါေပမယ့္ အခု အဲ့ဒီလိုမဟုတ္ေတာ့ဘူး... ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္ ကိစၥကို တရား၀င္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ရေတာ့မွာ... လူႀကီးေတြကို တရား၀င္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေပးဖို႔ေျပာဖို႔ဆိုတာက ကၽြန္ေတာ့္ဘက္ကေသခ်ာဖို႔ အဓိကက်တယ္.... ကၽြန္ေတာ့္ဘက္က ေသခ်ာဖို႔ဆိုတာမွာ... ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ သမီးရည္းစားျဖစ္သြားဖို႔က အေရးအႀကီးဆံုးအခ်က္ပဲ... အခုမွ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေတာ္ေတာ္တံုးမွန္းသိေတာ့တယ္.. ဘယ့္ႏွယ့္ဗ်ာ တစ္သက္လံုး ကိုယ့္လက္တြဲေဖာ္ျဖစ္လာမယ့္ မိန္းမတစ္ေယာက္နဲ႔ တူတူရွိေနပါလ်က္ကယ္နဲ႔ ရည္းစားစကားေျပာဖို႔ေမ့ေနတယ္ဆိုေတာ့... ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ေတာ္ေတာ္အသံုးမက်မွန္း ခုမွသိလိုက္ရတယ္... <br /><br />မနက္က်ရင္ ပိုးကိုဘယ္လိုပံုစံနဲ႔ေတြ႕ရမွာပါလိမ့္... ရုတ္တရက္ ပိုးမ်က္ႏွာကို ကၽြန္ေတာ္ပံုေဖာ္လို႔မရဘူးဗ်... သိလား.. ပိုး မ်က္လံုးေတြက ဘာအေရာင္ပါလိမ့္... ဒုကၡပဲ တကယ္ကို မမွတ္မိဘူး... ေနာက္ပိုးမ်က္ခံုးက ေလးကိုင္းလို ေကြးေကြးေလးလား ဇင္ေယာ္ေတာင္လိုလား ဒါမွမဟုတ္ ခပ္ပါးပါးလား ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး... ေနာက္ ႏွာတံ ျပားျပားႀကီး ပြပြႀကီး အဲ့လိုပံုဆိုးပန္းဆိုး မဟုတ္ဘူးဆိုတာကလြဲလို႔ ဘယ္လိုပံုဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္စဥ္းစားလို႔မရဘူးဗ်... ကၽြန္ေတာ္ အလန္႔တၾကား ကုတင္ေဘးစားပြဲေပၚက ဓါတ္ပံုအယ္လ္ဘမ္ကို ဖြင့္ၾကည့္မိတယ္... အခုမွ သတိရတာ ကၽြန္ေတာ့္မွာပိုးတကၠသိုလ္စတက္ကတည္းက ရိုက္ထားတဲ့ ဓါတ္ပံုတစ္ပံုမွ မရွိဘူးဆိုတာပဲ... ကၽြန္ေတာ့ အယ္လ္ဘမ္ထဲက ပိုးဓါတ္ပံုက လြန္ခဲ့တဲ့ ၃ ႏွစ္ေက်ာ္က ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ ေက်ာင္းေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲမွာ အမွတ္တရရိုက္ထားတဲ့ သူနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ ႏွစ္ေယာက္တြဲပံုေလးပါ... ဓါတ္ပံုထဲက ပိုးက အခု အျပင္က ပိုးနဲ႔စာရင္ အမ်ားႀကီးငယ္ေသးတာပဲ.. တကယ့္ကို ကေလးေလး... ပုိးမ်က္လံုးေတြက သိပ္ကိုျဖဴစင္တယ္... သူၿပံဳးျပေနတဲ့ပံုေလးကလည္း အရမ္းကို ေအးခ်မ္းတယ္... ကၽြန္ေတာ္က ပိုးတစ္ဘ၀လံုး အဲ့ဒီလို ေအးေအးခ်မ္းခ်မး္ေလး ျဖတ္သန္းသြားႏုိင္ေအာင္ အတားအဆီးမွန္သမွ်ကို ဖယ္ရွာေပးမယ့္ သူရဲေကာင္းေပါ့... ပိုးရယ္ နင့္အတြက္ငါ အၿမဲတမ္း သူရဲေကာင္းျဖစ္ခ်င္ေနတဲ့သူပါ... ပိုးဘ၀မွာ ကၽြန္ေတာ္က မရွိမျဖစ္ျဖစ္ေနေစရမယ္... သူ႔အတြက္အရာရာကို ျဖည့္ဆည္းေပးခ်င္ေနေတာ့တာပဲ.... ပိုးကို တစ္သက္လံုးက ကိုယ္ပိုင္တဲ့အရုပ္ကေလးလို ထင္ေနရာကေန တျခားလူတစ္ေယာက္ လုေတာ့မွာပါလားဆိုတဲ့ အသိက ကၽြန္ေတာ့္ အသိတရားေတြကို ပ်က္ျပားေစတယ္... ကၽြန္ေတာ္ ပိုးကို ဘယ္နည္းနဲ႔မွ အဆံုးရႈံးမခံႏိုင္ဘူး... ပိုးဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ပဲ... ဒါကၽြန္ေတာ့္သစၥာတရားပဲ... အဲ့ဒါ အခ်စ္လားလို႔ ေမးရင္ ကၽြန္ေတာ္မသိဘူးလုိ႔ပဲ အရွင္းဆုံး ၀န္ခံပါရေစ... ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မနက္ျဖန္ ပိုးကို ကၽြန္ေတာ္ရည္းစားစကားေျပာမွာပါ... စကားလံုးေတြနဲ႔ ေဖာ္ျပရတာကို မႏွစ္လိုတဲ့ကၽြန္ေတာ္ဟာ လူမႈပတ္၀န္းက်င္က သတ္မွတ္ထားတဲ့ တရား၀င္ျပဌာန္းမထားတဲ့စည္းမ်ဥ္းစမ္းကမ္းအရ ... အရည္အေသြးေအာင္လက္မွတ္မရေသးတဲ့ ခ်စ္သ၀ဏ္လႊာတစ္ေစာင္ မနက္ျဖန္ဆက္မွာေတာ့ ေသခ်ာတယ္... <br /><br />ေက်ာင္းသြားဖို႔ ပိုးကို ကၽြန္ေတာ္သြားေခၚေတာ့ သူၿခံေရွ႕ထြက္ေစာင့္ေနတာေတြ႕တယ္... ထံုးစံအတုိင္း ဘတ္စ္ကားက်ပ္က်ပ္ကို တိုးေ၀ွ႔စီးၿပီး ေက်ာင္းကိုေရာက္ေတာ့ ... မနက္စာ ကင္န္တင္းမွာ အတူတူစားၾကတယ္... ကၽြန္ေတာ္က နန္းႀကီးသုပ္နဲ႔က်ဆိမ့္...အဲ့ေကာင္မေလး အခုထိကို မုန္႔ဟင္းခါး ညွပ္ေခါက္ဆြဲ အိုးဘဲဥနဲ႔စားတုန္း သူမုိ႔ ေန႔တုိင္းအဲ့ဒါကို မမုန္းပဲစားႏိုင္တယ္... ေနာက္ၿပီး သူကေရေႏြးၾကမ္း ခေရဇီ...ေရေႏြးဆုိရင္လည္း သူက ရွိသမွ် ေရေႏြးခြက္ကို အကုန္က်င္း... ၿပီးရင္ အကုန္လံုးကို ညီေနေအာင္ တန္းစီေသးတာ ၿပီးမွ ေရေႏြးေတြတစ္ခြက္ၿပီး တစ္ခြက္လိုက္ျဖည့္ အဲ့ဒါၿပီးမွ မုန္႔ဟင္းခါးကို စားတာ ... သူလည္းမုန္႔ဟင္းခါ စားအၿပီး ေရေႏြးေတြက သိပ္မပူေတာ့ဘူး ခပ္ေႏြးေႏြးဆိုေတာ့ အဆင္သင့္ေသာက္ရံုပဲတဲ့... အဲ့ဒါ သူလုပ္ေနက်.... မုန္႔ဟင္းခါးစားပံုကိုလည္း ေျပာရဦးမယ္...လာခ်ခ်ခ်င္း မုန္႔ဟင္းရည္က ပူေတာ့ သူကခ်က္ခ်င္းမစားႏိုင္ေသးဘူး .... အဲ့ေတာ့ ပန္းကန္ထဲပါတဲ့ အိုးဘဲဥေပၚကို ဟင္းရည္ေတြ ဇြန္းနဲ႔ခပ္ခပ္ၿပီးေလာင္းခ်ေနတာ ခင္ဗ်ားတို႔ မ်က္စိထဲ ျမင္ေအာင္ေျပာရရင္ ကန္ေတာ့ဗ်ာ ခြက္ေသးေသးေလးနဲ႔ ဘုရားေရသပၸါယ္ေနသလိုပဲဗ်ာ အေခါက္ေပါင္းမနည္းဘူး အဲ့ဒါ ဟင္းရည္ မေအးမခ်င္းလုပ္ေနတာ... ကၽြန္ေတာ္က အစားျမန္သေလာက္ သူက အစားစားရင္ ၾကာတတ္တယ္... တစ္လုပ္ေလက္ ပါးစပ္ထဲထည့္ၿပီး မေၾကမခ်င္း၀ါးေနတာ... မေၾကပဲလည္း သူမ်ိဳမခ်တတ္ဘူးဗ်... အဲ့လိုဆုိ နင္ၿပီး ဂ်ိဳ႕ထိုးေရာ.. တစ္ခါတစ္ေလသူစာအုပ္တစ္အုပ္ကို စိတ္၀င္တစားဖတ္ေနခိုက္မ်ားဆို ကေလးေတြလိုပဲ ထမင္းတစ္လုပ္ပါးစပ္ထဲ ထည့္ထားၿပီးရင္ ၀ါးဖို႔ေမ့ေနတတ္တယ္ အဲ့အတိုင္းႀကီးငံုၿပီးစာဖတ္ေနတာ ကၽြန္ေတာ္က သတိေပးမွ... ၀ူး၀ူး၀ါး၀ါးနဲ႔ အတင္း၀ါးၿပီးၿမိဳခ်... အဲ့လုိေကာင္မေလးဗ်... ပိုးရယ္... ေလာကႀကီးမွာ နင့္အေၾကာင္း နင့္အက်င့္ေတြ ငါ့ေလာက္မ်ား ဘယ္သူက သိႏုိင္မွာတဲ့လဲ... ကၽြန္ေတာ္ ေက်နပ္သလိုၿပံဳးလိုက္မိတယ္ ထင္တယ္ ... ပိုးက <br /><br />``ဘာရယ္တာလဲ..´´တဲ့<br /><br />``မရယ္ပါဘူး...´´<br /><br />``ရယ္ပါတယ္... အခုပဲေလ... မလိမ္နဲ႔...´´<br /><br />``ေၾသာ္ နင္အခုထိ ကေလးကလားလုပ္ေနတာကို သေဘာက်လို႔...´´<br /><br />``ဟမ္... ဒါကေလးကလားလား ကိုယ့္ဘာသာ ေရေႏြးေသာက္တာကို´´<br /><br />``ထားပါေတာ့...´´<br /><br />``အတန္းေတာင္ ဖ်က္ၿပီး နင္ဘာေျပာမလို႔လဲ...´´<br /><br />``ေသာက္မွာသာ ေသာက္ပါ နင့္ေရေႏြး ၿပီးရင္ သြားမယ္...´´<br /><br />``ဘယ္ကိုလဲ...´´<br /><br />``ေၾသာ္ စပ္စုရန္ေကာ မိပိုးရယ္ ေခၚတဲ့ေနရာသာ လုိက္ခဲ့... တိတ္တိတ္ေန... ´´<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို ကန္ေပါင္ဘက္ေခၚလာတယ္ ... ဘာရယ္ မဟုတ္ဘူး ဒီလိုပဲ ကန္ေပါင္တစ္ေလွ်ာက္ ေလကတည္း တျဖဴးျဖဴးနဲ႔ဆိုေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ေလွ်ာက္လာလိုက္တာ လူရွင္းတဲ့ေနရာနားေရာက္မွ အရိပ္ေကာင္းေကာင္းသစ္ပင္ေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရပ္လိုက္ၾကတယ္... အမွန္က ကၽြန္ေတာ္ရပ္လုိက္တာပါ ကၽြန္ေတာ္ရပ္လုိက္ေတာ့ သူလည္း ဆက္သြားလို႔ ဘယ္ရမလဲ... ``ခဏထိုင္ရေအာင္´´ လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ေျပာေတာ့ ``ေအး..´´ တဲ့..<br /><br />ကၽြန္ေတာ္က သစ္ပင္ အျမစ္ဆံုႀကီးေတြမွာ ထိုင္ခ်လိုက္တယ္... ပိုးကေတာ့ သူ႔လြယ္အိတ္ေလး ကၽြန္ေတာ့ေဘးခ်ၿပီး ကန္ေရစပ္နားထိ ေလွ်ာက္သြားၿပီးမွ ဖိနပ္ကိုေသေသခ်ာခ်ာခၽြတ္ သူ႔ေျခေထာက္ေတြ ေရနဲ႔ထိႏိုင္ေလာက္တဲ့ေနရာေရာက္ေတာ့မွ ထိုင္ခ်ၿပီး ေျခေထာက္ေတြ ေရထဲတြဲေလာင္းခ်ၿပီး ေဆာ့ေနေလရဲ႕... ပိုးက ေရႀကိဳက္တယ္... ဒါေပမယ့္ ငယ္ငယ္ကတည္းက ခဏခဏဖ်ားတတ္လို႔ သူ႔ကို ေရေပးမေဆာ့ဘူး... အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ေပါ့... ကၽြန္ေတာ္လည္း ေရႀကိဳက္ပါတယ္ ... ေရကူးလည္း တတ္ခ်င္တယ္... ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ေရကူးရင္ ပိုးလည္းကူးခ်င္ရွာမွာပဲလို႔ ေတြးမိလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေရကူးမယ့္ အစီအစဥ္ကိုလက္ေလွ်ာ့ခဲ့တယ္... <br /><br />ဒီေန႔ပိုးက အ၀ါႏုေရာင္ မိန္းမ၀တ္ရွပ္အက်ီလက္စကနဲ႔ လံုခ်ည္က အညိဳခံမွာ အ၀ါေရာင္ အပြင့္ေလးေတြပါတဲ့ အဆင္ ... ေက်ာလည္ေလာက္ရွိတဲ့ သူ႔ဆံပင္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေတြကို လိပ္ျပာပံုတစ္၀က္ညွပ္ကလစ္ေလးနဲ႔ ေနာက္ဘက္မွာ ညွပ္ထားတယ္ ... ခါတုိင္းျပင္ဆင္ေနက် အသြင္ေပမယ့္ ရည္းစားစကားေျပာမယ္လို႔ အႀကံအစည္နဲ႔လာတဲ့ ကၽြန္ေတာ့အတြက္ေတာ့ အရာရာ အားလံုး အသစ္ျဖစ္ေနတယ္ ... ပိုးက အသားျဖဴျဖဴ ေနာက္ အရပ္က ငါးေပ ႏွစ္လက္မ တိတိ ... သူ႔ကိုယ္လုံးေလးက ေရွ႕ကၾကည့္ၾကည့္ ေနာက္ကၾကည့္ၾကည့္ ေဘးက ၾကည့္ၾကည့္ ႀကိဳက္တဲ့ အန္ဂယ္ကၾကည့္ ဆလင္ဒါပံုေလး တကယ္ေျပာတာ... သူမ်ားေတြေျပာေတာ့ ငါးရံ႕ကိုယ္လံုးတုိ႔ဘာတို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ဆလင္ဒါပံုပဲျမင္တယ္... <br /><br />``ပိုးပိုး...´´<br /><br />ကၽြန္ေတာ့့္ေခၚသံေၾကာင့္ သူမ ဆတ္ခနဲ႕ လွည့္ၾကည့္ၿပီး ဘာလဲဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႔ ေမးဆတ္ျပတယ္... <br /><br />``ဘာမွ မဟုတ္ဘူး... ေနမပူဘူးလားလို႔...´´<br /><br />``ေဟ့ေအး... မပူပါဘူး...´´ ဆိုၿပီး ျပန္လွည့္သြားတယ္.. <br /><br />ဟုတ္ပါတယ္ ေနမပူပါဘူး သိသားပဲ သစ္ပင္ရိပ္ေအာက္မွာ ထုိင္ေနတာ ဘယ္လုိလုပ္ ပူမွာလဲ... ကၽြန္ေတာ္က ကိုယ့္အႀကံအစည္နဲ႔ကိုယ္ေခၚတာ ေတြ႕လား အဲ့ဒီ ငတိမေလးက ဘာမွသိတာမဟုတ္ဘူး... အခုကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္ၿပီေလ...<br />ပိုး မ်က္လံုးေတြက ကၽြန္ေတာ့္လိုအနက္လည္း မဟုတ္ဘူး အညိဳရင့္ေရာင္.. ေနာက္ ပိုးမ်က္ေတာင္ေတြက သိပ္ေတာ့မရွည္ဘူး ဒါေပမယ့္ ထူထူထဲထဲနဲ႔ ေကာ့ေနတဲ့ အမ်ိဳးအစား... သူ႔မ်က္ခံုးေတြက ဇင္ေယာ္ေတာင္ပံုဗ်... ခုမွ သိတယ္... ပံုမသြင္းထားပဲ သဘာ၀အတုိင္း ဇင္ေယာ္ေတာင္ပံုေပါ့ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္ မိတ္ကပ္ျပင္ဆရာေတြဆိုရင္ေတာ့ ပိုးမ်က္ေတာင္အဖ်ားဘက္ကို နည္းနည္းသြယ္သြားေအာင္ ဓါးနဲ႔ တိပစ္မလားပဲ...... ကၽြန္ေတာ္သာအနားမွာဆုိ မလုပ္ဖို႔တားမွာပဲ... အယ္ စကားကလြဲျပန္ၿပီ... ႏွာတံေတာ့ သြယ္သြယ္ေလးမဟုတ္ဘူး အဖ်ားဘက္မွာ လံုးလံုးေလးနဲ႔ အရင္းေတာ့မဆိုစေလာက္ေလး ျပားတယ္လို႔ေျပာရမယ္... ေနာက္ ေနပူပူ မပူပူ ပိုး ႏွာသီးဖ်ားေလးက အၿမဲတမ္းေခၽြးထြက္တတ္တယ္ဗ်... အ့ဲဒါေတာ့ ငယ္ငယ္တည္းက ကၽြန္ေတာ္သတိထားမိတယ္... ငယ္ငယ္ကဆို ႏြားေသလို႔၀င္စားတာ ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အၿမဲစခဲ့တာေပါ့... သူမ ႏႈတ္ခမ္းေတြက ပန္းႏုေရာင္သန္းၿပီးေတာ့ ထူထူထဲထဲရွိတယ္... အၿမဲတမ္းတင္းတင္းေစ့ထားတတ္ေပမယ့္ သူၿပံဳးလုိက္ရင္ အရမ္းအသက္ပါတာပဲ တကယ္ေျပာတာ ... ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြဟိုေကာင္ေတြဆို ပိုး ၿပံဳးလိုက္ရင္ အရမ္းလွတာပဲတဲ့... လူက အလိုလို ရိုက်ိဳးမိလ်က္သားျဖစ္သြားတယ္ဆိုပဲ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ေဒါခြီးေသးတယ္ အဲ့ေကာင္ေတြကို ... ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မသိဘူး.. ဟုတ္တယ္ေလ... ၿပံဳးျပတယ္ဆိုတာ မ်က္မွန္းတန္းမိတဲ့လူေလာက္ အိမ္နီးနားခ်င္းေလာက္သာ ၿပံဳးျပလို႔ေကာင္းတာ ... ကိုယ့္အိမ္သားအခ်င္းခ်င္း ဘယ္သူက အဲ့လိုႀကီး ႏႈတ္ဆက္ၿပံဳးၿပံဳးလို႔တုန္း... ကၽြန္ေတာ္ကလည္း အိမ္သားလိုပဲဆိုတာ ကိုယ့္ဆရာတုိ႔လည္း အသိသားနဲ႔.. အဲ့ေတာ့ အမွန္အတုိင္း ၀န္ခံရရင္ ပိုးၿပံဳးရင္ လွတယ္ဆိုတာကၽြန္ေတာ္ မသိဘူးဗ်... ေနာက္ သူ႔အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္သိတာ တစ္ခုရွိေသးတယ္ ပိုးက ႏႈတ္ခမ္းနီမဆိုးတတ္ဘူး... ဘာလို႔လဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ေမးဖူးတယ္... ``အိုက္လို႕´´တဲ့ ... ပိုးက လက္ေခ်ာင္းေျခေခ်ာင္းေလးေတြ သိပ္လွတယ္... ရွည္ရွည္သြယ္သြယ္ေလးေတြ... သူ႔လက္ေခ်ာင္းထိပ္ကေလးေတြဆိုေဖာင္းၿပီးရဲေနတာပဲ... ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က အဲ့ဒီလက္ထိပ္ေတြကုိ ညွစ္ၿပီး အပ္နဲ႔ေဖာက္ခ်င္တာ အရမ္းပဲ... အင္း အဲ့လိုဆိုေတာ့လည္း ပိုးက လွတယ္လုိ႔ေျပာလုိ႔ရတာေပါ့ေနာ့... ပိုးကို တစ္ခါမွ လွဧ။္ မလွဧ။္ မေ၀ဖန္ခဲ့ဖူးဘူး အမွန္ေျပာရရင္ သတိလည္း မရဘူး.. ဘာလို႔ဆုိ သတိရခဲ့သည့္တုိင္ ေရြးစရာမွမရွိခဲ့ပဲ ... ပိုး လွသည္ျဖစ္ေစ မလွသည္ျဖစ္ေစ တစ္ေန႔ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကိုလက္ထပ္ရမွာပဲ... ဒါ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀မွာ ျပဌာန္းထားၿပီးသားသမိုင္းေပးတာ၀န္လုိကိုသိေနတာ... အခု ကၽြန္ေတာ္အဲ့ဒီသမိုင္းေပးတာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ဖုိ႔ ပထမေျခလွမ္းကို စလွမ္းလိုက္ၿပီ...<br /><br />``ပိုး လာဦးဟ ခဏ... ´´<br /><br />``ဘာလဲ... ေျပာ... ဒီကေန ၾကားရတယ္...´´<br /><br />``ၾကားရတာသိတာေပါ့... ဒါေပမယ့္ လာဦးခဏ...´´<br /><br />``ဘာလဲဟာ နင္ကလည္း ရစ္ေနျပန္ၿပီ... ၾကားရပါဆိုမွ ေျပာမွာသာေျပာ...´´<br /><br />``ပိုး ငါေခၚေနတယ္.. လာဆိုလာ အခု...´´<br /><br />တကယ္ဆို နင္လာပါလား လုိ႔ ပိုးျပန္ေျပာလု႔ိ႔ရပါတယ္... ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိသေလာက္ ပိုးတစ္ခါမွ ကၽြန္ေတာ့္ကို အဲ့လိုျပန္မေျပာခဲ့ဘူးဆိုတာပဲ... အဲ့ဒါတစ္ခု ကၽြန္ေတာ္ေက်နပ္သြားတယ္.. ေနာက္ထပ္ေက်နပ္စရာတစ္ခုက ပိုးက ေရေဆာ့ေနတာကို အဟန္႔ခံလိုက္ရေတာ့ ကေလးလိုပဲ ဆူေအာင့္ၿပီး သူ႔ဖိနပ္ႏွစ္ဖက္ လက္ကကိုင္လို႔ ကၽြန္ေတာ့ဆီေလွ်ာက္လာတယ္... ေၾသာ္ ေနာက္တစ္ခု သတိရလို႔ေျပာရဦးမယ္... ပိုးက ေဒါင္ျမင့္ဖိနပ္ မစီးဘူး.... သူက သက္ေသာင့္သက္သာျဖစ္တဲ့ ဖိနပ္အပါးေလးေတြပဲ အၿမဲေရြးစီးတတ္တယ္... အခု သူကိုင္လာတဲ့ ဖိနပ္ကလည္း ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္လိုက္ေရြးေပးထားတဲ့ ေရႊအိုေရာင္ႀကိဳးေလးေတြ ရက္ထားတဲ့ ႀကိဳးသိုင္းဖိနပ္အပါးေလး... အဲ့ဒီဖိနပ္ကေလး ေရြးတုန္းကလည္း သူကတျခားတစ္ရံႀကိဳက္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ဗီတိုအာဏာအရ သူအဲ့ဒီဖိနပ္ပဲ ၀ယ္ခဲ့ရတာ... <br /><br />``ဘာလဲ ေျပာ ေျပာ...´´ <br /><br />ကၽြန္ေတာ့နားေရာက္ေတာ့ မတ္တပ္ရပ္လ်က္ပဲ သူေဆာင့္ေဆာင့္ေအာင့္ေအာင့္ ေမးတယ္...<br />ကၽြန္ေတာ္ရယ္ခ်င္စိတ္ကိုမနည္းထိန္းထားရတယ္... ပိုးက တစ္ခါတစ္ေလ သိပ္ကေလးဆန္တာပဲ... လက္က ကိုင္ထားတဲ့ ဖိနပ္ကိုလည္း ျပန္မစီးေသးဘူး... ေနာက္ သူ႔အိတ္ကို တစ္ခ်က္မ်က္လံုးေ၀့ၾကည့္တယ္ ... ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ေဘး သစ္ပင္အၿမစ္ဆံုႀကီးေပၚမွာပဲ... ဖိနပ္ျပန္စီးဖို႔ သူထိုင္လိုက္တယ္... ဖိနပ္က ႀကိဳးသိုင္းဖိနပ္ဆိုေတာ့ ကြင္းျပန္တပ္ေနတာနဲ႔ ဘာနဲ႔မို႔လို႔ ထုိင္စီးမွအဆင္ေျပတယ္.. သူက အ့ဲဒါေၾကာင့္ ရိုးရိုးကြင္းထိုးဖိနပ္အပါးပဲ၀ယ္ဖို႔ေျပာခဲ့တာကိုး... ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မသိဘူးေလ... ကိုယ္စီးရတာမွမဟုတ္တာ အဲ့ေလာက္အလုပ္ရႈပ္မယ္မွန္းမထင္မိလို႔ေပါ့.. ေနာက္ၿပီးဖိနပ္ဆိုတာ အိမ္ကေန အထြက္တစ္ခါ အ၀င္တစ္ခါ ႏွစ္ခါပဲ အလုပ္ရႈပ္မွာလုိ႔ေျပာၿပီး ဇြတ္၀ယ္ခိုင္းလိုက္တာ... ဒါေပမယ့္... ပိုးက အဲ့လုိ ဖိနပ္ ခၽြတ္ရ စီးရခက္ခဲသည့္တုိင္ ကၽြန္ေတာ့္ေၾကာင့္လို တစ္ခါမွ အျပစ္တင္စကားမဆုိဘူး... ၿပီးခဲ့တာေတြကို မမွတ္မိသလိုပဲ... <br />တကယ္တမ္း ပိုးကိုရည္းစားစကားေျပာရေတာ့မယ္ဆိုတာလည္းသိေရာ ကၽြန္ေတာ္ဗ်ာ ေတာက္ေလွ်ာက္ႀကီး ၿငိမ္ခ်က္သားေကာင္းလာတဲ့ ရင္ဘတ္တစ္ခုလံုး ဘယ္လိုျဖစ္မွန္းကိုမသိဘူး ထိန္းမႏိုင္ သိန္းမရ ေျဗာင္းကိုဆန္ေနေရာပဲ... ပိုး ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာထိုင္ၿပီး ဖိနပ္စီးေနတာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အမ်ားႀကီးကံေကာင္းသြားတယ္ ကၽြန္ေတာ္ ပိုးကိုေက်ာေပးၿပီး မတ္တပ္ရပ္လုိက္တယ္...သူ ဖိနပ္စီးရခက္တာကိုပဲ ကၽြန္ေတာ့္မွ ေက်းဇူးတင္မဆံုးျဖစ္ေနရတယ္... <br /><br />``ပိုး... ငါ ဘယ္သူလည္းဆုိတာလည္း နင္မေမ့ပါနဲ႕... နင့္ကိုယ္နင္လည္း မေမ့နဲ႕... နင္ဟာ တစ္ေန႔ေန႔မွာ ငါ့အပိုင္ျဖစ္လာရမယ့္လူဆိုတာ အၿမဲတမ္းေခါင္းထဲထည့္ထား... ငါ ဒါပဲ ေျပာမယ္... ´´<br /><br />ေျပာေျပာဆုိဆို ကၽြန္ေတာ္ထြက္လာခဲ့တယ္... ကၽြန္ေတာ့္ရင္ေတြခုန္လိုက္တာမ်ားဗ်ာ... တစ္ကိုယ္လံုးေခၽြးေတြလည္းရႊဲလို႔... လမ္းေလွ်ာက္တာလည္း လိုခ်င္သေလာက္ အျမန္ႏႈန္းကိုမေရာက္ဘူးျဖစ္ေနတယ္... ပိုး ကၽြန္ေတာ့ေက်ာျပင္ကို လွမ္းၾကည့္ေနမွာမွန္းသိေလ ကၽြန္ေတာ့ အဲ့ဒီေနရာကေန ျဖတ္ကနဲ ေပ်ာက္သြားခ်င္စိတ္က ႀကီးေလပဲ... တကယ္တမ္း ကၽြန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာေတြ တစ္လံုးမွထြက္မလာဘူး... စိတ္ကူးထားတာက က ပိုးကိုေခၚ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ထိုင္ ပိုးမ်က္ႏွာေလး ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ၿပီး ``ပိုးရယ္ နင့္ကို ငါအရမ္းခ်စ္ပါတယ္... ငါ့ဘ၀ထဲက နင္ထြက္သြားမွာကို ငါေသမေလာက္ေၾကာက္တယ္ .. ငါ့ကိုတစ္ေယာက္တည္း ထားၿပီး နင္ဘယ္မွထြက္မသြားပါနဲ႔ေနာ္လုိ႔´´ ဟုတ္ေသာ္ရွိ မဟုတ္ေသာ္ရွိ ရည္းစားစကားေလးေတာ့ အဆင္ေျပေျပေျပာျဖစ္ခ်င္တာ... အခုေတာ့ဗ်ာ.... ဟူးးးးးးးးး ပုိးရယ္ မထင္မိဘူး.. နင့္ေၾကာင့္ ငါ ရူးရလိမ့္မယ္လုိ႔... တကယ္ခ်စ္တဲ့အခါ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့စကားဟာေျပာရခက္တယ္ဆိုတာ သိပ္မွန္တာပဲ... <br /><br />ပိုးေတာ့ ဖိနပ္စီးရင္း တန္းလန္း ဘယ္လိုက်န္ခဲ့တယ္မသိဘူး... ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ သတိထားမိေတာ့ ျပည္လမ္းေပၚက ပလက္ေဖါင္းေပၚမွာ ေနပူက်ဲတဲႀကီးေအာက္ လမ္းေလွ်ာက္ေနတာပဲ... ကၽြန္ေတာ္ ေရဆာတယ္ဆိုတာ သတိရလာတယ္... ဒါနဲ႔ေရသန္႔ဗူး၀ယ္ဖို႔ အနားမွာရွိတယ္ မီနီမားကတ္တစ္ခုကိုကို ၀င္မိေတာ့ အ၀မွာပဲ ဆယ္တန္းတုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပိုးတုိ႔ရဲ႕ က်ဴရွင္၀ိုင္းပိုင္ရွင္ အဂၤလိပ္စာဆရာႀကီး ဆရာေရာဘတ္ေအာင္ႏိုင္နဲ႔ေတြ႕တယ္... <br /><br />``ဟာ... ဆရာ... ေနေကာင္းလား... ဆရာ...´´<br /><br />``ေဟ ေအး... မင္းညိဳစင္ပါလားကြ ... ေအးကြာ ဆရာေတာ့ေနေကာင္းပါရဲ႕... ဒါနဲ႔ မင္း ဘယ္ႏွစ္ေရာက္ၿပီတုန္း ဘာေမဂ်ာတုန္းကြ...´´<br /><br />``Geology 3rd year ပါဆရာ…´´<br /><br />``ေဟ ဟုတ္လား ေအးေပါ့ကြာ အခ်ိန္ေတြေတာင္ၾကာလွေပါ့ မင္းညီမေတာင္ 1st year တက္ေနၿပီဆိုေတာ့…´´ ဆိုမွ ဆရာ့ေဘးနားကေကာင္မေလးကို သတိထားမိတယ္…<br /><br />``ၾကည္ျပာလား ဆရာ…´´<br /><br />``ယက္စ္… ´´ ေကာင္မေလးက ခပ္သြက္သြက္၀င္ေျဖပါတယ္… <br /><br />``ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆယ္တုန္းတုန္းက ဒီေကာင္မေလး ဂါ၀န္ေလးနဲ႔ ေျပးေဆာ့တုန္းေနာ္ ဆရာ…´´ <br /><br />``ေအးေပါ့ကြာ မင္းတုိ႔ေတာင္ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့မွာပဲကို သူလည္းဒီအရြယ္ရွိၿပီေပါ့ကြ… မင္းႏွယ္… ဒါနဲ႔ ပိုးပိုးေရာ…´´<br /><br />ရုတ္တရက္ ဆရာေမးမွ ေလာေလာလတ္လတ္ ပိုးပိုးကို ရည္းစားစကားေျပာလာတဲ့ကၽြန္ေတာ္ ဘာဆက္ေျပာရမွန္းမသိေတာ့ဘူး… <br /><br />``ရွိတယ္ဆရာ သူလည္းေက်ာင္းမွာပဲ သူက သခ်ၤာ…´´<br /><br />``ေၾသာ္ ေအးေအး… မင္းတုိ႔လည္း အားရင္ အိမ္ဘက္လွည့္လာပါဦးကြာ… မင္းညီမလည္း အပ္တယ္ ေက်ာင္းမွာ အျမင္မေတာ္တာရိွရင္ ဆံုးမကြာ ေနာ္… ´´<br /><br />``ဟုတ္ကဲ့ဆရာ ႀကံဳတုန္း ကၽြန္ေတာ္တစ္ခုခု ျပဳစုပါရေစ….´´<br /><br />``ဟာ ေဟ့ေကာင္ ေန.. ေန.. ဆရာလည္း ၀ိုင္းတစ္ခုသြားရမယ္ … မင္းညီမကို လမ္းႀကံဳလိုက္ပို႔တာ… သြားမယ္ေဟ့ အခ်ိန္ကပ္ေနၿပီ…´´<br /><br />``ဟုတ္ကဲ့ ဆရာ… ´´<br /><br />ေျပာေျပာဆုိဆို ဆရာ သူ႔ကားေပၚတက္ရင္း ေမာင္းသြားတယ္… <br /><br />``ကိုညိဳက ဘာလာ၀ယ္တာလဲ..´´<br /><br />ၾကည္ျပာ့အေမး..<br /><br />``ေၾသာ္…ေရသန္႔ဗူးပါ… ´´<br /><br />``ေရသန္႔ဗူးလား ၀ယ္မေနနဲ႔ လာ…. ၾကည္ျပာလည္း အတန္းေစာေသးတယ္ … အေအးတိုက္မယ္ေလ…´´<br /><br />``အာာာ ေနပါေစ.. မဟုတ္တာ.. ေရပဲ၀ယ္လိုက္ပါမယ္…´´<br /><br />``ဘာလဲ ေစတနာနဲ႔ ဒယ္ဒီ့တပည့္မို႔လို႕ ကိုယ့္အစ္ကိုလို သေဘာထားၿပီး တုိက္တာကို အသိအမွတ္မျပဳလို႔လား…´´<br /><br />ေကာင္မေလး စကားက ကၽြန္ေတာ့္ကို လႈပ္မရေအာင္ ခ်ည္ၿပီးတုပ္ၿပီးသားဆိုေတာ့ <br /><br />``မဟုတ္ရပါဘူး အားနာလို႔ပါ…´´<br /><br />``အားနာရင္ ေနာက္တစ္ခါက် ကိုညိဳက ျပန္တုိက္ေပါ့ … ဟုတ္ဘူးလား … ကဲ လာ သြားစို႕…´´<br /><br />ေျပာေျပာဆုိဆို သူမေရွ႕ကေန ထြက္သြားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း သူမေနာက္က လုိက္ခဲ့ေတာ့တယ္… သူမသြားေနတာက ကၽြန္ေတာ့္လာရာလမ္းႀကီးအတုိင္း ပိုးမ်ား ဟိုေနရာမွာ ရွိေနဦးမလားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ပူသြားတယ္… သစ္ပင္ေအာက္မွာ ပိုးကိုမေတြ႕ေတာ့ဘူးဆုိမွ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ရွဴေခ်ာင္သြားတယ္…<br />ဘာေသာက္မလဲလို႔ေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က ႀကိဳက္တာမွာပါ လို႔ေျဖလိုက္တယ္…<br />ၾကည္ျပာက ၾကံရည္ ၂ ခြက္မွာလိုက္တယ္… ပိုးသာဆို ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ သံဗူးကို သံပုရာရည္ခ်ဥ္ခ်ဥ္ေလး ညွစ္ေပးဖို႔မွာေပးမွာဗ်… ေဟာဗ်ာ.. ကၽြန္ေတာ့္အေတြးေတြထဲ မိပိုး အခ်ိန္တိုင္းစိုးမိုးေနပါေပါ့လား…<br /><br />``ၾကည္ျပာေက်ာင္းတက္တာ ႏွစ္၀က္ေက်ာ္ေနၿပီ ကိုညိဳ႕ကို တစ္ခါမွမေတြ႕မိဘူး…´´<br /><br />``ဟုတ္လား… ကိုညိဳက ဘူမိေဗဒေဆာင္မွာေလ… ၾကည္ျပာတို႔ အဂၤလိပ္စာေဆာင္နဲ႔ ေ၀းတာေပါ့…´´<br /><br />``အင္းေလ ၾကည္ျပာလည္း ဘူမိေဗဒဘက္ လာရွာတာပဲကို… ခဏခဏပဲ… ´´<br /><br />ဗုေဒၶါ ဘူမိေဗဒဘက္ကိုလာရွာတာတဲ့… ကၽြန္ေတာ္ေတာင္မ်က္လံုးျပဴးသြားတယ္ ဘယ့္ႏွယ့္ဟာေလးပါလိမ့္… သူလာလည္း မင္းညိဳစင္ဆိုတာ ဘူမိေဗဒေဆာင္မွာမရွိဘူး ေတြ႕ခ်င္ သခ်ၤာေဆာင္လိုက္သြားဆိုတာ ဒီက စီနီယာေက်ာင္းသားတုိင္းသိတယ္… ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ႔ ဒီကေလးမ မေမးခဲ့ဘူးနဲ႔တူပါတယ္… <br /><br />``ကုိညိဳတို႔ ဆယ္တန္းက်ဴရွင္လာတက္တုန္းက ကိုညိဳၾကည္ျပာ့ကိုေပးခဲ့တဲ့ ကီးခ်ိန္းေလးေလ ၾကည္ျပာအခုထိ သိမ္းထားတယ္သိလား… ဒီမွာၾကည့္..´´<br /><br />ဆိုၿပီး ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႔သူ လြယ္အိမ္မွာခ်ိတ္ထားတဲ့ ၀က္၀ံရုပ္ကီးခ်ိန္းေလးကို ကၽြန္ေတာ့္ကိုျပတယ္… <br /><br />``ခုထိ ရွိေသးတယ္ ဟုတ္လား´´<br /><br />``ရွိတာေပါ့… တစ္ခါတုန္းက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ပါတီသြားတုန္းက ေနာက္ၿပီးဖြက္ထားလို႔ေတာင္ ရန္ျဖစ္ရေသးတယ္…´´<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ ၿပံဳးတယ္ဆိုရံု ၿပဳံးျပလိုက္တယ္… အဲ့လိုမိန္းကေလးမ်ိဳးနဲ႔ယွဥ္ရင္ ကၽြန္ေတာ့္ပိုးက တကယ့္ကို အဖိုးထိုက္ရတနာေလးပါလားဆိုတာသိလိုက္ရေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ဂုဏ္ယူသလိုလုိေတာင္ ျဖစ္မိေသးတယ္…<br /><br />``ေနာက္ေန႔ ၾကည္ျပာတု႔ိ အတန္းဘက္လာခဲ့ပါလား… သူငယ္ခ်င္းေတြကို ၾကြားခ်င္လို႔ အစ္ကိုေခ်ာေခ်ာတစ္ေယာက္ရွိတဲ့အေၾကာင္း…´´<br /><br />``လမ္းႀကံဳရင္ ၀င္ခဲ့တာေပါ့…´´<br /><br />``လမ္းႀကံဳမွလား… ၾကည္ျပာက တကူးတက ဖိတ္တယ္ဆုိရင္ေရာ…´´<br /><br />``ဟုတ္ပါၿပီ လာခဲ့ပါ့မယ္ဗ်ာ… လာခဲ့ပါမယ္…´´<br /><br />``တကယ္… ကတိေနာ္… Promise…´´<br /><br />``အင္း promise... အခုေတာ့ သြားစရာေလးရွိေသးလို႔ ခြင့္ျပဳဦးေနာ္…´´<br /><br />``အုိေခ အိုေခ ဆီးယူ ..´´<br /><br /><br />ကၽြန္ေတာ္အတန္းဘက္ကိုထြက္လာခဲ့တယ္… ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီေန႔ လူရိုေသရွင္ရိုေသျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ပိုးကို ရည္းစားစကားေျပာခဲ့ၿပီ… တရား၀င္ျဖစ္ၿပီေပါ့ဗ်ာ… အေျဖလည္းျပန္ေတာင္းစရာမလိုဘူး သူဘာမွ မေျပာႏိုင္ခင္အငုိက္ဖမ္းၿပီး ကိုယ္ေျပာခ်င္ရာ စြတ္ေျပာခဲ့တာ ကဲ မပိုင္လား… ခုနက ရင္ေတြခုန္ၿပီး တစ္ကိုယ္လံုးထူပူေနသေလာက္ အခုေသြးေအးသြားေတာ့လည္း ဒီေန႔မွ ေလာကႀကီးက ပိုလွေနသလို… ရွဴရတဲ့ေလခ်င္းတူတူတေတာင္ ဒီေန႔မွ ပိုလတ္ဆတ္ေနသလိုပဲ… အို ကုန္ကုန္ေျပာမယ္ဗ်ာ… ဆံုေနက်ဆိုတဲ့ ခေနာ္နီ ခေနာ္နဲ႔ အေၾကာ္တဲေလးေတာင္ ဒီေန႔မွ ဖိုက္စတားဟိုတယ္ လိုပဲ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္စိထဲမွာ အေတာ္ကို ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔သဟဇာတျဖစ္ၿပီး အေတာ္ကိုခမ္းနားေနတာ… လမ္းမွာနည္းနည္းမ်က္မွန္းတမ္းမိတဲ့လူမွန္သမွ်ကို အတင္းလိုက္သြားၿဖဲျပခ်င္ေနမိတာ… တစ္ေယာက္ေယာက္ ပိုးအေၾကာင္းလာေမးေစခ်င္တာ… ဒီေန႔မွဗ်ာ ဘယ္သူကမွလည္း တစ္ေယာက္တည္းလား လုိ႔ ႏႈတ္မဆက္ၾကဘူး… အဲ့လိုေမးလို႔ကေတာ့လား ခုေလးတင္ အခန္းထဲလိုက္ပို႔ၿပီးျပန္လာတာလုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္က ပါးစပ္အရသာခံၿပီးေျပာခ်င္တာဗ်…ဟုတ္တာ မဟုတ္တာ အသာထားေပါ့ဗ်ာ… <br /><br />ညေနပိုးနဲ႔အတူတူ အိမ္ျပန္ေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္ကသာ မလံုမလဲရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖစ္ေနေပမယ့္္ သူမကေတာ့ ခါတိုင္းလိုပဲ … ဘာမွထူးမလာဘူး… ေၾသာ္ မိန္းကေလးေတြမ်ား ဒီလိုေနရာမ်ိဳးက် သိပ္ေလးစားဖုိ႔ေကာင္းတာပဲ… သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ လိုသလိုထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္တယ္ေနာ္… အားက်တယ္ တကယ္… <br /><br />အဲ့ဒီရက္ေနာက္ပိုင္း ၾကည္ျပာဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ဆီေန႔တုိင္းလိုလိုေရာက္တယ္ဗ်ာ… ကၽြန္ေတာ္သူ႔ကို ပိုးဆီသြားမွာမို႔လို႕ လုိက္ခဲ့ဖို႔ေခၚေတာ့ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပၿပီး ဟိုလူနဲ႔ေတြ႔စရာရွိလို႔ အေဖာ္လိုက္ပါဦး… ဒီအေဆာင္ကိုမသြားတတ္လုိ႔… လုိက္ပို႔ပါဦး.. တစ္ခါတစ္ခါမ်ား သူ႔အေဖခိုင္းထားတ့ဲကိစၥနဲ႔ အျပင္မ်ားေတာင္လုိက္ေပးရေသးတယ္… ဆရာ ဦးေအာင္ႏိုင္ဆိုတာက ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ ငယ္ေၾကာက္ဆိုတာအျပင္ ဆရာက စာသင္တာလည္း ေစတနာ ေတာ္ေတာ္ပါပါတယ္… မိဘေတြကအစ ဆရာ့ကိုဆိုရင္ ၀ကြက္အပ္ၿပီးသား… တစ္ခုပဲ ဆရာက နည္းနည္းေတာ့ ေခတ္ဆန္တယ္ဗ်… အဲ့ဒီေတာ့ သူ႔သမီးလုပ္တဲ့လူ ဒီလိုပြင့္ပြင့္လင္းလင္းျဖစ္ေနတာလဲ ဆန္းေတာ့မဆန္းဘူးေပါ့ေလ… သူ႔အေဖကလည္း အခုတေလာ ကၽြန္ေတာ့္ကို မၾကာခဏ သူ႔အိမ္ေခၚၿပီး လုိအပ္တာမ်ိဳးေလး ေခၚေခၚခိုင္းတတ္တယ္ဗ်… ကၽြန္ေတာ္လည္း ေခတ္လူငယ္ေပမယ့္… အဲ့ဒီလိုမိန္းကေလးမ်ိဳးေတြကို အထင္ႀကီးလို႔မရဘူး… ျဖစ္ႏုိင္ရင္ ကင္းေအာင္ေနခ်င္ေပမယ့္ ဆရာ့ေက်းဇူး ဆရာ့မ်က္ႏွာေၾကာင့္မို႔လို႔ သည္းခံၿပီးေနခဲ့ရတယ္… <br /><br />ဒီၾကားထဲ ကၽြန္ေတာ္ပိုးနဲ႔ တစ္လေလာက္ခြဲေနရမယ့္ အေၾကာင္းကရွိလာျပန္တယ္… ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘူမိေဗဒေက်ာင္းသားေတြ လက္ေတြ႔ဆင္းရမယ့္အခ်ိန္ေရာက္လာတာပါပဲ… ကၽြန္ေတာ္ ပိုးကို ထားခဲ့ရမွာ စိတ္မခ်ဘူး … ခုတေလာ ဟိုေကာင္သတင္းမၾကားရဘူးဆိုတာကလည္း ေသြးရိုးသားရိုးျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္မွာ… ကၽြန္ေတာ့့္ကို တစ္ပတ္ရိုက္ၿပီး အကြက္သစ္ထြင္တာလဲ ျဖစ္ေနႏိုင္တယ္… ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႔စံုမယ့္ စုရပ္ကို ပိုးကိုကၽြန္ေတာ္ လိုက္မပို႔ခိုင္းေတာ့ဘူး… အျပန္သူတစ္ေယာက္တည္း ျဖစ္ေနမွာစိုးလို႔… ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ကအထြက္မွာပဲ သူ႔ကို ၀င္ႏႈတ္ဆက္ရင္း<br /><br />``ပိုး ငါ မရွိတုန္း ဘယ္မွေလွ်ာက္မသြားနဲ႔ေနာ္…´´ <br /><br />သူ ေခါင္းညိမ့္ျပတယ္..<br />ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ပိုးေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ တစ္ေယာက္ေယာက္ကို အႀကိဳအပို႔လုပ္ေပးေစခ်င္တာ… ဒါေပမယ့္ ကေလးမဟုတ္ သူငယ္မဟုတ္ တတိယႏွစ္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသူတစ္ေယာက္ကို ဘယ္သူက ေက်ာင္းႀကိဳေက်ာင္းပို႔လုပ္ေပးခ်င္မွာလဲ… ေနာက္ၿပီး ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ကိုယ္လည္း မအားၾကဘူးေလ… <br /><br />``ေက်ာင္းသြားရင္ ထီးယူသြားဖို႔မေမ့နဲ႔ဦး အိတ္ထဲအၿမဲထည့္ထား…´´<br /><br />အဲ့ေကာင္မေလးက ေနပူပူ မိုးရြာရြာ ထီးေဆာင္းရမွာ ေသေအာင္ပ်င္းေသာ အပ်င္းမေလးျဖစ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ကပဲ အၿမဲတမ္း ထီးေဆာင္ၿပီး လိုက္မိုးေပးေနက်… ၿပီးရင္ သူပဲ ႏွာေစးရတာနဲ႔ ေခ်ာင္းဆိုးရတာနဲ႕… <br /><br />``ငါ စိတ္ခ်မယ္ေနာ္ ျပန္လာရင္ ဘာသံ ညာသံမၾကားခ်င္ဘူးေနာ္…´´<br /><br />``ေအးပါဟာ… သြားမွာသာ သြားပါ…´´<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ပိုးကို ေနာက္ဆံငင္ငင္နဲ႔ပဲ ထားၿပီးထြက္ခဲ့တယ္… အင္းေလ သူလည္း ကေလးမွ မဟုတ္ေတာ့တာ… ကၽြန္ေတာ္မရွိလည္း သူ႔ေန႔ရက္ေတြကို အဆင္ေျပေျပ ျဖတ္ေက်ာ္ႏုိင္ေကာင္းပါရဲ႕… <br />ကၽြန္ေတာ္ စုရပ္ကိုေရာက္ေတာ့ ကားထြက္ဖို႔နည္းနည္းလိုေသးတာနဲ႔ ဟိုတစ္စု ဒီတစ္စုထိုင္ၿပီး စကားေျပာေနတုန္း… ကားတစ္စီးထိုးရပ္လာတယ္… ေနာက္ ကားေပၚကေန ၾကည္ျပာနဲ႔ ဆရာေအာင္ႏိုင္ဆင္းလာတာကိုေတြ႕ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ သြားၿပီး ႏႈတ္ဆက္စကား ဆုိရတာေပါ့<br /><br />`` ဆရာတို႔ပါလား… ဘယ္လာတာလဲ ဆရာ…´´ သိေပမယ့္လည္း ေရွ႕မ်က္ႏွာေနာက္ထားၿပီး ေမးရတာေပါ့<br /><br />``မင္းႏွမေလကြာ ဒီေန႔ မင္းတို႔ ထရစ္ပ္ထြက္မွာသိလို႔ လိုက္ပို႔ခ်င္တယ္ဆိုလို႔ အတင္းပူဆာေနတနဲ႕ ငါလည္းလိုက္ပို႔ရတာကြ…´´<br /><br />`` ဟုတ္တယ္ ကိုညိဳက ထရစ္ပ္ထြက္မွာကို ၾကည္ျပာ့ကိုေတာင္ မေျပာဘူး ေနႏိုင္လိုက္တာ ဒီက လိုက္စံုစမ္းမွသိရတယ္…´´<br /><br />``မဟုတ္ပါဘူး ၾကည္ျပာရယ္ ဒါက ဘာမွလည္း ဟုတ္တာမဟုတ္ဘူး ေက်ာင္းသားတိုင္း ဒီလုိပဲ သြားေနက်ပဲဟာ… အထူးအဆန္းမွ မဟုတ္တာ…´´<br /><br />``ကဲပါ ထားလိုက္ပါေတာ့ ဒီတစ္ခါေတာ့ ပထမဆံုးအႀကိမ္မို႔လို႔ ခြင့္လႊတ္လိုက္မယ္ ေနာက္တစ္ခါဆိုရင္ေတာ့ မရဘူးေနာ္… ေရာ့ ဒါေတြ လမ္းမွာစားရေအာင္ ယူသြား..´´<br /><br />ဆိုၿပီး အထုတ္ႀကီး ကၽြန္ေတာ့္ကိုလွမ္းေပးတယ္…<br /><br />``အာာ မဟုတ္တာ ေနပါေစ… ကိုညိဳ႕မွာ ပါပါတယ္… အလကား ဒုကၡရွာလို႔ ၾကည္ျပာရယ္… ေမေမကလည္း ထည့္ေပးလိုက္တယ္ ပိုးတုိ႔အိမ္ကလည္း စားစရာေတြထည့္ေပးေသးတယ္… အမ်ားႀကီးရယ္…´´<br />ၾကည္ျပာမ်က္ႏွာ တစ္ခ်က္ပ်က္သြားၿပီး<br /><br />``ဘာလဲ ဒီက ေစတနာနဲ႔ တကူးတက၀ယ္ေပးတာေတြ အလကား အပိုေတြလို႔ေျပာခ်င္တာလား အေလးခံၿပီးသယ္ေစခ်င္လု႔ိ ၀ယ္လာတာ မဟုတ္ဘူးေနာ္..´´<br />ေဘးက လူေတြကလည္း စပ္စုတဲ့အၾကည့္ေတြန႔ဲ ၾကည့္ေနၾကၿပီ<br /><br />``ဟုတ္သားပဲ မင္းညိဳကလည္းကြာ ကိုယ့္ညီမအေၾကာင္းလည္း ကိုယ္သိသားနဲ႔.. ေတာ္ၾကာ သူေပးတာမယူလို႔ စိတ္ေကာက္မွျဖင့္ မင့္ခရီးပ်က္ပါမယ္ေလ…´´<br />ၾကည့္္ ဘယ္ေလာက္ အဆင္းဘီးတပ္ေတာ္သလဲဆိုတာ ဆရာေျပာတဲ့စကားရဲ႕ အဓိပၸါယ္က သူစိတ္ေကာက္ရင္ပဲ ကၽြန္ေတာ့္ခရီးက ပ်က္ရဦးမယ္ ေ၀လာမွ ေ၀းေရာ… ရယ္ေတာင္ရယ္ခ်င္ေသး…<br /><br />``ဒါဆိုလည္း ေက်းဇူးပဲ ၾကည္ျပာ…´´<br /><br />``ေက်းဇူးတင္ရင္ ျပန္လာရင္ ၾကည္ျပာ့အတြက္ လက္ေဆာင္၀ယ္ခဲ့…´´<br /><br />``အင္း ၀ယ္ခဲ့မယ္ ၀ယ္ခဲ့မယ္ စိတ္ခ်..´´<br /><br />``ေၾသာ္ က်န္ေသးတယ္ … ျပန္ေရာက္တာနဲ႔ ၾကည္ျပာ့ကို အရင္ဆံုးဆက္သြယ္ပါ့မယ္လုိ႔ ကတိေပး…´´<br />ဒါေတာ့ တဆိတ္လြန္ၿပီ… ဒါေပမယ့္..<br /><br />``ေကာင္းပါၿပီဗ်ာ ေကာင္းပါၿပီ… ကဲ အခုေတာ့ ကားေပၚကို အထုတ္ေလးေတြေနရာခ်ခ်င္လို႔ ခြင့္ျပဳဦးေနာ္…´´ ကၽြန္ေတာ္လည္း လြတ္ရာလြတ္ေၾကာင္းဖန္ရေတာ့တာေပါ့ဗ်ာ… <br /><br />``ဟုတ္… တာ့တာေနာ္…´´<br /><br />``ေအး ေအး ေကာင္းၿပီ မင္းညိဳ… အႏၱရာယ္ကင္းပါေစကြာ… ဂြတ္လပ္…´´<br /><br />သူတို႔ သားအဖကားမထြက္မခ်င္း ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔အဖြဲ႔စီးမယ့္ကားေပၚကေန မဆင္းဘူး…<br />ေတာ္ေသးတယ္ သိပ္မၾကာဘူး ျပန္သြားလုိ႔… ပိုးရယ္ ငါ့လို အဲ့လို လိုက္ပို႔တဲ့လူက နင္ျဖစ္ရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ… အျပန္သူတစ္ေယာက္တည္းျဖစ္ေနမွာစိုးလို႔သာ….<br />ခုခ်ိန္ဆို သူဘာေတြမ်ားလုပ္ေနမွာပါလိမ့္….<br /><br />ဒီလိုန႔ဲ ကၽြန္ေတာ့္ခရီးစဥ္ဟာ ပိုးတလွည့္ ေျမစိုင္ခဲေတြတလွည့္နဲ႔ ေအာင္ျမင္စြာၿပီးဆုံုးခဲ့တယ္… ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အိမ္မွာ အထုပ္ခ်ၿပီးတာနဲ႔ပိုးတို႔ အိမ္ဖက္ထြက္ခဲ့တယ္…<br />ပိုးကို အရင္ဆုံး ၀မ္းသာေစခ်င္လို႔ေလ … အိမ္မွာ ပိုးအစ္မ မမိုးနဲ႔ေတြ႕တယ္ ပိုး လမ္းထိပ္မွာ စာအုပ္သြားငွားတယ္တဲ့… ပထမေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လိုက္သြားဦးမလို႔ပါပဲ … ေနာက္ေတာ့ ပိုးကိုအံ့ၾသသြားေအာင္ စမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ဧည့္ခန္းထဲမွာပဲ ထိုင္ေစာင့္ေနလိုက္တယ္… ပိုး စာအုပ္သြားငွားတာ နည္းနည္းေတာ့ၾကာတယ္… သူက အဲ့လိုပဲ ဘယ္အရာမဆိုေတြေ၀ေနက် အခုလည္း ဟိုစာအုပ္ငွားရမလို ဒီဟာလည္း ႀကိဳက္သလိုျဖစ္ေနတာ ေနမွာေပါ့… အရင္တုန္းက သူစာအုပ္ငွားရင္ ကၽြန္ေတာ္လုိက္တတ္ေပမယ့္ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ မလုိက္ေတာ့ဘူး… ဟုတ္တယ္ေလ ပ်င္းစရာႀကီး မယ္မင္းႀကီးမ စာအုပ္တစ္အုပ္ငွားဖုိ႔အေရးကို စာအုပ္တစ္၀က္ေလာက္ေရာက္ေအာင္ ဖတ္ေသးတာ… ၿပီးမွ မႀကိဳက္ဘူးဆိုလုပ္ၿပီးေနာက္တစ္အုပ္ျပန္ကိုင္… ထိုနည္းလညး္ေကာင္းပဲ … အဲ့ေတာ့ ဘယ္သူက စိတ္ရွည္ႏိုင္မွာလဲ… စာအုပ္ဆိုင္ကဆို သူရွိရင္ ဘယ္သူမွ အေရးတယူလုပ္ၿပီး အနားမွာ စာအုပ္စာရင္းမွတ္ဖို႔လာေစာင့္မေနဘူး… တျခားအလုပ္ပ်က္လို႔… သူ႔ဟာသူေရြးတယ္ ႀကိဳက္ရင္ သူ႔ဟာသူ စာအုပ္ထဲေရးမွတ္ၿပီး ယူသြားတယ္… ဒါပဲ… <br />ေဟာ လာပါၿပီ မယ္မင္းႀကီးမ… ကၽြန္ေတာ္ ဧည့္ခန္းဖိနပ္ခၽြတ္နားက အခန္းကန္႔ထားတဲ့ နံရံမွာ ၀င္ကြယ္ေနလိုက္တယ္… ပိုး ၀င္လာေတာ့မွ…<br /><br />``၀ါးးးးး´´<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ထင္သလို သူမလန္႔သြားဘူးဗ်… <br /><br />``နင့္ကိုေတြ႕လိုက္သားပဲ ၿခံ၀ကေန…´´<br /><br />ၾကည့္… အဲ့လို ေအာင့္သီး ေအာင္သက္ျဖစ္ေအာင္လုပ္တတ္ျပန္ေရာ… တကယ္ဆို ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ေလး ဟယ္ မင္းညိဳ နင္ျပန္ေရာက္ေနၿပီ ဟုတ္လား ဘယ္တုန္းကေရာက္လဲ ဘာလဲ ညာလဲ ေျပာပါေတာ့လား…<br /><br />``ဟင္း….အားနားပါးနားေလးေတာင္ မလန္႔ျပဘူး… ဘယ့္ႏွယ့္လဲ အစစအရာရာ…´´<br /><br />``အဆင္ေျပပါတယ္…´´<br /><br />``အင္း… နင့္အတြက္ လံုခ်ည္ေတြပါလာတယ္… ေျခာက္ထည္စည္းဟ ငါလည္းမေရြးတတ္ဘူး… နင္ႀကိဳက္တာ ေရြးယူေပေတာ့ ေမၾကည္နဲ႔ မမိုးအတြက္လည္း ပါတယ္.. ၾကည့္က်က္သာလုပ္လုိက္ေတာ့… ´´<br /><br />လံုခ်ည္အစည္းလုိက္ကို သူ႔ဆီေပးလိုက္တယ္… <br /><br />``နင္ ထမင္းစားၿပီးၿပီးလား...´´<br /><br />`` ေဟ့ေအး အခုပဲေရာက္တာဟ အိမ္မွာအထုတ္ခ်ၿပီးတာနဲ႔ ဒီဘက္ထြက္လာတာ… နင္ေမးမွ ဗိုက္ဆာလာသလိုပဲ…´´<br /><br />``ေအး ေအး ေနဦး ငါခူးေပးမယ္ … ဒီေန႔ ငါးဖယ္ခ်က္ဟ…´´<br /><br />``ေဟ… နိပ္ဟ… စားရကံႀကံဳေတာ့ ပိုးပိုးတုိ႔အိမ္ငါးဖယ္ခ်က္ကြ…´´<br /><br />ပိုး ထမင္းစားခန္းထဲသြားေတာ့ ေနာက္ကေနလိုက္သြားၿပီး ထမင္းစားပြဲမွာထိုင္ၿပီး သူကၽြန္ေတာ္စားဖို႔ျပင္ေပးေနတာကို လိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္… ပိုးက အေမနဲ႔အစ္မ အုပ္ထိန္းမႈေအာက္မွာ ေသေသ၀ပ္၀ပ္နဲ႔ ဗိုင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိေလးဗ်… သမီးအငယ္ေလးဆိုၿပီး အိမ္ကအလိုလိုက္ထားမယ္ မထင္ေလနဲ႔… မိန္းကေလးတုိ႔ တတ္အပ္တဲ့ အိမ္မႈကိစၥမွန္သမွ် လက္ေၾကာတင္းေအာင္ ခိုင္းတာ… ပိုး လုပ္ပံုကိုင္ပံုကိုၾကည့္ရတာ ပိုင္ပိုင္ႏုိင္ႏိုင္နဲ႔ တကယ့္အိမ္ရွင္မႀကီးအတုိင္းပဲ… <br /><br />``ဟင္းရည္ ေႏႊးဦးမလား… အရမ္းႀကီးေတာ့မေအးေသးဘူး ေငြ႔ေငြ႕ေလးက်န္ေသးတယ္…´´<br /><br />``ေဟ့ေအး ေနပါေစေတာ့ ဒီတိုင္းပဲေသာက္မယ္ ဆာလွၿပီဟ… မေစာင့္ႏုိင္ေတာ့ဘူး…´´<br /><br />``ဟြန္း ဒါမ်ား ေရာက္ကတည္းက ၀င္စားတာမဟုတ္ပဲနဲ႔ ကေလးကလား ငါ့ကိုေျခာက္ဖို႔ အဆာခံေစာင့္ေနရတယ္လို႔…´´ <br /><br />ပိုးကမ်က္ေစာင္းထိုးရင္း ကၽြန္ေတာ့္ကို အျပစ္တင္ စကားဆိုပါတယ္<br /><br />``ေၾသာ္ အဲ့တုန္းကမွ မဆာတာ နင့္မ်က္ႏွာႀကီးျမင္လိုက္ရမွဘယ့္ႏွယ့္ျဖစ္သြားလဲ မသိဘူး ဗိုက္ကဆာလာတာ… ဟား ဟား ဟား…´´<br /><br />``ေကာင္စုတ္..´´<br /><br />--------------------------<br /><br />ေနာက္ေန႔ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ပိုးကိုသူ႔အတန္းထဲပို႔ခဲ့ၿပီး မနက္ပိုင္းအတန္းအားတဲ့ကၽြန္ေတာ္က ေအာင္ကိုရွိမယ့္ ကင္န္တင္းဘက္ကိုထြက္ခဲ့တယ္…. ေအာင္ကိုက ဆယ္တန္းတုန္းကတည္းက ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ သူငယ္ခ်င္း က်ဴရွင္တူတူတက္ခဲ့တာေပါ့… အခုေတာ့သူက ျမန္မာစာ ေက်ာင္းသား… ပိုးနဲ႔ကၽြန္ေတာ္အေၾကာင္းကို သူအကုန္သိတယ္… ႏွစ္ဘက္လံုးက မိဘေတြနဲ႔လည္း သိတဲ့လူေပါ့… ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေတာ့ ေအာင္ကိုက လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ေရွ႕ခ်ၿပီး အပါတ္စဥ္ထုတ္ အားကစားဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ကိုဖတ္ေနတယ္ … ေအာင္ကို႔လက္ဖက္ရည္က တစ္စက္မွ မထိရေသးပဲ အေပၚယံအေျမွးပါးေလးေတြေတာင္တက္ေနတာၾကည့္ရင္ ဒီေကာင္ေရာက္ေနတာ နာရီ၀က္ေက်ာ္ေနၿပီမွန္း ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္တယ္… သူ႔ေနာက္ေက်ာဘက္က ကၽြန္ေတာ္၀င္လာတာမို႔ သူ႔ပခံုးကို တစ္ခ်က္လွမ္းပုတ္လိုက္ၿပီး မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ခံုမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္တယ္…<br /><br />``က်ဆိမ့္ တစ္ခြက္ ညီေလး…´´<br /><br />``က်ဆိမ့္ ၀မ္းးး´´ စားပြဲထိုး ေကာင္ေလးရဲ႕ ေအာင္ျမင္ခံ့ညားတဲ့ အသံအဆံုး<br /><br />``မင္းညိဳ… ´´<br /><br />``ေဟ…´´<br /><br />``ခရီးေရာက္ မဆိုက္မင္းကို အေမာဆို႔ေအာင္လုပ္မိတယ္ဆိုရင္ ေဆာရီးကြာ… ဒါေပမယ့္ ငါဟာ မင္းရဲ႕သူငယ္ခ်င္းျဖစ္လာတာႏွစ္ေပါင္းလည္းမနည္းေတာ့ဘူးဆိုေတာ့ ငါ့မွာေျပာရမယ့္ ၀တၱရားရွိတယ္လို႔ ငါယူဆလို႔ ငါေျပာမယ္…´´<br /><br />``မင္းစကားကလည္းကြာ ရင္တုန္ပန္းတုန္ရွိလိုက္တာ ေျပာမွာသာေျပာစမ္းပါ…´´<br /><br />``ေအး မင္း ေဒါသေတာ့ အရင္မထြက္နဲ႔ကြာ…စိတ္ေအးေအးထား…´´<br /><br />``ေအးပါကြ ေျပာပါ…´´<br /><br />``ေအး မင္းတုိ႔ဖီးလ္ဆင္းေနတဲ့အခ်ိန္ေတြ ပိုးပိုးနဲ႔ ၀ါ၀ါ့အစ္ကို ၀မ္းကြဲနဲ႔ တတြဲတြဲပဲ ေဟ့ေကာင္…´´<br /><br />``ဘာ….´´ ကၽြန္ေတာ္ ေအာ္လိုက္မိတယ္..<br /><br />``ဟုတ္တယ္… တစ္ခ်ိန္လုံးပဲ… ပိုးပိုးဆို အတန္းဖ်က္ၿပီးေတာ့ကို သူ႔ကားနဲ႔ ပါပါသြားတတ္တယ္…´´<br />မျဖစ္ႏုိင္ဘူး မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ပိုးပိုးက သူ႔ကားနဲ႔လိုက္သြားတယ္ ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး… ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းကိုသာ တြင္တြင္ယမ္းေနမိတယ္…<br /><br />``မင္း စိတ္တိုမယ္ဆိုတာ ငါသိပါတယ္ကြာ…. ဒါေပမယ့္ ဒီကိစၥကို မင္းအေလာတႀကီးမဆံုးျဖတ္ေစခ်င္ဘူး… သူ႔အမွားက ကိုယ့္အမွားျဖစ္မယ္သူငယ္ခ်င္း… ေသြးေအးေအးနဲ႔စဥ္းစားပါကြာ… ေနာ္…´´<br /><br />``ဘာ… ငါ့အမွား ဟုတ္လား… ငါက ဘာကိစၥမွားရမွာလဲ… သစၥာအေဖာက္ခံရတာ ငါပါကြ… ရမလားကြ သူခိုးကလူကိုျပန္ဟစ္လုိ႔… ေအာင္ကို ငါ အဲ့ဒီေကာင္ အေၾကာင္းသိခ်င္တယ္ကြာ….´´<br /><br />``သိရမယ္ သိရမယ္… ငါစံုစမ္းထားၿပီးသား… နာမည္က လင္းထြဋ္ စက္မႈ ေနာက္ဆံုးႏွစ္က မိဘကခ်မ္းသာတယ္ <br /><br />``ရတနာပံု´´ေဆာက္လုပ္ေရးကုမၸဏီပိုင္ရွင္… အစ္ကိုလုပ္တဲ့လူက ႏုိင္ငံျခားမွာ အိမ္ေထာင္က်ၿပီး အခုအဲ့ဒီမွာပဲ အေျခခ်ေနတယ္… ေျပာရရင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ျပည့္စံုေနတယ္… ဒါမင္းအတြက္ မေကာင္းဘူး မင္းညိဳ…´´<br /><br />``ထြီ နားစမ္းပါကြာ… ပိုင္ရွင္မသိေအာင္ ခုိးစားတဲ့ေကာင္မ်ား နာမည္ၾကားရတာေတာင္ နားသနတယ္ ေဟ့ေယာင္…´´<br /><br />``မင္း ဘာဆက္လုပ္မယ္ စိတ္ကူးလဲ … ´´<br /><br />``ဟ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲကြ… ဒီေကာင့္ကိုရွာၿပီး ၀မ္နင္ေပးရမွာေပါ့ ဒါမွ ေရွ႕ဆက္တိုးရဲတိုးလာၾကည့္… ငါ့အေၾကာင္းသိရေစမယ္…မနက္ျဖန္ သူ႔ေက်ာင္းလိုက္သြားမယ္… မင္းလုိက္ခဲ့ ေအာင္ကို…´´<br /><br />``ေအး ေကာင္းတယ္… သြားမယ္…´´<br /><br />တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ မနက္ျဖန္ထိ မေစာင့္ရပဲ… ညေန ဒီေကာင့္ကားကိုပိုးတို႔အေဆာင္နားမွာ ရပ္ထားတာေတြ႔လိုက္တယ္… ကၽြန္ေတာ့္ေဒါသေတြ ထိန္းမႏိုင္သိမ္းမရ ဆူပြက္ကုန္တယ္… အေျပးတပိုင္းနဲ႔ ပိုးကိုအတန္းထဲသြားၾကည့္ေတာ့လည္း မေတြ႕ဘူး… ကၽြန္ေတာ့္တစ္ကိုယ္လံုး ထူပူသြားၿပီး ပိုးတို႔ကို ေက်ာင္း၀န္းအႏွ႔ံရွာပံုေတာ္ ဖြင့္ပါေတာ့တယ္… သခ်ၤာေဆာင္ တစ္ေဆာင္လံုးရွာတယ္ မေတြ႕ဘူး… ကင္န္တင္းထိသြားရွာတာလဲ မေတြ႕ဘူး… ကၽြန္ေတာ္စိတ္ပူစ ျပဳလာတယ္… ေနာက္ေတာ့မွ ပထ၀ီေဆာင္ေရွ႕ တရုတ္စကားပင္ေအာက္ကထိုင္ခံုမွာ ႏွစ္ေယာက္သား အတူထိုင္ေနတာကို အေနာက္ဘက္ကေနလွမ္းေတြ႕တယ္… ကၽြန္ေတာ့္တစ္ကိုယ္လံုး ေဒါသေၾကာင့္ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတယ္… သူတို႔ရွိရာဆီကၽြန္ေတာ္တမ္းတမ္းႀကီးေလွ်ာက္သြားခဲ့ေပမယ့္ ႏွစ္ေယာက္လံုးက သတိထားမိပံုမေပၚဘူး …<br /><br />``ပိုး ေတာင္းပန္ပါတယ္ ကိုထြဋ္ ပိုးကို လာမေတြ႔ပါနဲ႔ေတာ့ မင္းညိဳလည္း ျပန္ေရာက္ေနၿပီလို႔ ေျပာထားသားနဲ႔… ´´<br /><br />ေအာင္မာ မိပိုး ဒင္းကို ကိုထြဋ္တဲ့ ေခၚပံုကိုက နားရင္းပိတ္တီးခ်င္စရာ…<br /><br />``ပိုးကလည္း စိုးရိမ္တတ္ရန္ေကာ… ကိုထြဋ္တစ္ေယာက္လံုးရွိေနတာကို ဘာေၾကာက္စရာရွိလဲ… ဘာမွမပူနဲ႔ တစ္ခုခုျဖစ္တာနဲ႔ ကိုယ့္ဆီသာေျပးခဲ့ ဟုတ္ၿပီလား ပိုးအခက္အခဲ မွန္သမွ် ကိုယ္ေျဖရွင္းေပးမယ္… ပိုးမ်က္ႏွာေလးေတာ့ ျမင္ေနခြင့္ေလးေပးပါ ပိုးရယ္… ပိုးကိုမျမင္ရရင္ ကိုယ္ရူးလိမ့္မယ္ ထင္တယ္…´´<br /><br />ေခြးမသား ရာရာစစ…. ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုမွ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး<br /><br />``မိပိုး…´´<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္ ေဒါသတႀကီးေခၚသံေၾကာင့္ ႏွစ္ေယာက္လံုးလန္႔သြားၿပီး ပိုးက ထိုင္ခံုေပၚကေန ရုတ္တရက္ခုန္ဆင္းလာတယ္… ကိုထြဋ္ဆိုတဲ့ေကာင္ကေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး မင္ေကာင္ေကာင္းနဲ႔ ဆက္ထိုင္ေနေလရဲ႕..<br /><br />``မိပိုး နင္ဒါဘာလုပ္ေနတာလဲ ဟင္…´´<br /><br />``ဟို… ဟို… ´´ သူ လက္ညိွဳးကို ေတာင္ထိုး ေျမာက္ထိုးန႔ဲ ေျဖစရာစကား ရွာမရျဖစ္ေနတုန္း<br /><br />``ဒီမွာညီ လြတ္လပ္တဲ့ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားသဘာ၀ ကိုယ္တို႔လြတ္လြတ္လပ္လပ္ လူျမင္ကြင္းမွာ စကားေျပာေနတာပါ… အဲ့ဒါ တစ္ခုခုမ်ား မွားေနသလား…´´<br /><br />``မွားတယ္ မွားတယ္ သိပ္ကိုမွားတာေပါ့…. ေဟာဒီ့တကၠသိုလ္၀င္းထဲမွာေလ မိန္းကေလးေတြေထာင္နဲ႔ေသာင္းနဲ႔ခ်ီရွိတယ္ ႀကိဳက္တ့ဲလူ ခင္ဗ်ားလြတ္လြတ္လပ္လပ္ေျပာလို႔ရတယ္ ဒါေပမယ့္ ပိုးမပါဘူး…´´<br /><br />``ဘာေၾကာင့္ပါလိမ့္…´´<br /><br />ဒီ ငနဲေတာ့ လက္သီးစာမိခ်င္ေနၿပီ… စိတ္ကိုမနည္းဆြဲဆန္႔ထားရတယ္…<br /><br />``ခင္ဗ်ားမသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္မေနနဲ႔… ပိုး နဲ႔ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေန႔ လက္ထပ္ရမယ့္လူေတြဆိုတာ ေဟာဒီ တစ္ေလာကလံုးသိတယ္… အဲ့ဒါေၾကာင့္ ပိုးအခု တတိယႏွစ္ေရာက္တဲ့အထိ ကၽြန္ေတာ္ကလြဲရင္… ဘယ္ေကာင္မွ အနားကပ္လို႔မရခဲ့တာ အခုခ်ိန္ထိပဲ…´´<br /><br />``ေၾသာ္ ဒါဆို… ညီနဲ႔ ပိုး နဲ႔က ခ်စ္သူေတြေပါ့…´´ ဒီေကာင္ ဘာလဲကြ နာခ်င္ေနၿပီလား<br /><br />``အစစ္ေပါ့ မယံုရင္ ႀကိဳက္တဲ့လူေမးၾကည့္…´´<br /><br />``ပိုးက ညီ့ကို ခ်စ္တယ္လို႔ အေျဖေပးခဲ့တာေပါ့ေနာ္… ကိုယ္ေမးတာ ဟုတ္လား…´´<br />ဘယ္လိုမွ သည္းခံစိတ္မထားႏုိင္တဲ့အဆံုး<br /><br />``ဒီမွာ ခင္ဗ်ားကိုယ့္ကိစၥပဲ ကိုယ္အာရံုစိုက္ပါ သူမ်ားကိစၥ၀င္မစပ္စုပါနဲ႔ အဓိက က ပိုးနဲ႔ လံုး၀မပတ္သတ္ပါနဲ႔…´´<br /><br />``ကိုယ္က ပိုးကိစၥ ကိုယ့္ကိစၥလို႔ပဲ သေဘာထားတယ္ ဆုိရင္ေရာ…´´<br /><br />``ေဆာရီးပဲ ကိုယ့္လူ... က်ဳပ္လက္သီးက ေနရာမေရြးဘူး….´´<br /><br />``ဟား တတိယႏွစ္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားႀကီးကလည္းကေလးကလားဆန္လုိက္တာ… ဆယ္တန္းတုန္းကလို မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ထိုးဟယ္ ႀကိတ္ဟယ္ျဖစ္တာ ဒီအရြယ္မွာ ရွက္တတ္ဖို႔ေကာင္းေနပါၿပီ ကာယကံရွင္ မိန္းကေလးသိကၡာလည္း အမ်ားႀကီးနစ္နာပါတယ္… ဥာဏ္သံုးၿပီးရွင္းၾကပါစို႔…´´<br /><br />စကားေျပာပံုကိုက ဆရာႀကီးလိုလို ဘာလိုလို … ေသာက္ခ်ိဳးကိုမေျပဘူး… <br /><br />``ဘာမွ ရွင္းစရာအေၾကာင္းမရွိဘူး ခင္ဗ်ားလာမရႈပ္ဖို႔က လိုရင္းပဲ ရွင္းတယ္ေနာ္…´´<br /><br />``ဒီမယ္ညီ.. ပိုးဟာ အသက္ျပည့္ၿပီးသား စဥ္းစားဆင္ျခင္ႏိုင္တဲ့မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ပါ…သူ႔မွာလည္း သူ႔လြတ္လပ္ခြင့္….´´<br /><br />``ဟာဗ်ာ… မသိဘူး… အဲ့ဒါေတြ ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး… ဒီမွာ ခင္ဗ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ ေနာက္ဆံုးသတိေပးမယ္… ပိုး နားကိုခ်ဥ္းကပ္ဖို႔ လံုး၀ မႀကိဳးစားပါနဲ႔… ေျပာထားလ်က္သားနဲ႔မွ ခင္ဗ်ားစည္းေက်ာ္လာရင္ ကၽြန္ေတာ့္အဆိုးမဆိုနဲ႔… လာ… ပိုး သြားမယ္…´´ ပိုး လက္ကို ကၽြန္ေတာ္ ေဆာင့္ဆြဲၿပီးထြက္လာခဲ့တယ္… <br /><br />အိမ္ျပန္တစ္လမ္းလံုး ကၽြန္ေတာ္ပိုးကိုစကားမေျပာဘူး… ေျပာခ်င္တာေတြက အမ်ားႀကီးပဲ ရင္ထဲမွာ ျပည့္က်ပ္ေနတယ္…အသက္ေတာင္ရွဴလို႔မ၀သလိုပဲဗ်ာ…. တကယ္တမ္းေျပာမယ္ဆိုေတာ့ စကားလံုးေတြက တစ္လံုးမွ ထြက္မလာဘူး… ပိုးကေတာ့ အမွားလုပ္မိထားလုိ႔ မ်က္ႏွာငယ္ေလးနဲ႔ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး လုိက္လာတယ္… <br />ပိုးကို အိမ္ျပန္ပို႔ေပးၿပီး ကၽြန္ေတာ္တန္းျပန္လာခဲ့တယ္… ဘာမွလည္း လုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္စိတ္မရွိဘူး… ပိုးကၽြန္ေတာ့္အေပၚသစၥာေဖာက္တယ္လို႔ ေတြးမိရင္ ၀မ္းနည္းတယ္ဗ်ာ… ေယာက်္ားတန္မဲ့မ်က္ရည္ေတာင္၀ဲမိတယ္… တကယ္ဆို ပိုးအေပၚ ကၽြန္ေတာ္က အၿမဲအႏုိင္ယူခဲ့ေပမယ့္… အခုပိုးကို ဒီလိုအေျခအေနမ်ိဳးနဲ႔ ျမင္လုိက္ရေတာ့ ပိုးဟာ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ကို အႏုိင္ယူထားတယ္ဆိုတာ အလန္႔တၾကားသိလိုက္ရတယ္… ပိုးကို လက္လြတ္ဆံုးရႈံးရရင္ဆိုတာကို ေတြးမိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္ကို မီးစနဲ႔ထိုးသလိုခံစားရတယ္… ပိုး ရယ္ … ဒါေတြနင္မသိဘူးေနာ္… အိပ္ယာေပၚအလူးလူးအလွိမ့္လွိမ့္နဲ႔ တစ္ေယာက္တည္း အေတြးေတြၾကားမွာ နစ္ေျမာေနတုန္း ေမေမက ကၽြန္ေတာ့္ဖုန္းလာေၾကာင္း လွမ္းေအာ္တာနဲ႔ ေအာက္ကိုဆင္းၿပီး ဖုန္းကိုင္လိုက္တယ္…<br /><br />``ဟလို…´´<br /><br />``ကိုညိဳလား…´´<br /><br />``ေၾသာ္ ၾကည္ျပာ… ဟုတ္တယ္.. ကိစၥထူးလုိ႔လား…´´<br /><br />``ထူးတာေပါ့… ျပန္ေရာက္တာ အေၾကာင္းမၾကားတဲ့ကိစၥ.. မနက္ျဖန္ေက်ာင္းေရာက္တဲ့အထိမေစာင့္ႏိုင္လုိ႔ အခုဖုန္းဆက္ၿပီး ရန္ေတြ႕တာ.. ကိုညိဳ မေကာင္းဘူးကြာ.. ကတိမတည္ဘူး…´´<br /><br />``ေဆာရီးပါဗ်ာ… ေဆာရီးပါ… တကယ္ကို မအားတာ… လာမလို႔ပဲ ဒီေန႔လည္း က်ဴတိုရီယယ္ရွိေနတာနဲ႕…´´ <br /><br />ကၽြန္ေတာ္လည္း မုသာ၀ါဒကံကို သူနဲ႔က်မွပဲ အလံုးအထည္နဲ႔ကို ခ်ိဳးေဖာက္ေနမိေတာ့တာပဲ<br /><br />``သြားပါ ေျပာလိုက္ရင္ ဆင္ေျခခ်ည္းပဲ… တတ္လည္းတတ္ႏိုင္တယ္…´´<br /><br />``အဟင္း တကယ္ပါ… ေျပာေတာ့လည္း မယံု…´´<br /><br />``ထားပါ… တနဂၤေႏြေန႔ ၾကည္ျပာ့ေမြးေန႔ အိမ္မွာ ပါတီေပးမွာ လာရမယ္ေနာ္…´´<br /><br />``ဟိုေလ… ကိုညိဳက အဲ့ဒီလို ပြဲေတြ…´´<br /><br />``ဟိတ္… မရဘူးေနာ္… မရဘူးဒီတစ္ခါေတာ့ ဘယ္လိုဆင္ေျခမွ လက္မခံႏုိင္ဘူး ဒီတစ္ခါပ်က္ကြက္လုိ႔ကေတာ့ တကယ္စိတ္ဆိုးၿပီး အစ္ကိုအျဖစ္ကလည္း စြန္႔လႊတ္မယ္ … ဒယ္ဒီကလည္း စိတ္ဆိုးမွာ…´´<br />ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္စိတ္အိုက္သြားတယ္… <br /><br />``အင္း ဟုတ္ကဲ့ပါ လာျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ့မယ္…´´<br /><br />``ႀကိဳးစားတာမလိုခ်င္ဘူး… လာျဖစ္တာပဲလိုခ်င္တာ you are my special one ေလ မလာလို႔ မရဘူးေနာ္… အားလံုးကို ေၾကျငာထားၿပီးသား ကိုညိဳမလာတာဟာ ၾကည္ျပာ့ကို အရွက္ခြဲတာလို႔သာ မွတ္လုိုက္ေတာ့..´´<br />ေသသာ ေသလိုက္ခ်င္ေတာ့တာပဲ… တကယ္ ကိုယ့္အပူနဲ႔ကိုယ္ေတာင္ အႏုိင္ႏုိင္ကို သူကတေမွာင့္<br /><br />``အိုေခ.. လာျဖစ္ေအာင္လာပါ့မယ္… ကဲ ေက်နပ္ၿပီလား…´´<br /><br />``အင္း ကတိေနာ္ ဒီတစ္ခါေတာ့ တည္ပါေစ…´´<br /><br />``စိတ္ခ်..တည္ေစရမယ္… ´´<br /><br />``အင္း ဒါဆုိ တာ့တာေနာ္..´´<br /><br />``အင္း အင္း ဒါပဲေနာ္..´´<br />--------------------------<br /><br />မေန႔က ျဖစ္ထားတဲ့့ျပႆနာ အရွိန္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ပိုးကို ဒီေန႔လည္း စကားဟုတ္တိပတ္တိ မေျပာခ်င္ဘူး… မေျပာမျဖစ္ ကားလာၿပီ.. နင္အရင္တက္ … ဘာစားမလဲ… တို႔ဆိုတာက လြဲရင္ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ မေျပာျဖစ္ဘူး ညေနလည္း သူ႔ကို အိမ္ျပန္ပို႔ေပးၿပီး ကၽြန္ေတာ္အိမ္ျပန္လာခဲ့ေပမယ့္ ရင္ထဲမွာ အစိုင္အခဲတစ္ခုခုျဖစ္က်န္ေနတယ္… ကၽြန္ေတာ့္မွာ အဲ့ဒါကိုေတြးေတြးၿပီးေနမထိ ထိုင္မသာျဖစ္ေနတာ ဟိုငနဲ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ေပါ့…. ပိုးက ကၽြန္ေတာ့္ကိုခ်စ္တယ္လို႔အေျဖေပးခဲ့သလားဆိုတာ… ပိုး ႏႈတ္ကဖြင့္မေျပာေပမယ့္ ခ်စ္မွာပါ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ သူ႔ကိုခ်စ္တယ္လို႔တစ္ခါမွမေျပာဖူးပဲ ခ်စ္ေသးတာပဲကို… အဟား ဒီေကာင္အရူးပဲ…ပိုးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ၾကားက သံေယာဇဥ္ကို ေပါ့ေသးေသးထင္လုိ႔… အေပၚယံ ပါးစပ္ကေျပာတာကို ဒင္းက အတည္ယူခ်င္ေသးတာ… ေတာ္ေတာ္ရယ္ရတဲ့ေကာင္… သူက ပိုးအေၾကာင္းဘယ္ေလာက္လို႔တုန္း.. ဘယ္သူမွ မသိႏုိင္တဲ့ ပိုး ဘယ္ဘက္ေပါင္ေဘးမွာ အစိမ္းေရာင္ အမွတ္၀ိုင္းေလးပါတာကအစ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္ဗ်ာ…ကဲ… ဘာတတ္ႏိုင္ေသးလဲ… ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အဲ့လိုေတြတစ္ဖတ္သတ္ျဖည့္ေတြးေနေပမယ့္ ဟိုလူ႔ေမးခြန္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျခာက္လွန္႔ေနဆဲပဲ… ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ေနလို႔မရေတာ့တာန႔ဲ ပိုးဆီက တိက်တဲ့အေျဖတစ္ခုခု သိရေအာင္လုပ္မယ္ဆိုၿပီး ပိုးတုိ႔အိမ္ဘက္ ထြက္လာခဲ့တယ္… ပိုးအစ္မက ပိုးမရွိဘူး စာအုပ္ဆုိင္သြားတယ္တဲ့…. ခါတိုင္းကၽြန္ေတာ္ အိမ္ကေနပဲ ထိုင္ေစာင့္တတ္ေပမယ့္ ဒီေန႔မွ စိတ္ေလာေနတာမို႔ စာအုပ္ဆုိင္ကို လုိက္သြားတယ္….<br /><br />ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးေတြ ျပာေ၀သြားတယ္… ပိုးနဲ႔ ဟိုေကာင္ စာအုပ္ဆုိင္ေရွ႕မွာ အတူတူရပ္ၿပီးစကားေျပာေနပါလား… ပိုးေန႔တုိင္း စာအုပ္ငွားလိုက္ ျပန္အပ္လိုက္ လုပ္ေနတာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ၾကာေနၿပီလဲ… ဒီေကာင္ ဒီလိုပဲေန႔တုိင္း ပိုးနဲ႔ဒီမွာေတြ႕ေနၾကလား ဒါေၾကာင့္ပိုးစာအုပ္ငွားတာၾကာတာလား… ဒါေၾကာင့္ ေက်ာင္းမွာဖမ္းလို႔မမိတာလား… အေတြးေတြက ေခါင္းထဲကို ဆက္တုိက္ဆိုသလို တန္းစီၿပီး၀င္လာတယ္…<br /><br />ငါ …ဘာလုပ္ရမလဲ ဘာလုပ္ရမလဲ…စဥ္းစားစမ္း … <br /><br />ကၽြန္ေတာ္ပိုးတို႔အိမ္ျပန္ၿပီး မမိုးကို ပိုးပိုးကိုလိုက္ၾကည့္ပါဦလို႔ ေခၚၿပီး သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ျပလိုက္တယ္ … <br />ႏွစ္ေယာက္လံုးကလည္း ရယ္လုိ႔ေမာလို႔ ပတ္၀န္းက်င္ကိုလည္း ဂရုစိုက္မိပံုမေပၚဘူး… မမိုးရွက္လည္းရွက္ ေဒါသလည္းထြက္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္းအားနာေနတယ္<br /><br />``မင္းညိဳရယ္ နင့္ကိုအားနာလိုက္တာ… ပိုးပိုး ပိုးပိုး သိမယ္… အမ်ိဳးေတြကို အရွက္ကြဲေအာင္လုပ္ခ်င္တဲ့ဟာမ သိမယ္…´´<br /><br />``ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘာဆက္လုပ္က်မလဲ မမိုး…´´<br /><br />``ေလာေလာဆယ္ အိမ္ျပန္မယ္ … လမ္းမႀကီးမွာရွင္းရင္လူသိပါတယ္… ´´<br />ဆိုၿပီး အိမ္ကိုျပန္လာၾကတယ္…<br /><br />ဧည့္ခန္းမွာ ႏွစ္ေယာက္တစ္ေယာက္ တစ္ေနရာစီထိုင္ၿပီး ျပႆနာကို ေျဖရွင္းဖို႔အေတြးကိုယ္စီနဲ႔…<br /><br />``သူတို႔ အေၾကာင္း နင္ ဘယ္ေလာက္သိလဲ မင္းညိဳ…´´<br /><br />မမိုးကေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း သိသေလာက္ အကုန္မျခြင္းမခ်န္ေျပာျပလိုက္တယ္… ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္မွန္တယ္လုိ႔ ထင္တယ္… <br /><br />``ေအး ဟုတ္ၿပီ ဒီကိစၥေခါင္းေအးေအးထားၿပီး စဥ္းစားမွျဖစ္မယ္ အေလာတႀကီးလုပ္ရင္ ျပႆနာေတြ ပိုရႈပ္ေထြးလာႏိုင္တဲ့အျပင္ လူသိရွင္ၾကားျဖစ္ကုန္ရင္ ေမေမတို႔ေဖေဖတို႔ ဦးတို႔အန္တီတို႔ အားလံုးအရွက္ရကုန္လိမ့္မယ္…ေလာေလာဆယ္ နင္ အိမ္အရင္ျပန္ႏွင့္ နင္ရွိေနရင္ ပိုးပိုးက ငါေမးတဲ့အခါက် ေျဖရခက္ေနလိမ့္မယ္ မိန္းမခ်င္းခ်င္းက် ပိုေမးလို႔ေကာင္းတာေပါ့´´<br /><br />မမမိုး စီစဥ္တဲ့အတုိင္း ကၽြန္ေတာ္အိမ္ျပန္လာတယ္… ပံုမွန္အတိုင္းထမင္းစားၿပီး အိပ္ခန္းထဲ တန္း၀င္ခဲ့တာပဲ…ညက်ေတာ့ ေမေမက ကၽြန္ေတာ့္ အခန္းတံခါးလာေခါက္ၿပီး… <br /><br />``သား ပိုးပိုးနဲ႔ဘာေတြျဖစ္ၾကလဲ…ေမေမျဖင့္ ရင္ေတြတုန္လိုက္တာ သားရယ္… ေမေမတုိ႔လည္း ဘာမွမသိရပါလား… မမၾကည္ဖုနး္ဆက္ေျပာမွသိတယ္… ကိုထြန္းေဇာ္တစ္ေယာက္ေတာ့ ေဒါသပံုထေနတယ္တဲ့… သားသိသေလာက္ ေမေမတို႔ကိုလည္း ေျပာပါဦး.. ´´<br /><br />ေမေမက ေမးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ညေနက မမိုးကိုေျပာတဲ့အတုိင္း တပံုစံတည္း ျပန္ေျပာလိုက္တယ္ အပိုအလုိမရွိ အတတ္နိုင္ဆံုး အမွန္တရားျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာပါတယ္…<br /><br />``အဲ့ဒါဆို ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ… သားက ဘယ္လုိျဖစ္ေစခ်င္တာလဲ…´´<br /><br />``သားက ေမေမတို႔ သေဘာပါပဲ….´´<br /><br />``ဒီလိုဆို ေမေမ သားေဖေဖနဲ႔ တုိင္ပင္လုိက္ဦးမယ္ေနာ္…´´ ဆိုၿပီး ေမေမျပန္ထြက္သြားတယ္<br />ကၽြန္ေတာ့္ကိစၥဆုိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္လူႀကီးေတြ ေဆြးေႏြးတာကို ၀င္မစြက္ဖက္ခ်င္ပါဘူး… သူတို႔က ေကာင္းသလို တစ္ခုခုစီစဥ္ပါလိမ့္မယ္ေလ… ဘာေတြဆက္ျဖစ္ၾကတယ္ဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မသိဘူး ေဖေဖနဲ႔ေမေမ ညတြင္းခ်င္းပဲ ပိုးတုိ႔အိမ္ကိုေရာက္သြားတယ္… ျပန္လာေတာ့<br /><br />``သား ေဖေဖတို႔ အျမင္ေတာ့ ဒီလိုကိစၥမ်ိဳးက ခုရႈပ္မွေနာင္ရွင္း မျဖစ္ခင္က ႀကိဳတင္ကာကြယ္တာအေကာင္းဆံုးပဲ… ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း မေျပာခ်င္ဘူးသားရယ္… ျပႆနာကို အေကာင္းဆံုးေျဖရွင္းၿပီး ေနာက္ထပ္မျဖစ္ေအာင္ကာကြယ္တဲ့နည္းလမ္းကေတာ့ မင္းတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို လက္ထပ္ေပးလိုက္ေတာ့မယ္…´´<br /><br />``ဗ်ာ…´´ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုမွ ေမွ်ာ္လင့္မထားတဲ့စကား<br /><br />``ဟုတ္တယ္သား… အစကေတာ့ ေက်ာင္းၿပီးမွလက္ထပ္ေပးမယ္လုိ႔ စိတ္ကူးေပမယ့္ အေျခအေနက အခုလုိျဖစ္လာတယ္… ေလာေလာဆယ္ေတာ့ တရားရံုးမွာ အသိသက္ေသအေနနဲ႔ လက္မွတ္ထိုးထားရံုပဲ ဧည့္ခံပြဲေတာ့ ေနာက္မွအခ်ိန္ယူ စီစဥ္တာေပါ့… လက္မွတ္ထိုးမွာကေတာ့ ဒီတနလၤာ… ရက္ရာဇာက်လို႔ ေရြးထားတယ္…´´<br /><br />``ဗ်ာ.. တနလၤာ…´´ ကၽြန္ေတာ္ ထပ္ဆင့္ဗ်ာၿပီး ပါးစပ္အေဟာင္းသားနဲ႔ ဘာမွကို ျပန္မေျပာႏိုင္ေတာ့ဘူးျဖစ္သြားတယ္... ဒီေန႔က ေသာၾကာ… တနလၤာဆိုေတာ့ ေနာက္ ၂ ရက္ေနရင္ေပါ့…. ပိုးကို အဲ့ဒီေလာက္ျမန္ျမန္လက္ထပ္ရလိမ့္မယ္လို႔ တစ္ခါမွ ေတြးမထားမိဘူး…ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ေက်ာင္းၿပီးလို႔ ဘြဲ႕ဓါတ္ပံုတူတူရိုက္ၿပီးမွ မဂၤလာ၀တ္စံု၀တ္ရမယ္ ထင္ေနတာ… ကၽြန္ေတာ္ရင္ေတြခုန္လြန္းေနတယ္… ေဖေဖနဲ႔ေမေမေရွ႕မွာ ၾကာၾကာဆက္မထိုင္ရဲေတာ့တာမို႔ ကိုယ့္အခန္းထဲပဲကိုယ္ျပန္လာခဲ့လိုက္တယ္… ေနာက္ ၂ ရက္ေနရင္ ပိုးက ကၽြန္ေတာ့္ တရား၀င္ ဇနီးမယားျဖစ္ေတာ့မွာတ့ဲ… ကၽြန္ေတာ့္တစ္ကိုယ္လံုးက ေသြးေၾကာေတြ ရွိန္းတိမ္းဖိန္းတိမ္းႀကီးျဖစ္သြားတယ္… ကၽြန္ေတာ့္အေတြးထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ မိသားစု ဘ၀ေလးကို စိတ္ကူးနဲ႔ ပံုေဖာ္ရင္းအိပ္ေပ်ာ္သြားတာ.. အိပ္မက္ထဲမွာ…သူက ကၽြန္ေတာ့္ကို `ေမာင္´လို႔ေခၚတယ္ … <br /><br />ေနာက္ေန႔ စေနေန႔တစ္ေန႔လံုး ကၽြန္ေတာ္ပိုးတုိ႔အိမ္မသြားဘူး… ပိုးကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရမွာ ရွက္လို႔… ရယ္ရတယ္ေနာ္ … မိန္းကေလးျဖစ္တဲ့ပိုးကဘယ္လိုေနလဲ မသိဘူး… ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ရွက္တာပဲသိတယ္… ေမေမက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းေခၚကိုေခၚသြားၿပီး တနလၤာေန႔က်ရင္ ကၽြန္ေတာ္၀တ္ဖို႔တုိက္ပံုနဲ႔ပိုးပုဆိုးလုိက္ရွာ၀ယ္ေပးတယ္… ဘာမဆုိင္ ညာမဆုိင္ ပိုးပုဆိုး ၀တ္ရလို႔ ၾကည္ႏူးမိေသးတယ္… ပိုးနာမည္ပါတာကိုး…ရုတ္တရက္ မနက္ျဖန္ ၾကည္ျပာ့ေမြးေန႔ရွိတာ သတိရၿပီး ေမြးေန႔လက္ေဆာင္ပါေပးရင္ေကာင္းမလဲဆိုတာ ေမေမနဲ႔တုိင္ပင္ၿပီး ေက်ာက္စီရင္ထိုးပံုေလး ၀ယ္ခဲ့တယ္… အေတြးထဲမွာေတာ့ မနက္ျဖန္ေမြးေန႔ပြဲကို ပိုးကိုပါ ေခၚသြားမယ္… ဟိုေရာက္ရင္ ဒါမနက္ျဖန္ငါနဲ႔ လက္ထက္မယ့္ ဇနီးေလာင္းအေခ်ာအလွေလးလို႔ မိတ္ဆက္ေပးရင္း ၾသဘာေပးခံမယ္လို႔ႀကိတ္ၿပီး စိတ္ကူးမိေသးတယ္… ဒါဆုိၾကည္ျပာလညး္ ကၽြန္ေတာ့္အေပၚမလုိအပ္ပဲ သံေယာဇဥ္ေတြပိုေနစရာမလိုေတာ့ဘူးေလ… တစ္ခ်က္ခုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ ကဲ မပိုင္လား…<br />--------------------------<br /><br />ေလးနာရီေလာက္ ေရမိုးခ်ိဳးၿပီး ပိုးတုိ႔အိမ္ဘက္ထြက္လာတယ္ ပိုးကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ ႀကိဳမေျပာထားဘူး တမင္တကာ မေျပာပဲထားတာ… ဖုန္းဆက္ရင္ ဘယ္လုိေျပာရမွန္းလဲမသိဘူး ရိႈးတိုးရွန္းတန္းႀကီး… ခါတုိင္းလဲေတြ႕ေနက် ေျပာေနက်ကို ခုမွ ဘယ္လိုေတြျဖစ္ေနမွန္းမသိဘူး ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ မာန္တင္းၿပီးထြက္ခဲ့တာ သူတုိ႔ၿခံေရွ႕ေရာက္ေတာ့ ရင္အခုန္သား… ပိုးပိုး ၿခံထဲက ဒန္းေပၚမွာ တင္ပလင္ေခြထိုင္ၿပီး စာအုပ္တစ္အုုပ္ကိုဖတ္ေနတယ္… ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမင္လုိက္ရေတာ့ သူ႔မ်က္လံုးေတြ ရုတ္တရက္ ခက္ထန္သြားတာ ကၽြန္ေတာ္ အလန္႔တၾကားေတြ႕လိုက္တယ္…<br /><br />``အိမ္ကလူေတြေရာ…´´ ဘာေျပာရမွန္းမသိတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လဲ ပါးစပ္ထဲရွိရာ ေမးလုိက္တယ္..<br /><br />``မရွိဘူး အက်ီသြားေရြးၾကတယ္…´´<br /><br />``ေၾသာ္ ငါလည္း မေန႔က အက်ီနဲ႔ ပုဆိုးသြား၀ယ္တယ္ဟ သိလား…´´<br /><br />``အင္း…´´<br /><br />``ငါ အခု ဆရာ ဦးေအာင္ႏိုင္သမီး ေမြးေန႔ပဲြ သြားမလို႔ နင့္ကိုလာေခၚတာ…. ထ အ၀တ္အစားလဲ… သြားရေအာင္…´´<br />ပိုး ဖတ္လက္စ စာအုပ္ကိုပိတ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို ျဖတ္ခနဲ လွမ္းၾကည့္တယ္… ပိုးမ်က္လံုးေတြ စိမ္းေနတယ္…<br /><br />``နင့္ကို ဖိတ္ထားတာ နင္သြားပါလား ဘာလုိ႔ငါ့ကိုလာေခၚေနတာလဲ မလိုက္ခ်င္ဘူး…´´<br /><br />``မဟုတ္ဘူးေလ ပိုးရယ္ ငါတစ္ေယာက္တည္းဆို ဟိုမွာ သိတဲ့လူလည္းရွိတာမဟုတ္ဘူး ေမြးေန႔ရွင္ကလည္း ဟိုလူ႔ဧည့္ခံရ ဒီလူ႕ဧည့္ခံရနဲ႔ဆို ငါက ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ျဖစ္ေနမွာစိုးလို႔…´´<br /><br />``ေၾသာ္ အဲ့ဒီေတာ့ ငါက နင့္အပ်င္းေတာ္ေျပ… လိုက္ခဲ့ေပးရမယ္ေပါ့… ငါမလုိက္ခ်င္ဘူး နင့္ဘာသာသြား….´´<br /><br />``မဟုတ္ဘူးေလဟာ နင္ကလည္း ဘယ္လိုျဖစ္ေနတာလဲ အေကာင္းေျပာေနတာကို…´´<br /><br />``ဘာ……….. ဘာေျပာလိုက္တယ္… ငါ ဘယ္လိုျဖစ္ေနတာလဲဆိုတာ နင္မသိဘူးလား… ´´<br /><br />``ဘာျဖစ္ေနတာလဲ ပိုးပိုး…´´<br /><br />``လူသတ္ခ်င္ေနတာ… လူသတ္ခ်င္ေနတာ… ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ေလွာင္အိမ္ထဲကငွက္တစ္ေကာင္လုိ အက်ဥ္းက်ခံထားရၿပီး အမ်ိဳးမ်ိဳးေစသမွ် အသံုးေတာ္ခံျပေနရတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ ဒီေလာက္ေတာင္ေပါက္ကြဲခြင့္မရွိဘူးလား…´´<br />ပိုးဟာ အခ်ိန္မေရြးေပါက္ကြဲေတာ့မယ္ ဗံုးတစ္လံုးလိုပဲ… သိပ္ကို ေၾကာက္စရာေကာင္းေနတယ္… ကၽြန္ေတာ္သိတဲ့ ယုန္ငယ္ေလးဟာ က်ားရဲမေလးအသြင္ေျပာငး္သြားတယ္…<br /><br />``နင္ဘာကို ေျပာခ်င္တာလဲ ပိုး ငါ့ကို ရွင္းရွင္းေျပာ…´´<br /><br />``ေအး ရတယ္… သိပ္ရတယ္… ငါကလည္း ရွင္းရွင္းပဲေျပာခ်င္ေနတာ ၾကာလွၿပီ… နင္ လုပ္ရပ္ေတြက တစ္ဆိတ္ေအာက္တန္းမက်လြန္းဘူးလား ဟင္ မင္းညိဳ…´´<br /><br />``ငါက ဘာလုပ္လုိ႔လဲ…´´<br /><br />``ဟား ဟား ဘာလုပ္လုိ႔လဲ ဟုတ္လား ရယ္ရတယ္… ေအးေလ နင္က ဘာမွမလုပ္ပါဘူး ငါ့တစ္ဘ၀လံုး စုတ္ျပတ္သတ္သြားေအာင္ စနက္တံေလးကို ျဖဳတ္ရံုေလးျဖဳတ္ခဲ့တာ…ဒီမွာ မင္းညိဳ နင္ေယာက်္ားတန္မဲ့ အဲ့ေလာက္ေတာင္ေအာက္တန္းက်လိမ့္မယ္လုိ တစ္ခါမွ မေတြးခဲ့မိဘူး … နင္နဲ႔သူငယ္ခ်င္းျဖစ္ခဲ့ရတာေတာင္ သနတယ္…´´<br /><br />``မိပိုး နင့္စကားေတြ လြန္ေနၿပီေနာ္…´´<br />``လြန္ပါေစ ဘာကို ဂရုစိုက္ရမွာလဲ… မနက္ျဖန္နင္နဲ႔ လက္ထက္စာခ်ဳပ္မွာ လက္မွတ္ထိုးရေတာ့မယ္ဆိုမွေတာ့ ငါ့ဘ၀မွာ ဒီ့ထက္ဆံုးရံႈးစရာ ဘာမွ မရွိေတာ့ဘူး… ဘယ့္ႏွယ့္ ငါ ကိုလင္းထြဋ္နဲ႔ စာအုပ္ဆိုင္မွာ စကားေျပာတာကို ျမင္ရံုနဲ႔ ဒီအေျခအေနထိေရာက္ေအာင္ နင့္အေဖအေမကို မိန္းမလိုမိန္းမရ ပလီၿပီး ငါ့အိမ္အထိ လႊတ္ၿပီး အမႈမႀကီးႀကီးေအာင္ဆင္တာ အဲ့ဒါ ေအာက္တန္းမက်လို႔ ဘာက ေအာက္တန္းက်မွာလဲ… ´´<br /><br />``မဟုတ္ဘူး ပိုးပိုး နင္ အထင္လြဲေနတာ ငါရွင္းျပမယ္…´´<br /><br />``ေတာ္… မၾကားခ်င္ဘူး… နင့္ပါးစပ္က ထြက္တဲ့စကား ငါဘယ္ေတာ့မွ မယံုေတာ့ဘူး… မိန္းမတစ္ေယာက္ရဖို႔အတြက္မ်ားဟာ …´´<br /><br />``ပိုး ငါ့သိကၡာကို နင္မေစာ္ကားနဲ႔ မိန္းမတစ္ေယာက္ရဖို႔အတြက္မဟုတ္ဘူး နင့္မို႔လို႔…´´ ကၽြန္ေတာ့္စကားပင္ မဆံံုးလိုက္<br /><br />``ေၾသာ္ ေဟာ္ ေဟာ္ ဟုတ္တာေပါ့ ငါ့မို႔လို႔ေပါ့… တျခားမိန္းမ နင္အႏုိင္က်င့္သမွ်အဲ့လို ၿငိမ္ခံေနမလား…´´<br /><br />``ငါက နင့္ကို အႏုိင္က်င့္တယ္… ဟုတ္လား ပိုးပိုး…´´<br /><br />``မဟုတ္ဘူးလုိ႔ နင္ျငင္းခ်င္ေသးလို႔လား… ဒါအခုမွ မဟုတ္ဘူး… ဟိုးလူမွန္းသိတတ္စကတည္းက… ငါ့ဘ၀ဟာ အေဖ အေမ အစ္မေတြ ၾသဇာအာဏာအျပင္ နင့္ ပံုစံခြက္ထဲမွာေနရတယ္… အတန္းေဖာ္ေက်ာင္းသားခ်င္းတူတူေတာင္ နင့္ ခြင့္ျပဳတဲ့လူနဲ႔ပဲ ငါေပါင္းရတယ္… ကိုယ္ရတဲ့မုန္႔ဖိုးနဲ႔ ကိုယ္စားခ်င္တာ၀ယ္မစားရတဲ့ဘ၀… ကိုယ့္ဆႏၵနဲ႔ကိုယ္ တစ္ခါမွမေနခဲ့ရတယ္ဘ၀… ငယ္ငယ္တုန္းက ငယ္ေသးလုိ႔ မစဥ္းစားတတ္ေသးေပမယ့္ ငါဟာ အရြယ္ေရာက္လာၿပီ ကိုယ္ပိုင္ဦးေႏွာက္ရွိတယ္… စဥ္းစားတတ္တယ္ ေတြးေခၚတတ္တယ္… ခံစားတတ္တယ္… ေပါက္ကြဲတတ္တယ္… ဒါေတြ နင္မသိဘူး သိေအာင္လည္း တစ္ခါမွ မႀကိဳးစားဘူး နင္သိတာ ငါ့ကိုမ်က္စိေဒါက္ေထာက္ၾကည့္မယ္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္မယ္ ကန္႔သတ္မယ္.. မိဘေတြေပးထားတဲ့ အခြင့္အာဏာကိုသံုးၿပီး နင္ ငါ့ကို လိုရာခိုင္းမယ္…´´<br /><br />``မဟုတ္ဘူး မဟုတ္ဘူး…´´ <br /><br />ကၽြန္ေတာ္ မဟုတ္ဘူးဆိုတာကလြဲရင္ ဘာစကားမွ ဆက္ထြက္မလာေတာ့ဘူး ပိုးစကားေတြက ကၽြန္ေတာ့္နားထဲမွာ ၾကားတစ္ခ်က္ မၾကားတစ္ခ်က္<br /><br />``တစ္ဦးတည္းေသာသားခ်င္းအတူတူေတာင္မွ နင္က ငယ္ငယ္ကတည္းက သူမ်ားထက္ပို အတၱႀကီးတယ္… နင္ပိုင္ဆိုင္တဲ့ ပစၥည္းဆုိရင္ ေသမတတ္စြဲလန္းတယ္ မ်က္စိေအာက္ကအေပ်ာက္မခံပဲ… အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ရွိတတ္တယ္… အဲ့ဒီလိုပဲ နင့္အတြက္ ငါဟာ နင့္အရုပ္သာသာပဲရွိတယ္… နင္ မပါပဲ ဘယ္မွ မသြားတတ္ မလာတတ္ ဘာမွ မလုပ္တတ္ မကိုင္တတ္ အစစ အရာရာ နင့္ကိုပဲ မွီခိုအားထားေအာင္ နင္ေျပာသမွ်ေခါင္းညိတ္တတ္ေအာင္ နင္ဟာ ငါ့အတြက္ essential ျဖစ္ေအာင္ … ငါ့ကို နင္ပံုသြင္းထားခဲ့တယ္… ဆႏၵရွိတဲ့အခ်ိန္ အခ်ိန္မေရြးအိတ္ထဲက ထုတ္ၾကည့္လို႔ရတဲ့ ေကာ္ပတ္ရုပ္သာသာပဲ နင္ငါ့ကို သေဘာထားတယ္…´´<br /><br />``မဟုတ္ဘူး ´´လို႔ အက်ယ္ႀကီးေအာ္ၿပီး… <br /><br />``ပိုးပိုး နင့္ကိုငါတကယ္ခ်စ္တာ….´´ ကၽြန္ေတာ့္ပါးစပ္က လႊတ္ကနဲ ထြက္သြားတယ္…<br /><br />``ဘာ… ခ်စ္တယ္.. ဟုတ္လား ဟား ဟား ေလာကႀကီးမွာ အေျပာင္ေျမာက္ဆံုးဟာသကိုၾကားရသလိုပဲ… နင့္လိုလူက ခ်စ္တတ္ရင္ ငါ့အသက္န႔ဲေတာင္ေလာင္းရဲတယ္… သိလား… နင့္ကိုယ္နင္ပဲ ခ်စ္တတ္တာပါ သူမ်ားကို ဘယ္္လိုခ်စ္ရမယ္ဆိုတာ နင္မသိဘူး… အခ်စ္မွာ ကန္႔သန္႔ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈေတြမရွိဘူး … နားလည္မႈပဲရွိတယ္…´´<br /><br />``နင့္ကို ဒါေတြဘယ္သူေျပာလဲ….´´<br /><br />ပိုး ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီး… တစ္လုံးခ်င္းေျပာတယ္<br /><br />``ကို လင္း ထြဋ္…´´<br /><br />``ဘာ…´´<br /><br />``ဟုတ္တယ္ ကိုထြဋ္ ေျပာတာ… ေျပာရံုတင္ မဟုတ္ပါဘူး သူက လက္ေတြ႔လည္း ငါ့ကိုနားလည္တယ္… လူတစ္ဖက္သားရဲ႕လြတ္လပ္ခြင့္ကို တန္ဖိုးထားရမယ္ဆိုတဲ့ သူ႔စိတ္ဓါတ္ကို ငါသိပ္ေလးစားတာပဲ သိလား…´´<br /><br />``ေတာ္ေတာ့ ပိုးပိုး ဆက္မေျပာနဲ႔ေတာ့…´´ ပိုးက သူ႔စကားကို မရပ္ပါဘူး<br /><br />``ေနာက္ၿပီး တကယ္ခ်စ္ရင္ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသိဥာဏ္နဲ႔ အရည္အခ်င္းေတြ ျမင့္မားႏုိင္သမွ် ျမင့္မားလာေအာင္ ကူညီလမ္းဖြင့္ေပးရမယ္တဲ့ ဘယ္ေလာက္ ေလးစားစရာေကာင္းတဲ့ အေတြးအေခၚလဲဆိုတာ… ၿပီးေတာ့ ေလွာင္အိမ္ေလးထဲမွာ ပိတ္မိေနတ့ဲ ငါ့ကို သူ႔ရဲ႕ လံုၿခံဳေႏြးေထြးၿပီးလြတ္လပ္မႈေတြအျပည့္အ၀ရွိတဲ့ သူ႔ရဲ႕အသိုက္အၿမံဳေလးထဲကို ပ်ံသန္းခဲ့ပါတဲ့….´´<br /><br />``နင္က သူ႔ဆီ တကယ္သြားမွာလား ပိုး…´´ ကၽြန္ေတာ္ အလန္႔တၾကားေမးလိုက္မိတယ္..<br /><br />``အဟက္… ေတာ္ေတာ္ရယ္ရတဲ့ေမးခြန္းပဲ… ငါပ်ံခ်င္ရင္ ပ်ံလုိ႔ရလို႕လား ေလွာင္အိမ္ေသာ့က နင္ခ်ိဳးလိုက္ၿပီေလ …. မိဘစကားကိုေျမ၀ယ္မက်နားေထာင္ရတဲ့ အစဥ္အလာကို အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး နင္အခုငါ့ကို ေခ်ာင္ပိတ္ရိုက္ခ်လိုက္ၿပီပဲ အဓိပၸါယ္မရွိတဲ့ေမးခြန္းေတြေမးမေနစမ္းပါနဲ႔… စိတ္ခ်ပါ… ငါနင့္ကိုလက္ထက္မွာပါ… နင့္ေလွာင္ခ်ိဳင့္ထဲမွာပဲ တစ္သက္လံုးေနမွာ… ငါ့အတိတ္က ၀ဋ္ေကၽြးဆပ္တယ္လို႔ပဲ သေဘာထားပါတယ္… နင္သာ ေနာက္ဘ၀ဆိုတာ ရွိခဲ့ရင္ ၀ဋ္မလည္ပါေစနဲ႔လို႔ပဲ ငါဆုေတာင္းတယ္…´´<br /><br />``ပိုး … ပိုး… မဟုတ္ဘူး မဟုတ္ဘူးေနာ္….´´<br /><br />``နင္လည္းေမြးေန႔ပြဲသြားရဦးမယ္ ေနာက္က်ေနေရာ့မယ္… ´´ ပိုးက ေျပာေျပာဆုိဆိုနဲ႔ အိမ္ေပၚတက္သြားတယ္ … <br />ကၽြန္ေတာ့္မွာသာပလက္ေဖာင္းေပၚ ဦးတည္ရာမဲ့ ေလွ်ာက္ရင္း အေတြးေတြက တစ္စစီပ်ံ႕လြင့္လို႕…<br /><br />၀ဋ္ေကၽြး… ဒါပိုးအတြက္ ၀ဋ္ေကၽြးတဲ့လား…. ငါနင့္ကို အႏုိင္က်င့္တယ္တဲ့လား ပိုးရယ္… နင့္အတြက္ေလွာင္ခ်ိဳင့္တစ္လုံတဲ့လား… ပိုး ကၽြန္ေတာ့္ ေမတၱာ ေစတနာေတြနဲ႔ ပိုးကို အေကာင္းဆံုးကာကြယ္ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္လို႔ တစ္ခ်ိန္လံုး ဂုဏ္ယူခဲ့တဲ့ကၽြန္ေတာ္ … အခု ပိုးဘ၀ တစ္ခုလံုး စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္မိလ်က္သားျဖစ္သြားတယ္တဲ့ဗ်ာ… <br />ပိုးရယ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္… ငါ့ကို ခြင့္မလႊတ္ပါနဲ႔… ဘ၀မွာ အေကာင္းဆံုး ဆုိတာေတြကိုပဲ နင့္အတြက္ ဖန္တီးေပးခ်င္ခဲ့တာ… နင္ေျပာသလို ငါအတၱသိပ္ႀကီးလြန္းခဲ့သလား… ငါမွားခဲ့တယ္ဆိုရင္ အဲ့ဒီေစတနာ အမွားအတြက္ တကယ္ကို ေတာင္းပန္ပါတယ္ပိုးရယ္ … လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲကိုေတာင္းပန္ပါတယ္… စိတ္ခ်ပါ ပိုး… နင္ စိတ္ခ်မ္းသာေစရမယ္…. ကၽြန္ေတာ္ဆံုးျဖတ္ခ်က္ တစ္ခုကို ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏုိင္ခ်လိုက္တယ္… <br /><br />--------------------------<br />``ကလင္ ကလင္ ကလင္….´´<br /><br />``ဟလို…´´<br /><br />``ပုိးပိုးလား…´´<br /><br />``ေအး…ေအာင္ကို…ေျပာ…´´<br /><br />``ပိုးပိုး စိတ္ကိုခိုင္ခုိင္ထားေနာ္… ငါေျပာတာေသခ်ာနားေထာင္…´´<br /><br />``ေအး ဘယ္သူ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ… လန္႔လိုက္တာ…´´<br /><br />``မင္းညိဳ မေန႔ညက ဆရာဦးေအာင္ႏုိင္သမီး ၾကည္ျပာ့ကို ခိုးေျပးသြားလုိ႔…´´<br /><br />``………´´<br /><br />``……..´´<br /><br />``………´´<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-2260565890391335494?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-86069773103814697342009-08-29T19:16:00.000-07:002009-08-29T19:16:43.819-07:00မေတာ္တဆ အၾကည့္ခ်င္းဆံုတဲ့ပြဲမွာ<br />ကၽြန္မ ႏွလံုးသား ရွဲကနဲ က်က္သြားတယ္<br />ပါးျပင္ေပၚကေမႊးညွင္းႏုေတြ အသဲအမဲထိုးထိုးေထာင္…<br />ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေတာင္ မသိလိုက္ဘူး <br />မေတာ္တဆ အငိုက္မိသြားတယ္… <br /><br />သူ႔နံရိုးျဖစ္ခ်င္ေဇာနဲ႔ ပန္းသီးကို အေမာတေကာအကိုက္<br />မေတာ္တဆပါပဲ… <br />သူ႔သေဘာအတိုင္းလိုက္မယ့္ ယုန္တစ္ေကာင္ျဖစ္သြားျပန္ေရာ…<br />မာနေတြကို သက္ျပင္းတစ္ခ်က္နဲ႔အတူ <br />`ဟင္း´ ကနဲ လြႊတ္ခ်ပစ္လိုက္ေတာ့<br />ပန္းႏုေရာင္စစ္စစ္ အိမ္မက္သစ္တစ္ခုရတယ္…<br />အဲ့ဒီမွာ သူက ရိုမီယိုေပါ့…. <br /><br />ဦးခ်စ္ႏိုင္နဲ႔ တကၠသုိလ္ဘုန္းႏိုင္ <br />ေမာင္လွမ်ိဳးနဲ႔ ရာဘင္ျဒာနတ္တဂိုး<br />သူႀကိဳက္တာမ်ိဳးကိုမွ ကၽြန္မ ကိုးစားတတ္လာတယ္<br />သူ႔ႏႈတ္ကေစရင္ေလ <br />ေသပစ္လိုက္ဖို႔ေတာင္ ၀န္မေလးဘူး သိလား<br /><br />အဲ့ဒီလို…<br />အရႈံးေပးပါတယ္လို႔ ႏွလံုးေသြးနဲ႔ေရးျပတာေတာင္ <br />အၿပံဳးေလးတစ္ပြင့္ေျခြဖို႔အေရး <br />ေနၾကတ္တာကို ေစာင့္ခ်င္ေသးတယ္ဆိုတဲ့<br />သူ႔အတၱနဲ႔ ခလုတ္အတိုက္မွာ<br />ကၽြန္မ…ရင္ခုန္ရဲတိုက္ေလး…. <br />မေတာ္တဆ(မေတာ္တဆ)…..က်ကြဲသြားတယ္…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-8606977310381469734?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-87752862727993130472009-08-25T02:53:00.000-07:002009-08-29T19:18:22.107-07:00ၾကည့္လ်က္မျမင္ ျမင္လ်က္မသိ<br />သိလ်က္တေစ <br />ေနရက္သူေရ…<br /><br />နာမ၀ိေသသနေတြ အေထြးလိုက္နဲ႔<br />ငါ့ေျပးလမ္းကို နင္ပိတ္လိုက္ခ်ိန္…<br />အိမ္ျပန္လမ္းက မီးတိုင္မွာေတာင္<br />ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြ အေရာင္မွိန္တယ္ဟာ… <br /><br />နင္ၿခံဳေပးတဲ့ သူေတာ္ေကာင္း၀တ္စံုက<br />ငါ့ဆႏၵေတြအတြက္ မလံု႔တလံု…<br />ေဟာဒီ ရင္တြင္းပိုးေတြကလည္း…<br />မိုးေမွ်ာ္ ပိေတာက္လို မငံု႔တငံု…<br />ဒါေပမယ့္ <br />အဲ့ဒီခပ္ႏံုႏံုေကာင္က ခုထိကို ထံုေနတုန္း…<br /><br />ျမင့္ျမတ္ခမ္းနား နင့္ေလးစားမႈေတြၾကားမွာ <br />င့ါႏွလံုးသား အႀကီးအက်ယ္ဖ်ားသြားတယ္…<br />မကစားရေသးခင္ အနားေပးခံရတဲ့ <br />အားကစားသမားေလးတစ္ေယာက္ကို <br />ငါေကာင္းေကာင္းႀကီး ကုိယ္ခ်င္းစာတတ္ၿပီ ထင္တယ္<br />ေရွာင္လင္ နတ္သမီးေရ…. <br /><br />ဘ၀ဆိုတာေလ… <br />လူဆိုးလား လူေကာင္းလား…<br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ <br />ေခါင္းတလားထဲက အေလာင္းမ်ားလို<br />အေကာက္နဲ႔ဒုိင္ေပါင္းစားတာ ခံရမွာပဲ…<br /><br />ေကာင္မေလးရယ္ <br />ဓါးနဲ႔တစ္ခ်က္တည္းထိုးလည္း ေသပါတယ္…<br />အဲ့ဒီလို မာယာမ်ိဳးနဲ႔ <br />မာနကိုခ်ိဳးၿပီး အသတ္ခံရတာထက္စာရင္… <br />ပိုးစိုးပက္စက္သာအဆဲခံၿပီး… <br />ဒီအခ်ိန္<br />ငါ….<br />ဗီလိန္ပဲ ျဖစ္လိုက္ခ်င္ေတာ့တယ္…. <br /><br />(ကဗ်ာက မိန္းကေလးေတြအတြက္ဆို သိပ္မသင့္ေတာ္ဘူး ထင္လုိ႔ ေယာက်္ားေလးေနရာက ေရးလိုက္ပါတယ္... )<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-8775286272799313047?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-23405157008634897722009-08-23T09:35:00.000-07:002009-08-25T03:28:04.793-07:00တမင္တကာေရာ မဆင္ျခင္တာေရာ<br />ဘယ္လိုသေဘာနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ <br />နင့္အျပစ္ဟူသမွ် <br />လ်စ္လ်ဴရႈၿမဲ ခြင့္လႊတ္ဆဲမို႔<br />ေမြးမိခင္လို အခ်စ္ပို…. တဲ့…. <br /><br />လိုအင္မွန္သမွ် မရမကျဖည့္ဆည္း <br />နင္ခ်ည္းသာေစ ေပ်ာ္ေစရည္စူး<br />ဦးစားေပးၿမဲ အနစ္နာခံဆဲမုိ႔<br />ေမြးခ်င္းေသြးနီး အစ္မႀကီးလို အခ်စ္ပိုတဲ့<br /><br />ခ်ိဳသာစကား သကာပ်ားသို႔<br />ရိုးသားျဖဴစင္ သံေယာဇဥ္နဲ႔<br />အလိုက္သိၿမဲ သိတတ္ဆဲမို႔<br />ညီမေလးလို အခ်စ္ပိုတဲ့<br /><br />ေရာင္းရင္းေတြ ေျမွာက္လို႔ေပးသမွ်<br />ေပါက္ကရေလးေတြေလွ်ာက္ဖန္ <br />ေနာက္ဆံငင္လည္း<br />ေထာက္ခံေနဆဲ နားလည္ၿမဲမို႔<br />ထာ၀ရခ်စ္ျခင္း သူငယ္ခ်င္းတဲ့<br /><br /><br />ငါဇာတ္ေဖာ္သမွ် နင္ကြက္ေက်ာ္ျမင္မွေတာ့<br />ဘယ္လိုတြက္တြက္ကို ေခ်ာ္ေနဦးမွာပဲ… <br />ကဲ ကိုေလွ်ာ္ကင္းေရ… <br />ေဖာ္တသင္းနဲ႔ ေပ်ာ္သလိုသာေန…<br />ငါကေလ… <br />ေတာ္ရာမွာေခြလို႔<br />နင္လက္ညႇိဳးညႊန္ရာ…..ေရ ျဖစ္ေစမယ္…<br />ေစလိုရာ… ေစ…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-2340515700863489772?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-52909467159076905072009-08-21T08:01:00.000-07:002009-08-21T08:02:32.542-07:00ေမတၱာ…<br />ခ်စ္တာျခင္းတူေပေသာ္ျငား…<br />ရွင္..သစၥာယြင္းမွာကို ေတြးမိျပန္ေတာ့… <br />လွစ္ကာက်င္းလိုစမ္းပါဘိ…<br />ေရႊရင္ပူ… ႏြမ္းလွတယ္<br />ကၽြမ္းသူမုိ႔ေလး…<br /><br />ကရုဏာ…<br />ခုခါသာၾကင္မူပို…<br />ညဳခယာ ေမပ်ိဳအေတြ႔<br />ေမ့မွာသာ စိုးလွတယ္ <br />ၿငိဳးပါနဲ႔ေလး… <br /><br />မုဒိတာ…<br />ပုရိသာၾကန္အင္စံု…<br />ဘယ္ပံုရယ္ႏိႈင္းမမီ … <br />ၾကည္ၾကည္ျဖဴ ခ်စ္သူပြား…<br />အားက်တယ္ေလး…<br /><br />ဥေပကၡာ…<br />သူ..ပစ္ခြာလို ခြာေစေတာ့…<br />အသစ္ရွာလို ရွာေစေတာ့<br />ႏွစ္တစ္ရာတိုင္ ေမတၱာမယိုင္<br />ခ်စ္ႏိုင္တယ္ေလး…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-5290946715907690507?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-80039210997013577292009-04-25T23:40:00.001-07:002009-04-25T23:40:33.063-07:00သခင္….<br />မုန္းတယ္ဆိုမွျဖင့္…<br />သခင္ပစ္ခြာလို႕<br />ရက္စက္ကာထားခဲ့ရင္လည္း<br />အရံႈးေလးနဲ႔မိႈင္<br />အၿပံဳးေလးနဲ႔ပဲ<br />ေနႏိုင္ေအာင္ေနပါ့မယ္…<br /><br />အခုက် သခင္ရယ္…<br />အခ်စ္ပန္းလည္း မကံုး<br />အမုန္းပန္းလည္း မဆင္<br />သံေယာဇဥ္ ပိစိကေလးနဲ႕<br />မထိတထိ လာလာကလိေနေတာ့<br />ေဟာဒီက ၿငိမိတဲ့သူပဲ<br />ထိျပန္ေရာ….<br /><br />မိႈင္တိုင္ငိုင္ေဆြး<br />အေတြးမ်ားနဲ႕ခ်ာလည္…<br />အေဆြးမ်ားပဲ သည္းလာတယ္…<br />ဟိုအေ၀းနားပဲ<br />ငါ…<br />ေနသာမယ္…<br /><br />ေၾသာ္...<br />ရင္မွာ ... မေျဖသာ<br />ေ၀ဒနာ ျမစ္တစ္စင္းရဲ႕<br />ရင္တြင္းျဖစ္အင္<br />နင့္ဘ၀င္ ထင္ျမင္ေစဖို႕<br />အတြင္းသို႔အေရာက္၀င္<br />ျမင္သာေအာင္ၾကည့္လွည့္ပါသခင္…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-8003921099701357729?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-74233291784913138202009-04-25T23:39:00.002-07:002009-08-25T01:08:40.847-07:00နင့္မ်က္ႏွာတစ္ခ်က္မညိဳေစဖို႕<br />ငါ့မာနေတြ …<br />ပက္ပက္စက္စက္ ၿဖိဳခ်ေပးထားလ်က္နဲ႕…<br />`ေသြးေအးတယ္…´<br />နင္မို႔ အဲ့လိုေျပာထြက္တယ္…<br /><br />ရူးေလာက္ေအာင္ခ်စ္တယ္ဆိုတာလဲ သိရဲ႕…<br />ဘာေၾကာင့္ ….ငါဒူးေထာက္တာကိုမွ<br />နင္ထပ္ျမင္ခ်င္ေနရတာလဲ…<br />ငါက နင့္အတြက္ ဆူးေညွာက္ေလလား….<br /><br />နင့္အတၱ အဖိတ္အစင္ေတြေတာက္ပဖို႔ဆို<br />ဘ၀တစ္ခုလံုး ေမွာက္ခ်<br />ေနာက္က်က်ေနရာနားကေန<br />ဓါးထက္ထက္နဲ႔ ႏွလုံးသားကိုခြဲ<br />အၿပံဳးမ်ားအငွားတပ္<br />အနားသတ္ေပးခဲ့တာပဲေလ…<br /><br />ငါ့လမင္းက နင့္ကိုမွ ပထမဆံုး သာခဲ့ဖူးတာ..<br />ခုေတာ့….<br />မီးစာမကုန္ ဆီလည္းလံု(ေလာက္)လ်က္နဲ႕…<br />နင္ေလဟုန္သံုး… ၀ုန္းကနဲ…<br />ၿငိမ္းလိုက္တာ….<br />ခုထိကို…<br />ေမွာင္ပိန္းေနတုန္းပဲဟာ…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-7423329178491313820?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-81531092046488837062009-04-25T23:39:00.001-07:002009-04-25T23:39:24.893-07:00`ခ်စ္တယ္´လို႔ နင္ပဲေျပာခဲ့တာေလ…<br />ေနာက္ေတာ့လည္း<br />ငါပဲ ……….<br />အျပစ္ပယ္ခံ…<br />နင့္အတြက္ကေတာ့ အရာရာဟာ..<br />ျဖစ္လြယ္သလို<br />ပ်က္ဖို႔က်ေတာ့လည္း လြယ္ခဲ့တာပဲ…<br /><br />`သူငယ္ခ်င္းပဲလုပ္ရေအာင္´တဲ့<br />နင္ေကာင္းတယ္ဆိုမွေတာ့ …<br />ငါ…………<br />ေခါင္းဘာလို႔ခါရမွာလဲ……<br /><br />ဒဏ္ရာေတြသာ အျမစ္တြယ္ခဲ့လို႔<br />တစ္ခါတစ္ခါေတာ့<br />ငါ…………..<br />ညစ္က်ယ္က်ယ္ေတြးမိေသးတယ္…<br />`ခ်စ္တယ္´ ဆိုတာေလးမ်ား ျပန္ၾကားရႏိုးႏိုး<br />ျဖစ္မယ္ေတာ့ မေသခ်ာဘူးေပါ့…<br /><br />အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုးသူႀကီးရဲ႕…<br />မမွားတုိင္းသာ အမွန္ျဖစ္ေၾကးဆို…<br />ျပန္ခ်စ္ေပးဖို႔ ဘာေၾကာင့္မ်ား<br />ဒီေလာက္၀န္ေလးေနရတာလဲ…<br /><br />မ်က္မွန္စိမ္းႀကီးတပ္<br />ငါ့ႏွလံုးသားကို ၾကတ္ေျခခတ္လိုက္တာမ်ား<br />`အားနာတယ္´ ဆိုတဲ့ အၾကည့္တစ္ခ်က္နဲ႔တင္<br />ငါ ………………..<br />အသက္မရွဴတတ္ေတာ့ဘူးဟယ္….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-8153109204648883706?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-33424786216405307132009-04-25T23:38:00.001-07:002009-04-25T23:38:33.088-07:00မုန္းမင္းမာန္ပ်ိဳး ဘယ္အၿငိဳးစနက္ေၾကာင့္<br />လွည့္စားရက္သလဲ…<br />ဗီးနပ္စ္ရယ္.....<br />ငါ့ႏွလံုးသား အသစ္စက္စက္ေလးမွ<br />ပစ္စလတ္ခတ္ ရက္စက္တာ<br />နင့္ကိုယ္နင္….<br />အခ်စ္နတ္သမီးတဲ့လား<br /><br /><br />နင့္စည္းခ်က္ေတြ စည္းခ်က္ေတြတိုင္းမွာ<br />လိႈ္င္းထဲေလထဲ အၿပိဳင္းၿပိဳင္းလဲၿပိဳ….<br />ဘ၀လည္း တစစ…<br />ေမွာင္…. မဲ ….လို႔ …. ညိဳ….<br /><br />အို….<br />အသင္ နတ္သမီး….<br />ၾကင္နာမႈအစံုကိုျဖန္႔ကား…<br />ျဒပ္မဲ့ေနတဲ့လက္မ်ားနဲ႕<br />ကၽြႏု္ပ္အလြမ္းမ်ားအားသပ္ခ်ေပးပါေလာ့…<br /><br />ေဟာဒီက….<br />မလိမ္မိုး မလိမၼာ အမိုက္မကို…<br />အားရေအာင္သာ ရိုက္ခ်လိုက္ပါ…<br />ရိႈက္မ၀ေအာင္ သင္းထံုေမႊးပ်႔ံ…<br />ရနံ႔ဆန္းတဲ့ ပန္းတစ္ပြင့္<br />ေရာ့… အင့္ …လို႔…<br />ေျခြေပးတတ္ခဲ့တဲ့ နင့္ျဒပ္မဲ့လက္ဖ၀ါးကို<br />ငါ….<br />ငါ….<br />ေဆးစြဲသလိုပါပဲလား….<br /><br />အနာနဲ႔ေဆး မတည့္ေသးသေရြ႕ေတာ့….<br />ဘာလာေကၽြးေကၽြးခါးမွာပဲ….<br />အားမနာတမ္း ေျပာၾကေၾကးဆို…<br />တစ္ခုပဲေမးမယ္…<br />ငါ့ပန္းေလး ... ဘယ္ေတာ့ျပန္ေပးမလဲ…????<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-3342478621640530713?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-34009527506015672682009-04-25T23:37:00.001-07:002009-04-25T23:37:47.597-07:00ငါေလ….<br />အသည္းကြဲတယ္ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရထက္<br />ေျပာရမွာခက္တဲ့ အနက္ေရာင္ေ၀ဒနာဆိုး<br />ခံစားခ်က္သ႑ာန္အမ်ိဳးမ်ိဳး…<br />တနင့္တပိုးနဲ႔ ပိုးေမြးသလိုကို<br />အေသအခ်ာ ပ်ိဳးထားတယ္ခ်စ္သူ…<br />ႏိုးလာတုိင္း …. သတိတရနဲ႕<br />အမိအရ…. ထုတ္ထုတ္ၾကည့္ရတာလည္း အေမာ….<br />ေျပာခ်င္သလိုသာေျပာ….<br />ေစာတကလည္းမတက္ေတာ့ပါဘူး…<br /><br />နင္ေပးခဲ့သမွ်…. ကာလာအေရာင္စံု<br />ေ၀ဒနာအဖံုဖံုရဲ႕ဒဏ္<br />ခံရဖန္မ်ားလာေတာ့<br />ေဟာဒီ…ႏွလံုးသားလည္း<br />ကႏၱာရဆန္လာတယ္…<br /><br />နင္ခဏခဏေျပာတဲ့ အမွန္ဆိုတာက…<br />ငါ့အတြက္ေတာ့<br />ၾကမၼာဆိုးကိုသာေစတတ္တဲ့ကံ…<br />`ဒဏ္ေပးတာမဟုတ္ဘူး´ လို႔<br />အတန္တန္ျငင္းေနလည္း<br />ငါခံခဲ့ရတာကေတာ့ အမွန္ပဲေလ…<br /><br />နင္ခ်န္ခဲ့ေတာ့လည္း<br />ငါဘာမ်ား ျပန္ေျပာခဲ့ဖူးသလဲ…<br />ငါ့ထိုက္နဲ႔ ငါ့ကံေပါ့….<br />သ႑ာန္အတုကိုသံုး …. ၿပံဳးေနတဲ့ဟန္….<br />ငါ့ႏႈတ္ခမ္းမွာ ပန္ထားမယ္…<br />နင္ ေပ်ာ္ရာမွာသာ စံပါေလ…<br /><br />ရင္ထဲက ဆႏၵမပါမွေတာ့<br />ဟန္ျပသက္သက္ လာမပတ္သတ္နဲ႔…<br />တစ္ခါတည္း အေသသာသတ္သြား…<br />ၿပီးရင္သာ ေဟာဒီဓါးနဲ႕ ငါ့အသဲကိုခြဲ…<br />သဲသဲကြဲကြဲ နားေထာင္ၾကည့္…<br />သတိေလးလည္းကပ္ထား ႏွလံုးသားနဲ႔ခံစား…<br />အမွန္အကန္ ၾကားရလိမ့္မယ္…<br />ပြက္ပြက္ညံ အသံဗလံေတြ<br />……………………………..<br />အဲ့ဒါ `ရင္အက္သံ´ လို႔ ေခၚတယ္...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-3400952750601567268?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-66066039752818737542009-04-25T23:36:00.001-07:002009-04-25T23:36:49.479-07:00စည္းခ်က္ေလးနဲ႔ မွန္မွန္ခုန္<br />နင့္ရင္အံု ဘယ္ဘက္ေဘးက…<br />နီေဆြးေဆြးအေကာင္ေလးလည္း ခ်စ္တယ္…<br /><br />တစ္ခါတစ္ခါ ငါစလိုက္ရင္ေပ်ာ္<br />ရီလိုက္တုိင္းေပၚတတ္တဲ့<br />သြားတက္ကေလးလည္း ခ်စ္တယ္..…<br /><br />အၾကင္နာအရိပ္ေတြမိုး….<br />ျမတ္ႏိုးခ်င္းနဲ႔ ေရာစပ္…<br />အဲ့ဒီ မ်က္၀န္းနက္နက္ေတြလည္း ငါခ်စ္တယ္….<br /><br />အလိုမက်ေလတိုင္း<br />မႈန္မိႈင္းမိႈင္းေတြး….. ေကြးေကြးသြားတဲ့<br />နင့္မ်က္ခံုးေလးလည္းငါခ်စ္တယ္….<br /><br />အႏုအရြ ခ်စ္စကား….<br />ၾကားခြင့္မ်ားအား ေပးသနားတတ္တဲ့….<br />ႏႈတ္ခမ္းပါးေလးလည္းခ်စ္တယ္….<br /><br />ဘယ္ေတာ့မွ စိတ္မပ်က္နဲ႔…<br />ငါ့အတြက္သက္သက္ မတ္ေပးမယ္ဆိုတဲ့<br />ပခံုးအစပ္ေလးလည္း ခ်စ္တယ္…<br /><br />ခ်စ္သမွ်ကို ပံုပမာညီ<br />စာစီလို႔ေၾကာင္းေပးမယ္ဆိုတဲ့<br />ရွည္သြယ္သြယ္ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြလည္းခ်စ္တယ္….<br /><br />မဖီးမလိမ္းနဲ႔….<br />ေလယူရာတိမ္း…. ယိမ္းႏြဲ႔လႈပ္ရွား…<br />အဲ့ဒီ ဆံပင္စုတ္ဖြားေလးကိုလဲ ခ်စ္ေသးတယ္….<br />………………………<br />………………………………………………<br />အေရာင္ေသြးစံုတဲ့ သူ႔ေမွာ္ရံုေတာ၀ယ္….<br />ေမ်ာမိသူပမာေဆာင္တယ္……..<br />ေရွာင္ဖယ္ပုန္းမရႏိုင္ၿပီမို႔…….<br />ေမာင္ရယ္…<br />ေက်းဇူးျပဳၿပီး…<br />နင္…….မၿပံဳးလိုက္ပါနဲ႔လား…………<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-6606603975281873754?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-51345906658062284062009-04-25T23:35:00.000-07:002009-04-25T23:36:12.618-07:00ဘ၀ဟာ ….<br />ပြင့္ခ်ပ္၀ိုင္းငယ္ ရနံ႔ႀကြယ္တဲ့<br />ပန္းႏြယ္မ်ိဳးသာဆို…<br />ဖူးတံညွာကေန ခူးေျခြလို႔<br />ဆူးေတြလည္း ငါကိုယ္တုိင္ရွင္း….<br />နင့္လက္တြင္း အပ္ႏွင္းလိုက္ခ်င္တယ္…<br />နမ္းလိုနမ္း ေျခခ်င္ေျခ<br />နင့္ေစရာေပါ့…<br /><br />ဘ၀ဟာ<br />တဖိတ္ဖိတ္ေတာက္လက္ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္တဲ့<br />ေက်ာက္မ်က္တစ္ပါးသာဆို…<br />အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာခြဲ….<br />ငါ့ အသည္းပင္ျဖစ္ေနပါေစ…<br />ေရႊေျခနင္းမွာျမွဳပ္ႏွံ… နင့္ဂုဏ္မာန္ ၀င့္ထည္ေစဖို႔<br />အၿပံဳးသက္သက္နဲ႔ အရံႈးအျမတ္မတြက္ပဲ<br />နင့္ေျခအစံုမွာ<br />ငါအကုန္ ဆင္ျမန္းေပးမယ္…<br /><br />ခုေတာ့….. ခုေတာ့ကြယ္…<br />ဘ၀ဟာ….<br />မာယာေတြနဲ႔ စီျခယ္….<br />သူလီဆယ္လိုက္တုိင္း…<br />တ၀ုန္း၀ုန္း တဒိုင္းဒိုင္းနဲ႔…<br />လိႈ္င္းႀကီးေလထန္…<br />မုန္တိုင္းေတြျဖစ္ေစျပန္တယ္…<br /><br />မာယာတသိန္း အပလိန္းအနႏၱနဲ႔<br />လွခ်င္တုိင္းလွတဲ့ပန္း<br />မွန္းဆခက္သေလ… ရတက္ေပြေစမယ့္<br />အခက္ေ၀ … ဒီေရႊရည္စိမ္ပန္းကို...<br />နင္ နမ္းဖို႔…..<br />ငါ မေပးရက္ခဲ့ဘူးေလ…<br /><br />ငါ့ရင္ငါခြဲလို႔ တဖြဲဖြဲက်တဲ့မ်က္ရည္…<br />သက္ေသအမွန္ ဧကန္ျဖစ္ေစေသာ္<br />နင့္ေျခေတာ္အစံုကို ေကာ္ေရာ္ဦးခိုက္<br />၀န္း၀ိုက္ စီးဆင္းပါေစသား……<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-5134590665806228406?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-86447968016617424892009-04-25T23:25:00.000-07:002009-04-25T23:26:05.937-07:00ေ၀ဒနာအတိမ္အနက္ကို ခ်ိန္ဆက္၍ၾကည့္ေသာ္…<br />ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမ်ား လိမ္ယွက္<br />အိမ္မက္ေတြတိုင္းမွာ<br />ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး အမိုက္မ…<br />အရွင့္သား အမည္နာမအား<br />ရာရာစစ ရြတ္ဆိုခ်င္ခဲ့မိပါတယ္…<br /><br />ထားရင္လည္းေန သတ္ရင္လည္းေသရပါမယ္…<br />ေတာ္ရာမွာမေန… ေမွ်ာ္ကာေလမွန္းလင့္<br />နမ္းခြင့္ရခ်င္မိတဲ့….ပန္းတစ္ပြင့္ရဲ႕အဖိုးအခ …<br />ငါ့ဘ၀နဲ႔ယွဥ္ထိုးေတာ့…ေျပာင္းျပန္အခ်ိဳးက်တာ…<br />သူကေလ..….<br />မိုး…က်…ေရႊ…ကိုယ္…<br /><br />ကိုယ့္ကိုေလာင္မယ့္အမ်ိဳးမွန္းလည္းသိရဲ႕<br />ငါကိုယ္တုိင္ မီးစကိုထိုး…. တယုတယပ်ိဳးလို႔…<br />ဇြတ္အတင္းတုိးတဲ့ ပိုးဖလံႏွယ္…<br />တပြဲတလမ္း …အကဲစမ္းခ်င္သူ<br />ေဟာဒီက … အရူးအႏွမ္း ငယ္ကကၽြမ္းအား<br />အမႈေတာ္မ်ား ထမ္းေစျငားက…<br />ေပးလာသမွ်အခြင့္ထူး … ရႊင္ေပ်ာ္လို႔ျမဴးကာ..<br />ဦးေဆြးလို႔ဆံျမည့္သည့္တုိင္… အလိုေတာ္ျဖည့္ႏိုင္သူရယ္ပါ..…<br /><br />ေရႊစိတ္ေတာ္မညိဳအားလို႔<br />သနားစိတ္ယုိဖိတ္ခဲ့လွ်င္<br />တင္ပါသည္ အရွင့္သား ….<br />ေရႊနားေတာ္ မပန္ဆင္လို<br />ဖ၀ါးေတာ္ႏုႏုညက္ရယ္မွ …<br />ႏွလံုးသည္းအူ ျပတ္လုေအာင္ကၽြမ္း….<br />လွမ္းခြင့္ရယ္ေ၀းလို႔ ေငးကာေမွ်ာ္ကိုး<br />ေက်းေတာ္မ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးအား …<br />ေမာ္ဖူးခြင့္မ်ား ေပးသနားလွည့္ပါ အရွင့္သား….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-8644796801661742489?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-40150575731540664642009-04-25T23:24:00.001-07:002009-04-25T23:24:37.646-07:00နာမည္ေလးလံုးနဲ႔ေကာင္ေလးေရ….<br /><br />ဂိမၼာန္ေႏြလည္း ႀကိမ္ဖန္ေရမ်ားလွေပါ့…<br />ဒါေပမယ့္ေလ…ခုထိ<br />အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေတြမွာ ငါတစ္ေယာက္တည္း<br />ထိန္ခ်န္ထားတဲ့ နင့္ရင္တြင္းစကား...<br />ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ငါၾကားခြင့္ရမွာလဲ…<br /><br />ေႏြဦး မိုး ေဆာင္း ဘယ္လိုပင္ေျပာင္းလည္း<br />ထီးတစ္ေခ်ာင္းတည္းအတူသံုး…<br />ႏွစ္ေယာက္ေပါင္းမွ ျပည့္စံုခဲ့စဥ္တုန္းက…<br />လူတကာရဲ႕ၿပံဳးစိစိအၾကည့္ကို ေျဖရွင္း<br />`သူငယ္ခ်င္း´ ဆိုၿပီး နင္အၿမဲျငင္းခဲ့တယ္…<br /><br />ညတိုင္းေမွ်ာ္ေစတဲ့ ဖုန္းေခၚသံမဆဲ…<br />နင္အၿမဲေပးတဲ့ အသဲပံုေတြ<br />ငါ့ ရင္ထဲထိထုိးစိုက္…<br />အလိုက္တသိ ဂရုတစိုက္ရွိပံုေတြ...<br />ၾကည့္စမ္း......အဲ့ဒီ...<br />မွန္းဆခက္ခက္ ရြန္းလက္ေနတဲ့<br />မ်က္၀န္းနက္နက္ေတြေရာေပါ့…<br />ကဲ …<br />ဒါဆို........<br />ငါ အိပ္မက္တာ အျပစ္လား….<br /><br />မျမင္ဖူး မူးျမစ္ထင္…<br />အခ်စ္ဦးမို႔… ရူးတဲ့ျဖစ္အင္…<br />ငါတို႔နာမည္ ေလးလံုးခ်င္းတူတယ္ဆိုရံုနဲ႔တင္<br />ငါ…ရင္ခုန္ဖူးတယ္…<br />အထူးသျဖင့္….<br />နင္၀ါရင္ ငါကမျပာခဲ့ပါဘူး….ေကာင္ေလးရဲ႕…<br /><br />ထားရာေန ေစရာသြား…<br />နင္ကစားခ်င္သလိုသာ ကစားပါ…<br />အပါးမွာခစားခြင့္ေလးသာ… ေျမွာက္စား<br />ေနာက္မ်ားမွာ ျမစ္ျဖစ္ရင္လည္း<br />နင့္လက္ခုပ္ထဲ …<br />လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ စီးဆင္းခ်င္တုန္းပဲဟာ….<br />လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ စီးဆင္းခ်င္တုန္းပဲဟာ….<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-4015057573154066464?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3143053200662293942.post-43881968756020630512009-04-25T22:58:00.000-07:002009-04-25T23:06:28.055-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_DOKA5Zim-lQ/SfP5ze2NueI/AAAAAAAAAAM/rmoMAJUYNAQ/s1600-h/film_director.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 317px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_DOKA5Zim-lQ/SfP5ze2NueI/AAAAAAAAAAM/rmoMAJUYNAQ/s320/film_director.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5328877446958528994" /></a><br />မ်ိဳးေစ့လည္းမွန္ အပင္သန္လ်က္<br />အလြမ္းသာပြင့္တတ္မယ္မွန္း<br />ဟိုး…..အစကတည္းကသိရင္<br />ဒီပန္းအိုး ငါမပ်ိဳးခဲ့ပါဘူး….<br /><br />ရိုက္ကြင္းေပၚက လပ္ဗ္ဆင္းန္လို<br />`ကတ္´ဆို…<br />ခ်က္ခ်င္းႀကီးလည္း<br />နင္ေျပာင္းလဲတတ္တာပဲေနာ္…<br /><br />နင္ကိုယ္တုိင္ေရးတဲ့ဇာတ္ညႊန္း<br />ေဆးစြန္းရာ အရုပ္ထင္ခ်င္သူကို…<br />သရုပ္မွန္စင္တင္ခြင့္ေလးေတာင္<br />မေပးႏိုင္ဘူးလား…<br />ရုပ္ရွင္ ဒါရိုက္တာႀကီးရယ္…<br /><br />အေပါစား အခ်စ္ေတြ တန္ဆာဆင္<br />မာယာခြင္နဲ႔ လွည့္စား<br />ဥေပကၡာေတြကလည္း<br />ခမ္းနားလိုက္တာ....<br /><br />ဆန္းျပားမႈေတြသိမ္းေလွာင္<br />ပိန္းပိတ္ေအာင္ေမွာင္တဲ့<br />ဒီ...အစိမ္းရင့္ေရာင္အလြမ္းဇာတ္မွာ<br />`````ကတ္´´´´´ ………လို႔<br />နင္မဆိုလိုက္ခင္…<br />အားရေအာင္ …<br />ငါ….. ငိုရိႈက္ပါရေစ…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3143053200662293942-4388196875602063051?l=yinphwintyar.blogspot.com' alt='' /></div>စိမ္း...http://www.blogger.com/profile/14568365406396754903noreply@blogger.com2